Περί των «γνωστών-αγνώστων»

  • Δημοσιεύτηκε: 22 Ιανουάριος 2007

    Επί τη ευκαιρία των επεισοδίων κατά των διάρκεια του Πανεκπαιδευτικού Συλλαλητηρίου επανερχόμεθα στο θέμα των λεγομένων «γνωστών-αγνώστων» κινδυνεύοντας να γίνουμε επαναλαμβανόμενοι. Όμως από την άλλη πλευρά όσο και αν η κοινή γνώμη έχει κουρασθεί να ακούει και να βλέπει τα ίδια και τα ίδια συνεχώς, περιουσίες πολιτών καταστράφηκαν, ζωές αστυνομικών κινδύνευσαν, δημόσια κτίρια υπέστησαν ζημίες και η κυκλοφορία στην πόλη σταμάτησε με τεράστιες επιπτώσεις στον τζίρο των εμπορικών επιχειρήσεων. Άρα, είμαστε αναγκασμένοι να σχολιάσουμε και να μην επιτρέψουμε να υπάρξει εφησυχασμός.

    Ξεκαθαρίζω από την αρχή, ότι κατά την γνώμη μου το θέμα της συλλήψεως των ανθρώπων αυτών, δεν είναι ζήτημα αστυνομικό. Θα ήταν εξαιρετικά βολικό για την πολιτική μας ηγεσία να ρίξουμε όλοι μας το ανάθεμα στην ΕΛ.ΑΣ., όμως το ζήτημα είναι πρωτίστως πολιτικό. Αυτό αποδεικνύεται εκ του γεγονότος, ότι δεν το συναντούμε για πρώτη φορά τώρα, αλλά υπάρχει το ίδιο εδώ και τριάντα χρόνια. Σε αυτό το διάστημα, όλο και κάποιος καλός στρατηγός θα είχε περάσει από την ΕΛ.ΑΣ. και θα είχε λύσει το πρόβλημα. Δεν έχει λυθεί, άρα δεν έχει ακόμη δοθεί η εντολή να συλληφθούν όλοι αυτοί και να τιμωρηθούν παραδειγματικά.

    Ο ίδιος έχω υπάρξει θύμα τους πολλές φορές και μάλιστα αναγκάζομαι να μετακομίσω την επιχείρησή μου από την οδό Μεσολογγίου 5 στα Εξάρχεια, επειδή δεν θέλω να εξακολουθήσω να βάζω σε κίνδυνο την ζωή των ΜΑΤ και των εργαζομένων μου, οι οποίοι για να προστατέψουν το κατάστημά μου από αυτούς, δέχονται σχεδόν κάθε βράδυ επιθέσεις με ξύλα, πέτρες και μολότωφ, χωρίς να έχουν την δυνατότητα να απαντήσουν. Η ελληνική Πολιτεία λοιπόν σήμερα αποδεικνύεται ότι δεν έχει την δυνατότητα να προστατέψει την περιουσία ενός Έλληνος πολίτου, από τους δήθεν αντιεξουσιαστές και άρα τους έχει έστω και σιωπηρώς παραχωρήσει την κυριότητα του χώρου. Τι είναι όμως επιτέλους αυτοί οι «γνωστοί-άγνωστοι;»

    Ας ξεκινήσουμε με το τι δεν είναι. Δεν είναι αναρχικοί. Ο αναρχισμός είναι μία ουτοπική μεν, αλλά σεβαστή ιδεολογία, που πιστεύει ότι οι άνθρωποι δυνάμεθα να συμβιώσουμε χωρίς τον φόβο του Νόμου, άρα χωρίς βία. Δεν είναι αντιεξουσιαστές, αντιθέτως είναι το καλλίτερο άλλοθι της εξουσίας, για να πείσει τους πολίτες να δεχθούν μείωση των ατομικών τους ελευθεριών, ώστε να έχουν μεγαλύτερη ασφάλεια. Δεν μάχονται λοιπόν την εξουσία, την υπηρετούν και αυτή σε αντάλλαγμα τους επιτρέπει να υπάρχουν. Δεν είναι οργισμένοι νέοι. Οι οργισμένοι άνθρωποι λειτουργούν υπό το βάρος της οργής τους και γι' αυτό οι αντιδράσεις τους δεν είναι προβλέψιμες. Εδώ ξέρουμε ακριβώς πότε και πού θα κτυπήσουν! Μάλιστα στα τελευταία γεγονότα η κάμερα του Blue Sky συνέλαβε τον επικεφαλής τους, ο οποίος τους έδωσε εν είδη στρατιωτικού παραγγέλματος την εντολή να σταματήσουν τα επεισόδια και εκείνοι σε 1 (ένα) λεπτό (!), σταμάτησαν τα πάντα. Πειθαρχία δεν έχουν οι οργισμένοι νέοι, έχουν οι στρατιώτες...

    Την γνώμη μου θα την πω ευθέως. Είναι παρακρατικός μηχανισμός. Ενδεχομένως με την άμεση ή έμμεση εμπλοκή ελληνικών ή ξένων μυστικών υπηρεσιών, που έχουν συμφέροντα να υπάρχουν μηχανισμοί τελέσεως επεισοδίων διαρκώς μέσα στην Αθήνα, για να εξυπηρετούν τις επιδιώξεις τους. Είναι η μόνη λογική εξήγηση και αν εσείς έχετε άλλη, ευχαρίστως να την ακούσω.

    Κατηγορία: