Προσπάθεια «ωραιοποίησης» του παιδομαζώματος στον ακαδημαϊκό χώρο του Πρίνστον

  • Δημοσιεύτηκε: 13 Μάιος 2005

    Διαστρέβλωση της ιστορίας και απενοχοποίηση των υπευθύνων για το παιδομάζωμα επιχείρησαν οι ακαδημαϊκοί Riki Van Boeschoten από το Πανεπιστήμιο της Θεσσαλίας και Loring Danforth από το Bates College, στο πλαίσιο της ημερίδας με τίτλο «Παιδιά-Πρόσφυγες από τον Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο στην Ανατολική Ευρώπη: Εκτόπιση, Αναμνήσεις και η Φυσική Τάξη των Πραγμάτων». Στην ημερίδα η οποία πραγματοποιήθηκε στις 10 Μαΐου 2005, στο Πανεπιστήμιο Princeton, οι εν λόγω ακαδημαϊκοί προσπάθησαν να δώσουν μία ωραιοποιημένη εικόνα για το αποτρόπαιο έγκλημα του παιδομαζώματος με την εισαγωγή νέας ορολογίας (!) και την παρουσίαση φωτογραφικού υλικού.

    Οι δύο ανθρωπολόγοι Van Boeschoten και Danforth στις αντίστοιχες εισηγήσεις τους 'Από «Γενίτσαρους» σε «Ταραχοποιούς»: Παιδιά Πρόσφυγες στην Ουγγαρία' και 'Ξαναγυρίσαμε ως Αγγελούδια και βρεθήκαμε στην Κόλαση' χαρακτήρισαν το παιδομάζωμα ως πράξη «πολιτικής σκοπιμότητας» και «εκκένωση», ενώ τα παιδιά που αρπάχθησαν ως «πρόσφυγες».

    Όπως πολύ εύστοχα με παρέμβαση του, διευκρίνισε τον όρο «εκκενώνω» ο γνωστός δημοσιογράφος/συγγραφέας κ. Νικόλαος Γκατζογιάννης, «ένας χώρος εκκενώνεται από τα άτομα που βρίσκονται εκεί όταν αντιμετωπίζεται κίνδυνος καιρικών συνθηκών, όπως καταιγίδας, πλημμύρας κτλ.» Ο κ. Γκατζογιάννης προσδιόρισε επίσης τη σημασία της λέξεως «πρόσφυγας», επισημαίνοντας πως «πρόσφυγας είναι το άτομο το οποίο αντιμετωπίζει αντιξοότητες στον τόπο του και εξ ιδίας βουλήσεώς καταφεύγει-προσφεύγει σε άλλο τόπο όπου του απονέμεται βοήθεια». Τα παιδιά του παιδομαζώματος αρπάχτηκαν βίαια από την αγκαλιά των γονέων τους.

    Η Ξάνθω Βενέτη, στην Ελένη του Νίκου Γκατζογιάννη, απαντώντας στην ερώτηση της ανταρτίνας «Συντρόφισσα Ξάνθω, θα δώσεις στα παιδιά σου την ευκαιρία να ζήσουν την ζωή τους δίχως φόβο;», έδωσε την απάντηση που κάθε Ελληνίδα μάνα θα έδινε, και ας ήξερε πως υπέγραφε τη θανατική της καταδίκη: «ΚΑΜΙΑ από μας δεν θα σας παραδώσουμε τα παιδιά μας» (σελ 260).

    Κατά τη διάρκεια των εισηγήσεων, οι Van Boeschoten και Danforth εξήγησαν πως μελέτησαν εκατό περιπτώσεις παιδιών του παιδομαζώματος από το 1998 στην Ελλάδα, Ανατολική Ευρώπη και Καναδά. Οι εισηγήσεις τους συνοδεύονταν από φωτογραφικό υλικό, από εφήβους πλέον, θύματα του παιδομαζώματος. Όλο δε το φωτογραφικό υλικό προέρχονταν από την Ουγγαρία απαθανατίζοντας μοντέρνους εφήβους, καλοντυμένους, καλοχτενισμένους, καλοθρεμμένους οι οποίοι επιδίδονταν στη μάθηση μπαλέτου, μουσικής, αθλητισμού κτλ. Η δε δρ. Boeschoten επεσήμανε πως πολλά από τα παιδιά ζούσαν σε ένα 'παλάτι' της Ουγγρικής αριστοκρατίας.

    Ο δρ. Danforth, συμπληρώνοντας τη μελέτη της συναδέλφου του πρόσθεσε πως όταν οι έφηβοι ξαναγύρισαν στα πάτριά τους εδάφη δεν ήταν πλέον ικανοποιημένοι με το περιβάλλον και τις οικογένειές τους. Ο όρος «Μακεδονία» αναφερόταν ασύδοτα από τους δυο λόγιους, εννοώντας την πΓΔΜ. Επισημαίνεται ότι η Δρ. Boeschoten διδάσκει στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλίας και πληρώνεται από το Ελληνικό δημόσιο! Δεν γνωρίζουμε πως η Ελλάδα έχει αναγνωρίσει την πΓΔΜ ως «Μακεδονία»!

    Μία από τις φωτογραφίες που παρουσίασαν έδειχνε μία ομάδα «ευτυχισμένων» παιδιών και πάνω-πάνω υπήρχε ένα πανό στο οποίο ανεγράφετο στην Ελληνική γλώσσα επιγραφή η οποία διαχώριζε τα παιδιά σε Ελληνόπουλα ΚΑΙ «Μακεδονόπουλα»!

    Ο δρ. Χρήστος Φλούδας από το Πανεπιστήμιο Rutgers, κατά τη διάρκεια της συζητήσεως ακρωτηρίου-ακαδημαϊκών, εκφράζοντας τις απόψεις του, απεφάνθη πως η έρευνα των δυο ακαδημαϊκών είναι ελαττωματική «εφ' όσον ο αριθμός παιδιών της μελέτης δεν ήταν αντιπροσωπευτικός με τον αριθμό των παιδιών του παιδομαζώματος ο οποίος σύμφωνα με επίσημη έκθεση του ΟΗΕ, ανήρχετο σε περίπου 28.000». Ο Δρ. Φλούδας επίσης επισήμανε πως αυτή η ιδανική εικόνα που παρουσίασαν οι επιστήμονες δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

    Η κ. Νίνα Γκατζούλη, αντιπρόεδρος της Παμμακεδονικής και Λέκτωρ στο Πανεπιστήμιο του NH παρατήρησε πως «η Ουγγαρία μπορεί να ήταν μια από τις πιο προοδευτικές χώρες την εποχή που διαδραματίζονταν αυτά τα γεγονότα, όμως η Ουγγαρία δεν ήταν η μόνη χώρα στην οποία απενεμήθησαν τα παιδιά».

    Είναι εύλογο το ερώτημα του γιατί οι δυο ακαδημαϊκοί δεν παρουσίασαν αντίστοιχες φωτογραφίες, και μελέτες παιδιών τα οποία βρέθηκαν σε άλλες χώρες του παραπετάσματος, όπως Βουλγαρία, Γιουγκοσλαβία, ή Αλβανία. Γιατί αυτή η μονόπλευρη επίδειξη φωτογραφιών από την Ουγγαρία; Γνωρίζουν οι ακαδημαϊκοί αυτοί την περίπτωση των παιδιών που είχαν καταλήξει στη Ρουμανία και για πολύ καιρό ήταν μόνα τους, δεν είχαν δηλαδή κανένας κηδεμόνα;

    Όσο για τη διατροφή τους, ο Νικόλαος Γκατζογιάννης στην Ελένη γράφει: “Μετά από τριάντα και πλέον χρόνια τρώγαμε με ένα ζευγάρι στην Αθήνα το οποίο καταγόταν από τον Λια και ήταν και αυτοί παιδιά του παιδομαζώματος. Στους στρατώνες στην Αλβανία ζούσαν με σούπα από πράσα και ραδίκια τα οποία μάζευαν τα ίδια από τα γειτονικά χωράφια. Το «παιχνίδι» τους ήταν αγώνας δρόμου στο πάτωμα του στρατώνα των ψειρών τις οποίες έβγαζαν από τα σώματά τους”.

    H Παμμακεδονική Αμερικής αναφερόμενη στην δεοντολογικά διαλογική συζήτηση μεταξύ ακαδημαϊκών και ακρωτηρίου, επισημαίνει: «Μας προκάλεσε ιδιαίτερη εντύπωση το γεγονός ότι ο Ελληνικής καταγωγής καθηγητής και εισηγητής στην ημερίδα δρ. Γόντικας αρνήθηκε να δώσει τον λόγο στον κ. Γκατζογιάννη» Η κ. Γκατζούλη αναφέρει: «Μάλιστα η Παμμακεδονική σε τηλεφωνική συνομιλία της με Δρ. Γόνδικα που προηγήθηκε της ημερίδας ζήτησε να υπάρξει και η αντίθετη άποψη του παιδομαζώματος από αυτή των Δρ. Boeschoten και Danforth ούτως ώστε να παρουσιασθεί μια ολοκληρωμένη εικόνα του δράματος. Ο Δρ. Γόντικας όμως αρκέστηκε στη διαστρέβλωση της ιστορίας στο πλαίσιο των ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ του Princeton! Αναρωτιόμαστε πώς άραγε προωθείται η Ελληνική ιστορία και ο Ελληνικός πολιτισμός όταν μέσα σε ακαδημαϊκούς κύκλους αποσιωπείται η ΑΛΗΘΕΙΑ και επιχειρείται παραποίησή τους από καθηγητές Ελληνικής καταγωγής;»

    Ο υποστράτηγος Δ.Ζαφειρόπουλος στο βιβλίο του «Αντισυμμοριακός Αγών 1945-49», (σελ. 668) μεταξύ άλλων επισήμων διαμαρτυριών κατά του παιδομαζώματος, αναφέρει: "Παγκόσμιος καταδίκη. Είναι χαρακτηριστικαί αι διαμαρτυρίαι της Φωνής της Αμερικής της 29.12.49: Το όνομα του Ηρώδου έμεινε εις την ιστορίαν της ανθρωπότητος συνεφασμένον με έν από τα τερατωδέστερα εγκλήματα του κόσμου. Ο Ηρώδης ημάρτησε ενώπιον Θεού και ανθρώπων μεταχειριζόμενος το παιδί ως μέλος δια την εξασφάλισιν της Εξουσίας του. Και τώρα, μετά παρέλευσιν 2.000 ετών, άλλα μαινόμενα τέρατα διά να αρπάξουν την Εξουσίαν, χρησιμοποίησαν και πάλιν το παιδί ως όπλο πολιτικόν".

    Ο Μάρκος Τέμπλαρ στην ενότητα Historical Background του καινούργιου του βιβλίου γράφει: "Η Μπάμπα Ντόνκα ήταν θεία της μητέρας μου από το Μοναστήρι. Ο θείος μου Νικόλας, της Μπάμπα Ντόνκα ο πρωτότοκος γιος, στην εποχή της Βουλγαρικής επικράτειας της περιοχής, μια μέρα ενώ ήταν καθοδόν προς συνάντηση ενός φίλου του από γειτονικό χωριό, άτυχα έπεσε πάνω σε βουλγαρικά στρατεύματα. Αυτοί νομίζοντας πως ο θείος Νικόλας ήταν αντάρτης, τον περιέλουσαν με πετρέλαιο και τον έκαψαν ζωντανό. Οι Γιουγκοσλάβοι κομμουνιστές, θέλοντας να «τιμήσουν» την Μπάμπα Ντόνκα ως μητέρα θανόντος ήρωα, της ανέθεσαν να συνοδέψει παιδιά του παιδομαζώματος από την Ελλάδα στα Σκόπια. Τα παιδιά έπρεπε να μεταφερθούν με τραίνο στη Μπίτολα, Πρίλεπ, Τίτο Βέλες και μετά στα Σκόπια. Πολλά από τα παιδιά ήταν ακόμα μωρά και έκλαιγαν αναζητώντας τη μητέρα τους, ενώ τα μεγαλύτερα που μιλούσαν μόνο Ελληνικά δεν μπορούσαν να συνεννοηθούν με τις γυναίκες που τα συνόδευαν. Το γεγονός πως πολλά από τα παιδιά πέθαναν από δυσεντερία και άλλες αρρώστιες προερχόμενες από πολύχρονες στερήσεις έκαναν την καρδιά της Μπάμπα Ντόνκα να ματώνει. Τα παιδιά ήταν στην κατοχή των ανταρτών με δίχως καμιά ιατρική περίθαλψη για πολύ καιρό".