Περί Νέας Δημοκρατίας και πολιτικής

  • Δημοσιεύτηκε: 03 Νοέμβριος 2004

    Εχουμε επανειλημμένως τονίσει ότι η Νέα Δημοκρατία νίκησε με τόση διαφορά το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του Μαρτίου και Ιουνίου και, χαίρει σήμερα ο κ. Καραμανλής της μεγαλύτερης ανοχής της Ελληνικής κοινωνίας, γιατί ο λαός μας είχε απηυδήσει από την διαφθορά και την αλαζονεία της κυβερνήσεως του ΠΑΣΟΚ. Ο Ελληνικός λαός αντιλαμβανόταν όχι μόνο τις οικονομικές δυσχέρειες στην καθημερινή του ζωή, όχι μόνο την ανείπωτη διαφθορά του δημοσίου τομέα, αλλά και την προσβολή της ιστορίας και του πολιτισμού του.

    Ξεκινώντας από τα ζεϊμπέκικα του Γιωργάκη, την κατάργηση της αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες από την «ανεξάρτητη-αόρατη αρχή» του κ. Δαφέρμου, έως την μετατροπή της Ελλάδος σε μία χώρα «ανοικτών συνόρων», με αποτέλεσμα τον κατακλυσμό της πατρίδος μας από παράνομους μετανάστες.

    Η Ν.Δ. λοιπόν είχε την ευκαιρία όχι απλώς να νικήσει το ΠΑΣΟΚ σε μία εκλογική μάχη, αλλά και να δημιουργήσει μία πλειοψηφούσα «συντηρητική ηγεμονία» στην Ελληνική κοινωνία. Να καταπολεμήσει όχι μόνο το διαπλεκόμενο καθεστώς του ΠΑΣΟΚ, αλλά να κτίσει και μία ιδεολογική ηγεμονία σε ευρύτερα τμήματα του Ελληνικού λαού που δεν ανήκουν στην παραδοσιακή δεξιά, αλλά έχουν εθνοκεντρική στάση ζωής και αντιμάχονται τον διεθνισμό της «προοδευτικής αριστεράς».

    Αυτό άλλωστε επιτάσσει και μία μακροχρόνια ανάγνωση της πολιτικής. Αν θέλεις να κυβερνήσεις σε στέρεες βάσεις οφείλεις να επιβάλεις το αξιακό σου σύστημα στον αντίπαλό σου. Παλαιά Γκραμσική θέση, την χρησιμότητα της οποίας αναγνωρίζει η αριστερά και αγνοεί παντελώς η «δεξιά». Αυτό σημαίνει στην πράξη ότι πρέπει να δημιουργήσεις έναν παράλληλο μηχανισμό από διανοουμένους, έντυπα, εκδοτικούς οίκους, δεξαμενές σκέψεως (think tank).

    Όλα αυτά τι κάνουν; Παράγουν σκέψεις, πολιτική φιλοσοφία και προτάσεις, αλλά κυρίως, δημιουργούν μία «γλώσσα» και ένα αξιακό σύστημα το οποίο είναι ηθικώς ανώτερο του αντιπάλου, άρα επάνω σε αυτό το αξιακό σύστημα και στους κανόνες που αυτό επιβάλει πρέπει να τοποθετηθεί ο αντίπαλος. Πιο απλά, θέτεις εσύ την ιδεολογική και πολιτική ατζέντα (επιθετικά) και ο αντίπαλός σου πρέπει να λάβει θέση σε αυτή την ατζέντα (αμυντικά).

    Σε χώρες, όπως οι ΗΠΑ, όπου η επικοινωνία είναι επιστήμη και η πολιτική/οί δεν είναι εισαγόμενη/οι, την αξία της «ιδεολογικής ηγεμονίας» την έχουν ως πρώτη προτεραιότητα. Το Δημοκρατικό κόμμα και η Αμερικανική αριστερά συνειδητοποίησαν ότι ο κυριότερος λόγος που χάνουν από τους συντηρητικούς Ρεπουμπλικάνους έγκειται στην ιδεολογική ηγεμονία των τελευταίων. Για αυτό τον λόγο οι Δημοκρατικοί ίδρυσαν τώρα 2 νέα think-tanks για να ανακτήσουν το χαμένο έδαφος, το Center for the American Progress και το Rockridge Institute.

    Το δε Rockridge Institute εξειδικεύεται στην «μορφή και χρήση του Λόγου». Για παράδειγμα, ένας από τους σοβαρότατους λόγους που αυτό το think-tank πιστεύει ότι δεν προχωράει η αποδοχή του «γάμου των ομοφυλοφίλων», πάγια θέση των αριστερών Δημοκρατικών, είναι στην χρήση του όρου «γάμος». Ο γάμος, κατά το Rockridge Institute είναι συνδεδεμένος, ανά τους αιώνες, με την σχέση ανδρός-γυναικός. Αυτό δεν μπορεί να αλλάξει άμεσα. Αρα, όσο οι Δημοκρατικοί επιμένουν στην χρήση του όρου «γάμος», τόσο η κοινωνία θα αντιστέκεται, τόσο οι Ρεπουμπλικάνοι θα κερδίζουν. Για αυτό προτείνουν την λέξη «συμβίωση», η οποία δεν έχει την θρησκευτική και αξιακή φόρτιση της λέξεως «γάμος».

    Αυτά τα παραδείγματα τα ανέφερα για να δείξω την σημασία του να παράγεις ένα δικό σου αξιακό σύστημα, να δημιουργήσεις μία «δική σου γλώσσα επικοινωνίας», να μπορείς να κοιτάς κατάματα τους αντιπάλους σου, έχοντας μία βαθιά πεποίθηση μέσα σου ότι εκφράζεις έναν ανώτερο - ηθικώς - αξιακό πολιτισμό. Σε αυτό τον αγώνα έχει μεγάλη σπουδαιότητα η «σημειολογία» και η «γλώσσα». Διότι οι λέξεις δεν είναι ιδεολογικά ουδέτερες, αλλά φέρουν την δική τους ιδεολογική και ιστορική διαδρομή. Είναι άλλο πράγμα να κατονομάζεις τον Παλαιστίνιο που ζώνεται με εκρηκτικά ως «τρομοκράτη» και «εγκληματία» και άλλο να τον λες «μάρτυρα» και «μαχητή της πίστεως».

    Η Ν.Δ. δείχνει λοιπόν ότι όχι μόνο δεν αντιλαμβάνεται την αξία της «ιδεολογικής ηγεμονίας», κάτι το οποίο γνωρίζει και η τελευταία ακροαριστερή γκρούπα, αλλά συνεχίζει να παίζει συνεχώς στο γήπεδο του αντιπάλου της. Συνεχίζει να φλερτάρει με τις χρεοκοπημένες ιδέες της αριστεράς, επιδιώκοντας την ανοχή της.

    Αν βγαίνει ο ανεκδιήγητος κ. Γιακουμάτος στον Alpha και λέει (11/10/2004): "Είτε το θέλουμε, είτε όχι, η Ελλάδα έχει γίνει μια πολυπολιτισμική κοινωνία. Αν δεν το καταλαβαίνουμε είναι λάθος μας. Το Λονδίνο που έχει βασιλιάδες κι έχει θεσμούς και τα πάντα, έχει εννέα εκατομμύρια οικονομικούς μετανάστες κι ένα εκατομμύριο Λονδρέζους. Κι είναι μια χαρά! Όταν σκοτώθηκαν στην κατασκευή του Ολυμπιακού χωριού Αλβανοί και μετανάστες δεν το κάνατε σημαία. Γιατί είχαμε νεκρούς. Τότε ήταν καλοί οι οικονομικοί μετανάστες, επειδή το χτίσανε. Τώρα να πάρουν τα σπίτια που χτίσανε δεν το δικαιούνται!".

