Ο νεοφιλελεύθερος και ο αριστερός λαϊκισμός

  • Δημοσιεύτηκε: 22 Μάιος 2012

    Σε προηγούμενο άρθρο μου είχαν επισημανθεί οι αδιέξοδες επιλογές των δανειστών, σε ότι αφορά το ελληνικό κρατικό χρέος. Επαναλαμβάνουμε για μία ακόμη φορά: Κανένα κράτος - άρα ούτε και η Ελλάδα - δεν πρόκειται ποτέ να αποπληρώσει με μετρητά το χρέος του στις «αγορές». Ποτέ, ότι και αν λένε, οι «δεξιοί» οικονομολόγοι. Τα μετρητά αυτά είναι αδύνατον να συγκεντρωθούν, αλλά και εάν κάποτε συγκεντρώνονταν και επιστρέφονταν στους δανειστές, θα ετίθετο το ακόλουθο ερώτημα: Τι θα έκαναν τα χρήματα αυτά οι «αγορές»; Θα τα κρατούσαν στην τράπεζα; Θα έκαναν επενδύσεις; Θα δάνειζαν ιδιώτες;

    Ας δούμε τώρα πως αντιδρούν στον πραγματικό κόσμο οι «αγορές» με τα κεφάλαιά τους. Η Γερμανία χρωστά πάνω από 2 τρισεκατομμύρια ευρώ. Υποτίθεται ότι θα «φορτωθεί» εμμέσως ένα σημαντικό τμήμα του χρέους της Ελλάδας, την οποία δανείζει για να την «σώσει». Έχει επίσης φορτωθεί ένα μέρος των χρεών της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας, ενώ τα κανόνια αντήχησαν στην Ισπανία, όπου το τραπεζικό σύστημα απειλείται με κατάρρευση. Ήδη κρατικοποιήθηκε η πρώτη χρεοκοπημένη τράπεζα. Σε αυτή λοιπόν την Γερμανία, η οποία έχει «φορτωθεί» τις χρεοκοπημένες χώρες του Νότου, οι «αγορές» δανείζουν χρήματα με αρνητικό επιτόκιο.

    Η πλήρης αντιστροφή της έννοιας του δανεισμού. Οι «αγορές» αποφασίζουν να χάσουν ένα μέρος των «κεφαλαίων» τους! Μα γίνεται αυτό; Οι περίφημες «αγορές» καταφεύγουν λοιπόν στο κράτος, χάνοντας χρήματα για να εξασφαλισθούν και αυτό καταρρίπτει την μία από τις δύο σύγχρονες μυθοπλασίες του Νεοφιλελευθερισμού. Η περίφημη οικονομία της αγοράς δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αυτό που «απεχθάνεται» περισσότερο: το ισχυρό κράτος!

    Η δεύτερη μυθοπλασία αφορά την περίφημη ανταγωνιστικότητα και την ανάπτυξη. Οι χώρες της Ευρωζώνης ανταγωνίζονται μεταξύ τους ή είναι ένας συνασπισμός κρατών που ανταγωνίζεται μόνο τα άλλα κράτη; Μήπως η ανάπτυξη ενός υποσυνόλου κρατών προκαλεί κρίση στα άλλα; Μήπως η σχέση μεταξύ των κρατών μοιάζει με το γνωστό παιχνίδι «Monopoly», όπου το παιχνίδι συνεχίζεται μέχρι ένας από τους παίκτες αποκτήσει τα χρήματα των υπολοίπων;

    Αυτό το ερώτημα δεν τίθεται από κανέναν. Πρόκειται για ένα λεπτό ερώτημα, το οποίο οι νεοφιλελεύθεροι αποφεύγουν με κάθε τρόπο. Τι όμως λένε οι νεοφιλελεύθεροι για την ανάπτυξη; Πως την οραματίζονται; Η βασική επιχειρηματολογία τους επικεντρώνεται στο ΕΣΠΑ. Μιλούν δηλαδή για ροή πιστώσεων από τον Βορρά στην ελληνική Οικονομία. Ο Α. Παπανδρέου τα έλεγε ΜΟΠ, αλλά από όσο θυμόμαστε αυτός ήταν σοσιαλιστής.

    Άλλη πρόταση; Άλλο «business plan» υπάρχει για την ελληνική Οικονομία; Δυστυχώς όχι. Η εγχώρια πολιτική, οικονομική και πνευματική ελίτ ανίκανη, διεφθαρμένη σχεδόν πια παραιτημένη, πρότεινε κατά την διάρκεια των διερευνητικών εντολών την συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ για να σχηματίσει κυβέρνηση. Λίγες ημέρες μετά επικαλείται τον κίνδυνο «μπολσεβικοποίησης» της Ελλάδας και καλεί σε ανασύνταξη της Κεντροδεξιάς ή της «υπεύθυνης» Κεντροαριστεράς. Παλαιομαρξιστές, Νεομαρξιστές και αριστεροί κάθε λογής (οι οποίοι δεν ξέρουν γιατί διαφωνούν μεταξύ τους) υπό την στέγη του ΣΥΡΙΖΑ υπερασπίζονται την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, δηλαδή σε έναν από τους δύο κύριους «ιμπεριαλιστικούς» οργανισμούς. Και κατ' αυτόν τον τρόπο φθάνουμε στον αριστερό λαϊκισμό.

    Οι αριστεροί αναφέρονται στον πλούτο που παράγει η «εργατική τάξη» την ώρα που οι ίδιοι φορούν ρούχα που κατασκευάζονται από την «εργατική τάξη» άλλων χωρών, τρώνε τρόφιμα που παράγονται από την «εργατική τάξη» άλλων χωρών, κινούνται με αυτοκίνητα που παράγονται από την «εργατική τάξη» άλλων χωρών, γράφουν τα κείμενά τους σε υπολογιστές που παράγονται από την «εργατική τάξη» άλλων χωρών. Η ελληνική «εργατική τάξη» λοιπόν δεν παράγει πλούτο, καταναλώνει τον πλούτο που παράγεται από «εργάτες» άλλων χωρών, χρησιμοποιώντας χαρτονομίσματα που παραχωρούν οι «κεφαλαιοκράτες» έναντι τόκων που δεν θα εισπράξουν ποτέ από την εγχώρια παραγωγή. Στην ουσία οι ξένοι δανειστές έπαιρναν τους τόκους από τους επόμενους ξένους δανειστές. Αυτό κάποτε το έλεγαν «πυραμίδα». Και οι «πυραμίδες» πάντοτε καταρρέουν.

    Εάν πάλι, υπό το καθεστώς κάποιας «αριστερής λαϊκής εξουσίας», η Ελλάδα αποφάσιζε να μην αποπληρώσει τα δάνεια (που ούτως ή άλλως δεν μπορεί να πληρώσει), τότε προφανώς οι «ιμπεριαλιστές» θα απομόνωναν αυτομάτως την χώρα από τις διεθνείς αγορές. Σε μία τέτοια περίπτωση η Ελλάδα όντως θα έπρεπε να καταναλώνει όσα παράγει, οπότε και θα μετέπιπτε άμεσα στην κατάσταση της Αλβανίας του Χότζα ή της Βόρειας Κορέας.Οι λαϊκές αντιδράσεις θα ήταν προφανείς και ως εκ τούτου το καθεστώς είτε θα κατέρρεε είτε θα μετεξελισσόταν σε ένα καταπιεστικό στρατοκρατικό καθεστώς. Αυτό που κοινώς αποκαλείται «σταλινικό». Αυτά τα γνωρίζουν οι νεοαριστεροί του ΣΥΡΙΖΑ οπότε είναι προφανές ότι δεν θέλουν να κυβερνήσουν, αλλά δεν τους ενοχλεί καθόλου να «απολαμβάνουν» την θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Το ΚΚΕ ούτως ή άλλως δεν θέλει να κυβερνήσει και η ΔΗΜΑΡ «φοβάται» να κυβερνήσει χωρίς το ΣΥΡΙΖΑ.

    «Δεξιός» και «αριστερός» λαϊκισμός σε όλο του το μεγαλείο την ώρα που η Ελλάδα καταρρέει.

    Κατηγορία: