Ο κόσμος που θα ψηφίσει με συναίσθημα

  • Δημοσιεύτηκε: 06 Νοέμβριος 2010

    Ο προεκλογικός αγώνας που διανύσαμε ήταν ο πρώτος στον οποίον συμμετείχα από ένα επίπεδο προσωπικό και όχι κεντρικό. Είχα για πρώτη φορά την ευκαιρία να μιλήσω απευθείας με τον κόσμο για τα πιστεύω μου, για τις ανησυχίες και τις επιδιώξεις μου και αντίστοιχα να ακούσω από πρώτο χέρι ποια είναι αυτά που ο κόσμος αυτός ζητάει.

    Ο Κεντρικός Τομέας της Αττικής περικλείει ποικίλες περιοχές, τις περισσότερες εκ των οποίων επισκέφθηκα. Άλλα τα προβλήματα στου Ζωγράφου, άλλα στην Κυψέλη. Άλλη η διάθεση των μεν και άλλη των δε. Εκείνο όμως που ξεχωρίζει στις ανησυχίες και τις επιφυλάξεις των περισσοτέρων κατοίκων του κέντρου, όσο κι αν αυτό κάποιους τους ξενίζει, δεν είναι η ανασφάλεια απέναντι στο δυσάρεστο οικονομικό περιβάλλον που ζούμε, δεν είναι η κρίση, δεν είναι η ανέχεια. Είναι ο φόβος μήπως όλο το κέντρο γίνει ένας τεράστιος Άγιος Παντελεήμων.

    Ο φόβος αυτός δεν είναι υπερβολικός, αν αναλογιστεί κανείς ότι ήδη σε κάποιες περιοχές, όπου κι αν στρέψεις το βλέμμα σου θα δεις μαντιλοφόρες Ασιάτισσες ή Αφρικανούς με κελεμπίες και περίεργα σκουφιά. Το αίσθημα του να μην θες να νιώθεις ξένος στην γειτονιά σου, ακόμη κι αν όλοι αυτοί ήταν αρνάκια ή νόμιμοι -που δεν είναι- δεν αποτελεί προκατάληψη ούτε ρατσισμό ούτε μίσος. Είναι απλά ένα συναίσθημα. Και δυστυχώς στις μέρες μας τα συναισθήματα έχουν δαιμονοποιηθεί, ενώ την ίδια ώρα η άρνηση απέναντι σε κάθε αξία, σε κάθε ιδανικό ή ακόμη και θεσμό, εξιδανικεύεται.

    Στις αυριανές εκλογές λοιπόν αρκετός κόσμος θα ψηφίσει με συναίσθημα. Χωρίς φανατισμό, χωρίς το παραμικρό μικροκομματικό σκεπτικό. Θα ψηφίσει για να πάρει πίσω την ζωή του, αυτή που του στέρησαν. Του την στέρησαν με τον φανατισμό της πολιτικής ορθότητας και με τον φανατισμό της ποδοσφαιροποιημένης δικομματικής πραγματικότητας των τελευταίων 35 ετών. Κι όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να πείσουν για το αντίθετο, μόνον εμείς σεβόμαστε αυτό το συναίσθημα. Μόνον εμείς μιλάμε σ' αυτό. Μιλάγαμε όταν ήμαστε 5-6 «τρελλοί», μιλάμε ακόμη και θα πράξουμε περισσότερο, τώρα που γίναμε πολλοί.