    Αν σκέπτεται η κυβέρνηση να καταργήσει το στρατιωτικό σκέλος των παρελάσεων στις εθνικές επετείους, αν βγαίνουν τα στελέχη της Ν.Δ. και δηλώνουν πως είναι τιμή μας που κάποιοι αλλοδαποί μαθητές θέλουν να γίνουν σημαιοφόροι, αν επισκέπτεται ο κ. Μιχαλολιάκος τους εναπομείναντες αντάρτες του ΔΣΕ στο χωριό «Μπελογιάννης» στην Ουγγαρία, φτύνοντας επάνω στους τάφους των Ελλήνων στρατιωτών του 1944-49, αν ο κ. Καραμανλής έγινε κουμπάρος του Ερντογάν, αν φοβούνται να αφαιρέσουν το «αντι-πολεμικό» κείμενο του Βενέζη από τα σχολικά βιβλία γιατί θα τους μαλώσει ο κ. Αλαβάνος, αν προετοιμάζουν τον Σημίτη ή τον Κωνσταντόπουλο για Πρόεδρο της Δημοκρατίας, όλα αυτά συμβαίνουν επειδή ακριβώς η Ν.Δ. δεν προσδίδει κανένα ηθικό περιεχόμενο στην πολιτική της. Δεν λέω καν «εθνικό περιεχόμενο», διότι το εθνικό απορρέει από το ηθικό.

    Τι μένει όμως από την πολιτική και την ζωή αν αποσυνδεθούν οι πράξεις από το ηθικό και αξιακό τους περιεχόμενο; Αν το κράτος και η διακυβέρνηση δεν είναι «η ενσάρκωση της ηθικής ιδέας», όπως έλεγε ο Χέγγελ, τότε τι είναι; Αν απογυμνώσουμε την πολιτική από την ηθική, τότε η πολιτική δεν διαφέρει και πολύ από την ληστεία τραπέζης! Είναι απλά ένα μέσο προσπορισμού και εξυπηρετήσεως συμφερόντων, ή στην καλύτερη των περιπτώσεων ένα αναγκαίο κακό: κάπως πρέπει να κυβερνάται ένας λαός και κάποιοι αναλαμβάνουν αυτό τον άχαρο ρόλο.

    Η Ν.Δ. μπορεί να είναι κυβέρνηση, αλλά δεν είναι εξουσία. Διότι η εξουσία παραμένει σε όλες τις μορφές της (πολιτική, κοινωνική, οικονομική, επικοινωνιακή και ιδεολογική) στα χέρια της αριστεράς. Η αριστερά εξουσιάζει την Ελλάδα, η Ν.Δ. απλώς έχει κάποιους βουλευτές περισσότερους από το ΠΑΣΟΚ!

    Αυτή η πολιτική όμως από την Ν.Δ. δεν είναι τυχαία. Το «κόμπλεξ της δεξιάς» και ο φόβος της απέναντι στην μαρξιστική αριστερά είναι ενσωματωμένα στο DNA της Ν.Δ. από την ίδρυσή της. Αν δεν μπορεί να προσδώσει ένα πατριωτικό ή «δεξιό» περιεχόμενο στην πολιτική της είναι επειδή δεν διαθέτει καμμία «ηθική αξία». Δεν πιστεύει ότι είναι ηθικώς ανώτερη του αντιπάλου της. Ίσως δε να πιστεύει ότι δεν έχει αντιπάλους, δικαιώνοντας τον Καρλ Σμιττ ότι «τον εχθρό σου δεν τον διαλέγεις, σε διαλέγει»! Κυβερνάει στα τυφλά, εκλιπαρώντας έλεος από την αριστερά, μία αριστερά που δεν φημίζεται και για την φιλευσπλαχνία της!

    Για αυτό όταν το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ υποστηρίζει ότι «η Ν.Δ. είναι μέρος του πολιτικού προβλήματος της Ελλάδος, όχι μέρος της λύσεως», αυτό δεν οφείλεται σε φανατισμό ή εμπάθεια αλλά σε στυγνό ορθολογισμό. Το πατριωτικό κίνημα έχει μόνο ένα δρόμο να επιλέξει: τον δρόμο του αγώνος και της αντιπαραθέσεως με τις δυνάμεις της διεθνιστικής αριστεράς. Ακούει κανείς;

    Κατηγορία: