Πέσατε θύματα, αδέλφια μ' εσείς...

  • Δημοσιεύτηκε: 13 Φεβρουάριος 2005

    Την περασμένη εβδομάδα 1044 δημοσιογράφοι έπεσαν θύματα του ίδιου του Σωματείου τους - της ΕΣΗΕΑ. Σε ένα βαρύ κλίμα, όπου βοά η Κοινή Γνώμη για τους «ελεγχόμενους» δημοσιογράφους, η Κυβέρνηση έδωσε στην ΕΣΗΕΑ (κι όχι απευθείας στην δημοσιότητα) τον κατάλογο των δημοσιογράφων, που απασχολούνται στο Δημόσιο.

    Η Κυβέρνηση ήταν τυπικά υποχρεωμένη να θέσει τον κατάλογο αυτό στη διάθεση της ΕΣΗΕΑ, ώστε να κρίνει η ίδια η Συνδικαλιστική Ένωση των δημοσιογράφων, αν υπάρχουν «ασυμβίβαστα» ή παραβιάσεις της δεοντολογίας.

    Η ΕΣΗΕΑ έδωσε τη λίστα κατευθείαν στη δημοσιότητα, χωρίς να επεξεργαστεί τα στοιχεία. Έτσι τα ονόματα 1044 δημοσιογράφων δόθηκαν βορά στην κοινή γνώμη - ως απάντηση στο ερώτημα «ποιοι τα παίρνουν»!

    Ήταν όλοι αυτοί υπόλογοι για κάποιο αδίκημα ή έστω παράβαση δεοντολογικής αρχής; Έκαναν κάποιο παράπτωμα; Αν ναι, ποιο; Αν όχι, γιατί ακριβώς δημοσιοποιήθηκαν τα ονόματά τους;

    Βέβαια, εκ των υστέρων δόθηκαν κάποιες εξηγήσεις: Ότι μόνο ένας πολύ μικρός αριθμός εξ αυτών ήταν «ευνοούμενοι πολυθεσίτες» του δημοσίου. Αλλά, αν είναι έτσι, γιατί διασύρθηκαν χίλιοι και πλέον, που δεν φταίνε σε τίποτε;

    Κάποιοι υποστήριξαν ότι η απασχόληση τόσων δημοσιογράφων (όσο το ένα τρίτο του δυναμικού της ΕΣΗΕΑ) σε δημόσιες θέσεις αποτελεί πρόβλημα.

    Σωστά, αλλά ποια είναι στην Ελλάδα η διάκριση μεταξύ «δημόσιου» και «ιδιωτικού» όσον αφορά τον Τύπο; Ποια «ανεξαρτησία» έχουν οι δημοσιογράφοι σε ιδιωτικά ΜΜΕ, που τη «χάνουν», αν έχουν μια δεύτερη δουλειά στο δημόσιο τομέα;

    Όταν η εξουσία επιθυμεί να φιμώσει κάποιον δημοσιογράφο, τι κάνει; Τον απειλεί στο δημόσιο, όπου απασχολείται κάποιες ώρες; Ή μήπως τον πιέζει μέσω του ιδιώτη εργοδότη του, ο οποίος πολύ συχνά έχει άλλες «μπίζνες» με το Δημόσιο είτε μέσω του διαφημιστικού τμήματος της εφημερίδας, η οποία συχνά διεκδικεί δυσανάλογο μερίδιο από τη «διαφημιστική πίττα» που ελέγχεται από το Δημόσιο;

    Στην Ελλάδα, η πιο σκληρή κρατική πίεση ασκείται μέσα στον ιδιωτικό τομέα, από κυκλώματα διαπλοκής αδιαφανή (και συχνά σκοτεινά), που καμία λίστα δεν τα αναφέρει και καμία αυτορρύθμιση δεν μπορεί να εξουδετερώσει.

    Είναι, όντως, πρόβλημα να υπάρχουν τόσοι πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι στο χώρο του Τύπου. Αλλά δεν είναι «γενεσιουργό αίτιο» της διαπλοκής. Αυτό είναι απλό «σύμπτωμα»…

    Σε όλες τις δυτικές χώρες (και όχι μόνο) κυκλοφορούν τόσα ημερήσια φύλλα εφημερίδων όσο περίπου το ένα δέκατο του συνολικού πληθυσμού. Στην Ελλάδα θα έπρεπε να κυκλοφορούν 1 εκατομμύριο και πλέον. Τόσα κυκλοφορούσαν πριν δεκαπέντε χρόνια. Σήμερα κυκλοφορούν το πολύ 350 χιλιάδες. Γιατί αυτή η καθίζηση του Τύπου στην Ελλάδα; Αυτό το διερεύνησε ποτέ η ΕΣΗΕΑ;

    Παρά το χαμηλό κοινό του Τύπου, στην Ελλάδα κυκλοφορούν τετραπλάσιες εφημερίδες εθνικού ακροατηρίου, απ' ό,τι συμβαίνει, κατά μέσον όρο, στις υπόλοιπες δυτικές χώρες. Πώς γίνεται αυτό; Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς; Πώς γίνεται τετραπλάσιες εφημερίδες από το «κανονικό», να μοιράζονται το ένα τρίτο του κοινού - και να βγαίνουν; Τι σημαίνει αυτό; Είτε τα ιδιωτικά ΜΜΕ επιδοτούνται από το κράτος είτε τα συντηρεί «πλυντήριο χρήματος» (είτε συμβαίνουν και τα δύο). Γι' αυτό και δεν έχει νόημα στην Ελλάδα να μιλάμε για διάκριση του Ιδιωτικού από το Δημόσιο - στον χώρο του Τύπου και όχι μόνο…

    Η Ελλάδα είναι η τελευταία χώρα του… «υπαρκτού σοσιαλισμού» στον κόσμο! Είναι η μοναδική χώρα, όπου το Δημόσιο κρατικοποίησε τα πάντα και ο ιδιωτικός τομέας «ιδιωτικοποίησε» τα…δημόσια έσοδα! Κι αυτό το φαινόμενο θέλουν να ελέγξουν με…αυτορρύθμιση. Και ξεκινάνε την αυτορρύθμιση δημοσιεύοντας τα ονόματα 1044 δημοσιογράφων, που συμπληρώνουν το εισόδημά τους από κάποια θεσούλα στο Δημόσιο.

    Και τώρα που μάθαμε τους «πτωχοπρόδρομους» της δημοσιογραφίας, θα μας πληροφορήσουν και γι' εκείνους που πληρώνονται, στον ιδιωτικό τομέα, από τους «νονούς» της διαπλοκής; Συγγνώμη, από τους «νταβατζήδες» ήθελα να πω. Γιατί αυτοί που δουλεύουν στο δημόσιο λέγονται δημόσιοι υπάλληλοι. Αυτοί που δουλεύουν για τους «νταβατζήδες» πώς ακριβώς λέγονται;