Παγκόσμια Ημέρα Νερού

  • Δημοσιεύτηκε: 17 Απρίλιος 2012

    Πριν από λίγες ημέρες, στις 23 Μαρτίου «τιμήθηκε» η Παγκόσμια Ημέρα Νερού. Όπως αναφέρει σχετικώς η UNICEF: «Κατά τα 2 πρώτα χρόνια της ζωής ενός παιδιού, το σώμα του θα περάσει από την πιο θαυμαστή φάση της ανάπτυξης. Αφυπνίζονται μάτια καινούργια στον κόσμο για την επεξεργασία του φωτός και των χρωμάτων. Μυς που δεν ελέγχονται, σιγά-σιγά αρχίζουν να υπακούουν σε εντολές του παιδιού για να αγγίξει, να κλωτσήσει και να χαμογελάσει. Για πρώτη φορά, ένα παιδί θα αισθανθεί κάτι που ονομάζεται ελπίδα. Κατά την διάρκεια αυτής της απίστευτα ευάλωτης φάσης της ανάπτυξης, ότι πίνει ένα παιδί είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Ο οργανισμός του περιέχει περισσότερο νερό, χρησιμοποιεί περισσότερο νερό και είναι σε θέση να διατηρήσει λιγότερο νερό από ό, τι των ενηλίκων».

    Παρά τις επιφυλάξεις μας για την χρησιμότητα των «παγκόσμιων ημερών» και γενικά για τις «παγκόσμιες δράσεις», αφενός γιατί παραπέμπουν στην «παγκοσμιοποίηση» και αφετέρου γιατί δεν έχουν «ουσιώδη αποτελέσματα», θεωρούμε ότι αποτελούν αφορμή για την αναδιατύπωση των πραγματικών ερωτημάτων και των λύσεων τους. Ούτως ή άλλως τα «παγκόσμια προβλήματα» σπανίως μπορούν να επιλυθούν. Οι αντιθέσεις των κρατών, ειδικώς δε των ισχυρών κρατών, είναι τόσο μεγάλες ώστε να μην είναι δυνατή η εξεύρεση κοινώς αποδεκτών λύσεων. Τα παραδείγματα είναι τόσα πολλά ώστε είναι περιττή η μνημόνευσή τους.

    Υπό αυτήν την έννοια θα ήταν προτιμότερο να ασχοληθούμε με όσα συμβαίνουν στην χώρα μας και να προσπαθήσουμε να λύσουμε τα δικά μας προβλήματα. Ο γενικόλογος «ανθρωπισμός», αποτελεί συνήθως το καταφύγιο όσων δε θέλουν πραγματικά να λύσουν τίποτε. Εκτός εάν η πρόκληση της περιστασιακής «συγκίνησης» έχει ως στόχο κάποια μικρότερη ή μεγαλύτερη δωρεά. Οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις πρωτοστατούν στην «ευαισθητοποίηση» των πολιτών και ως εκ τούτου στην αύξηση των εσόδων τους. Τα προφανή συμπεράσματα παραλείπονται.

    Πάρα ταύτα το ζήτημα της ποιότητος και της επάρκειας του νερού είναι υπαρκτό και έχει περιβαλλοντικές, οικονομικές, γεωπολιτικές και κοινωνικές επιπτώσεις. Η χώρα μας αντιμετωπίζει όλα τα προβλήματα που απαντώνται στις ανεπτυγμένες χώρες, αλλά ταυτόχρονα και τα μειονεκτήματα που απαντώνται στις αναπτυσσόμενες, ειδικώς σε ότι αφορά την απουσία εθνικής στρατηγικής και των απαραίτητων μηχανισμών ελέγχου.

    Ως εκ τούτου κατά καιρούς επανέρχονται στην δημοσιότητα τα ζητήματα της ποιότητας του νερού, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τον Ασωπό και την μόλυνση των νερών των γειτονικών περιοχών από το εξασθενές χρώμιο. Η υπερβολική χρήση λιπασμάτων και φυτοφαρμάκων, πολλά από τα οποία λέγεται ότι εισάγονται από τρίτες χώρες χωρίς να πληρούν τις ευρωπαϊκές προδιαγραφές, έχει προκαλέσει την μόλυνση των υπόγειων υδάτων. Οι ανεξέλεγκτες χωματερές, τα αστικά και βιομηχανικά λύματα προκαλούν αντίστοιχα προβλήματα, σχεδόν σε όλη την ελληνική επικράτεια. Οι παράνομες γεωτρήσεις και η ανεξέλεγκτη άντληση των υπόγειων υδάτων προκαλεί την ραγδαία υποβάθμιση των ελληνικών υδάτινων πόρων.

    Σε αυτά θα πρέπει να προστεθεί και η μόλυνση των ποταμών της Βόρειας Ελλάδας από τα γειτονικά κράτη. Τα νερά τους χρησιμοποιούνται για αρδευτικούς σκοπούς και ως εκ τούτου η ρύπανση που παράγεται βορείως των συνόρων μας μεταφέρεται στο ελληνικό έδαφος και μέσω των φυτών στην τροφική αλυσίδα. Η ανυποληψία του ελληνικού κράτους επιτρέπει στις γειτονικές χώρες να συνεχίζουν ανενόχλητες την υποβάθμιση της ποιότητας του νερού των ποταμών αυτών.

    Η Ελλάδα δεν διαθέτει ολοκληρωμένο σχέδιο διαχείρισης των υδάτινων πόρων, λειτουργεί πρόχειρα και έχει θέσει υπό διωγμό τα υδροηλεκτρικά φράγματα. Μνημειώδες τέτοιο παράδειγμα αποτελεί η περίφημη «εκτροπή του Αχελώου» και το φράγμα της Μεσοχώρας. Και πως άραγε είναι δυνατό να χαράξεις εθνική ενεργειακή και αγροτική στρατηγική, όταν δεν έχεις ολοκληρωμένη εθνική στρατηγική διαχείρισης των υδάτινων πόρων;


    Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο φύλλο της 14ης Απριλίου 2012 της εφημερίδας Α1.
    Κατηγορία: