Προσφυγή του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο κατά της Τουρκίας

  • Δημοσιεύτηκε: 29 Μάιος 2006

    Ενώπιον του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου
    Συμβούλιο της Ευρώπης - Στρασβούργο Γαλλίας

    ΠΡΟΣΦΥΓΗ

    1. ΓΕΩΡΓΙΟΥ Γεωργίου του Στέργιου, Πρέσβη της Ελλάδος, αναπληρωτή Προέδρου του ΛΑ.Ο.Σ., κατοίκου Αθηνών, οδός Ερατοσθένους αρ. 1 & Βασ. Κωνσταντίνου, 116 35, Παγκράτι-Αθήνα.
    2. ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ Αγγέλου του Επαμεινώνδα, Δικηγόρου στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου, στο Δικαστήριο Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων του Λουξεμβούργου , παρ' Αρείω Πάγω και ΣτΕ, κατοίκου Αθηνών, Χατζηκωνσταντή 15-17, Αμπελόκηποι, 115 24, Αθήνα, μέλους του Πολιτικού Συμβουλίου του ΛΑ.Ο.Σ. και Γραμματέα του ΛΑ.Ο.Σ. για τις Ευρωπαϊκές Υποθέσεις, την Ευρωπαϊκή Ένωση και τα Ευρωδικαστήρια.
    3. ΤΣΙΠΙΔΗ Δημητρίου του Αναστασίου, Σμηνάρχου ε.α., κατοίκου Θέρμης Θεσσαλονίκης, οδός Μεγάλου Αλεξάνδρου 13 Τ.Κ. 57001, Υποψήφιου Νομάρχη ΛΑ.Ο.Σ. στον Νομό Θεσσαλονίκης.
    4. ΣΤΕΡΓΕΛΗ Ιωάννου του Αντωνίου, Πολιτικού Μηχανικού, κατοίκου Πλωμαρίου Λέσβου , Τ.Κ. 81200, στελέχους του ΛΑ.Ο.Σ.
    5. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΗ Χριστοδούλου του Νικολάου, Κυπριακής υπηκοότητας και καταγωγής, κατοίκου Αθηνών οδός Αυλίδος 14 Αμπελόκηποι Τ.Κ. 11527, Πολιτικού Στελέχους του ΛΑ.Ο.Σ.
    ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ,
    νομίμως εκπροσωπουμένων από τον Κύριο Πρέσβη της Τουρκίας στο Συμβούλιο της Ευρώπης και από τον Κύριο Υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών της Τουρκίας, που εδρεύει στην Άγκυρα.

    Η παρούσα προσφυγή ασκείται με βάση το αρχικό άρθρο 25 de la Convention de Sanvegarde des Droits de l' Homme et des Libertes Fondamentales de Rome de 4/11/1950 και το μεταγενέστερο άρθρο 34 της ως άνω Συμβάσεως περί Προστασίας των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, όπως τροποποιήθηκε από όλα τα συναφή Πρωτοκόλλά της.

    Αντικείμενο της παρούσης προσφυγής είναι να διαπιστώσει το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου ότι παραβιάσθηκαν κατάφωρα τα δικαιώματά μας, όπως αναλυτικά αναφέρονται κατωτέρω, που προβλέπονται και αναγνωρίζονται από την Σύμβαση της Ρώμης για την προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου όπως αυτή τροποποιήθηκε από τα συναφή πρωτόκολλα. Κυρίως, αντικείμενο της παρούσης ατομικής προσφυγής μας είναι να υποχρεωθεί η Τουρκική Δημοκρατία να αλλάξει τη νομοθεσία της. Η Τουρκία πρέπει να καταλάβει ότι δεν μπορεί να ασκεί εις βάρος της Ελλάδος και της Κύπρου και εις βάρος των υπηκόων και των κατοίκων αυτών απειλή χρήση βίας. Η Τουρκία με απόφαση της Τουρκικής Εθνοσυνελεύσεως απειλεί την Ελλάδα ότι αποτελεί Causus Belli (αίτιον πολέμου) η επέκταση των χωρικών υδάτων της Ελλάδος στο Ανατολικό Αιγαίο σύμφωνα με το Δίκαιο της θάλασσας στα 12 μίλια. Την ιδίαν απειλή αξιωματούχων της εκτοξεύει και εναντίον της ελεύθερης Κύπρου ότι δηλαδή θα καταλάβει και την υπόλοιπη Κύπρο. Αυτές λοιπόν οι απειλές συνιστούν παράβαση των δικαιωμάτων των Ελλήνων υπηκόων και κατοίκων των νήσων του Ανατολικού Αιγαίου και των υπηκόων και κατοίκων της ελεύθερης Κύπρου, όπως αυτά προβλέπονται και θεσπίζονται από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση περί Προστασίας των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των Θεμελιωδών Ελευθεριών της Ρώμης της 4/11/1950, που έχει υπογράψει και κυρώσει η Τουρκική Δημοκρατία και αποτελεί εσωτερικό της δίκαιο.

    Και αντικείμενο αυτής της προσφυγής μας είναι να διαπιστώσει το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου ότι παραβιάσθηκαν μέχρι τώρα και παραβιάζονται και στο μέλλον τα δικαιώματα αυτά των Ελλήνων υπηκόων και κατοίκων των νήσων του Ανατολικού Αιγαίου και γενικότερα των Ελλήνων και κατοίκων της Ελλάδος και των Κυπρίων υπηκόων και κατοίκων όλης της Ελεύθερης Κύπρου. Γιατί δεν μπορούν οι κάτοικοι αυτοί να ζουν με την απειλή χρήσης βίας εκ μέρους της Τουρκίας και δεν μπορούν να αναπτύξουν ελεύθερα την προσωπικότητά τους, ήτοι να κάνουν επενδύσεις στις περιοχές αυτές όπως π.χ. να κάνουν μεγάλες και σύγχρονες ξενοδοχειακές μονάδες ή άλλες μεγάλες επενδύσεις, στον αγροτικό, μεταποιητικό και ναυτιλιακό τομέα. Ζουν συνεχώς και αδιαλείπτως υπό την απειλή χρήσης βίας, που είναι η δαμόκλειος σπάθη για οποιαδήποτε οικονομική τους αναπτυξιακή δραστηριότητα. Πρέπει λοιπόν να υποχρεωθεί η Τουρκία να αλλάξει την νομοθεσία της για να άρει αυτήν την προσβολή των ως άνω δικαιωμάτων και να παραλείψει αυτήν την προσβολή στο μέλλον. Ώστε το ίδιο ζημιογόνο γεγονός να μην επέλθει και σε άλλους συμπολίτες μας. Και επειδή λοιπόν η Τουρκική Δημοκρατία και το Τουρκικό Δημόσιο, καίπερ ενημερωθείσα πάλιν και πολλάκις μέχρι σήμερα δεν προέβη σε καμία διόρθωση της συμπεριφοράς της αιτούμεθα, από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου να υποχρεώσει το Τουρκικό Δημόσιο να μας αποζημιώσει συμβολικά. Άλλωστε το άρθρο 6 της Συμβάσεως Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που παραβιάστηκε από την Τουρκική Δημοκρατία ορίζει ότι: "Toute personne α droit a ce que cause soit entendue equitablement, publiquement et dans un delai raisonnable par un tribunal independant et impartial, etabli par la loi, qui decidera, soit des contestations sur ses droits et obligations de caractere civil soit…". Η νομική όμως βάσης της παρούσης προσφυγής μου δεν ευρίσκεται μόνον στο άρθρο 6 της Συμβάσεως της Ρώμης του 1950, που κατοχυρώνει το δικαίωμα παροχής εννόμου προστασίας. Ευρίσκεται και σε άλλα άρθρα της εν λόγω Συμβάσεως τα οποία έχουν παραβιασθεί.

    Έτσι έχει παραβιασθεί το άρθρο 1 της εν λόγω Συμβάσεως που καθιερώνει την υποχρέωση των συμβαλλομένων κρατών, άρα και της Τουρκίας, να σεβαστούν τα ανθρώπινα δικαιώματά μας όπως αναφέρονται στον τίτλο 1 της Συμβάσεως. Δεν σεβάστηκε η Τουρκία τα δικαιώματά μας όπως αυτά κατοχυρώνονται στην ΕΣΔΑ, την οποία έχει υπογράψει, κυρώσει και επικυρώσει, αλλά με τη νομοθεσία της μας ταλαιπώρησε ψυχικά και μας αφαίμαξε οικονομικά από τότε που διακήρυξε το Causus Belli. Επίσης έχει παραβιασθεί το άρθρο 2 της ΕΣΔΑ που ορίζει ότι δια της Συμβάσεως αυτής "προστατεύεται το δικαίωμα εκάστου προσώπου εις την ζωή". Πώς με το Causus Belli προστατεύεται το δικαίωμα εκάστου προσώπου στη ζωή που κατοικεί στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου ή στην ελεύθερη Κύπρο; Αφού το Causus Belli αποτελεί απειλή καταλύσεως αυτού του δικαιώματος και επί τόσα χρόνια έχει πληρωθεί η αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος κατά της ζωής αυτών των ανθρώπων. Η παραβίαση του δικαιώματος αυτού προκαλείται απ' ευθείας από τον εθνικό νόμο της Τουρκίας, όταν αυτός έρχεται σε αντίθεση με δικαίωμα αναγνωρισμένο από την ΕΣΔΑ, όπως όταν ορίζει κάτι σαφώς ασυμβίβαστο με διάταξη της ΕΣΔΑ. Επίσης στις περιπτώσεις που η άσκηση της αξίωσης αυτής στα Εθνικά Δικαστήρια είναι μάταιη διότι η αρνητική στάση τους είναι δεδομένη σε ανάλογες περιπτώσεις για να μην διαταραχθούν οι σχέσεις Ελλάδος-Τουρκίας, η προϋπόθεση του άρθρου 35 της Συμβάσεως να έχουν εξαντληθεί τα δικονομικά μέσα που προβλέπονται από το εσωτερικό δίκαιο, δεν ισχύει γιατί είναι μάταιη. Στις περιπτώσεις λοιπόν αυτές προσβάλλεται απ' ευθείας η ενέργεια του διοικητικού οργάνου της Τουρκίας δια της οποίας συνετελέσθη η παραβίαση των κατοχυρωμένων από την ΕΣΔΑ δικαιωμάτων. και σε κάθε περίπτωση η προσφυγή απευθύνεται κατά του Κράτους τα όργανα του οποίου διέπραξαν την παραβίαση. Εδώ έχουμε επέμβαση στα προστατευόμενα από την ΕΣΔΑ δικαιώματα. Και σαν απόλυτα δικαιώματα όπως είναι το δικαίωμα της ζωής, η απαγόρευση δεν επιδέχεται καμία εξαίρεση. Και αφού με τα Πρωτόκολλα 6 και 13 απαγορεύτηκε γενικά κάθε δικαστική καταδίκη σε θάνατο, δηλαδή καταργήθηκε η θανατική ποινή σε κάθε περίπτωση, πώς είναι επιτρεπτό στην Τουρκία με το Causus Belli να απειλεί ακόμα και τη θανάτωση των Ελλήνων του Αιγαίου και των Κυπρίων της ελεύθερης Κύπρου; Και σύμφωνα με τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (βλ. απόφαση Μάκκαν κ.λ.π. κατά του Ηνωμένου Βασιλείου - McCann and others v. United Kingdom), η θανάτωση είναι ανεκτή μόνο αν η προσφυγή στη βία είναι απολύτως αναγκαία. Με το Causus Belli της Τουρκίας είναι αδιανόητο να είναι "απολύτως αναγκαία" η θανάτωση των Ελλήνων των νήσων του Αιγαίου ή των Κυπρίων της ελεύθερης Κύπρου γιατί είναι "ασυμβίβαστη με το δικαίωμα προς τη ζωή του καθιερώνεται με το άρθρο 2 της ΕΣΔΑ" όπως έκρινε το ΕΔΔΑ στην ως άνω υπόθεση. Πουθενά αλλού στην Ευρώπη δεν υπάρχουν πολίτες που να ζουν με το φάσμα της διαρκούς απειλής παρά μόνο στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Και δεν είναι ανθρωπίνως δυνατό να σχεδιάσει κανείς την ζωή του με την διαρκή αιτία πολέμου (Causus Belli) επί της κεφαλής του.

    Η δε νομολογία του ΕΔΔΑ για την παραβίαση του άρθρου 2 της ΕΣΔΑ έχει αποτυπωθεί στις αποφάσεις Τομάζι κατά Γαλλίας (Tomasi v. France), Ακσού κατά Τουρκίας (Aksoy b. Turquie), Τάιρερ κατά Ηνωμένου Βασιλείου (Tyrer v. United Kingdom) και Ζόρινγκ κατά του Ηνωμένου Βασιλείου (Soering v. United Kingdom). Στην τελευταία μάλιστα υπόθεση η απόφαση του ΕΔΔΑ εξομοιώνει προς παραβίαση την ευκαιρία (δυνατότητα) που παρέχεται σ' ένα κράτος να πραγματώσει την παραβίαση του προστατευομένου δικαιώματος. Δηλαδή ακριβώς ότι είναι το Causus Belli της Τουρκίας, ήτοι είναι παραβίαση της ΕΣΔΑ ακόμα και η ευκαιρία ή η δυνατότητα πραγμάτωσης της παραβίασης των προστατευομένων από την ΕΣΔΑ δικαιωμάτων των Ελλήνων ή Κυπρίων υπηκόων.

    Επίσης με το Causus Belli της Τουρκίας έχει παραβιασθεί το άρθρο 3 της ΕΣΔΑ που καθιερώνει απόλυτη και ανεξαίρετη υπαγόρευση διαφύλαξης της ανθρώπινης αξίας και σεβασμού της αξιοπρέπειας του ανθρώπου. Με την απειλή του Causus Belli οι Έλληνες των νήσων του Αιγαίου και οι Κύπριοι της ελεύθερης Κύπρου αισθάνονται καθημερινά έρμαια απάνθρωπης μεταχείρισης και τιμωρίας και εξευτελιστικής μεταχείρισης και τιμωρίας που από την ΕΣΔΑ δεν συγχωρείται ούτε σε περίπτωση πολέμου. Όλα αυτά τα είδαμε κατά την εισβολή εναντίον της Κύπρου και τα ξέρουμε με τους 1600 ακόμα αγνοούμενους. Και παλαιότερα με τον αφανισμό 353.000 χιλιάδων Ποντίων και 1,5 εκ. Αρμενίων και αργότερα των Κούρδων. Διότι σύμφωνα με την νομολογία του ΕΔΔΑ "κάθε απάνθρωπη μεταχείριση που προκαλεί ηθελημένα και προξενεί σοβαρό και άγριο πόνο αποτελεί βασανιστήριο" (απόφαση του 1978 στην υπόθεση Ιρλανδίας κατά Ηνωμένου Βασιλείου). Όμοιες διατάξεις περιλαμβάνονται στο αρ. 4 (σε συνδ. με το αρ. 52 παρ. 3) του Χάρτη για τα Θεμελιώδη Δικαιώματα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, το άρ. 7 παρ. 2 του Ελληνικού Συντάγματος και τα άρθρα 137 Α και 137 Δ του Ελληνικού Ποινικού Κώδικα.

    Επίσης έχει παραβιασθεί το άρθρο 5 της ΕΣΔΑ από το Causus Belli της Τουρκίας που ορίζει ότι "Κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στην ελευθερία και στην ασφάλεια και κανένας δεν επιτρέπεται να στερηθεί της ελευθερίας του". Ποια ασφάλεια έχουν οι Έλληνες των νήσων του Αιγαίου και οι Κύπριοι της ελεύθερης Κύπρου με τη δαμόκλειο σπάθη του Causus Belli της Τουρκίας επί της κεφαλής τους καθημερινώς; Και ποια ελευθερία έχουν με την απειλή πολέμου; Όταν μάλιστα η δυνατότητα στέρησης της ελευθερίας τους είναι παραβίαση όπως εκρίθη από το ΕΔΔΑ και ανεπτύχθη μόλις ανωτέρω; Στο άρθρο 5 της ΕΣΔΑ περιέχεται και ρυθμίζεται η βασική ελευθερία του habeas corpus ότι δηλαδή κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στην ελευθερία και στην ασφάλεια και ότι κανένας δεν επιτρέπεται να στερηθεί την ελευθερία του παρά μόνο στις προβλεπόμενες νόμιμες περιπτώσεις. Όμοιο είναι το άρθρο 6 (σε συνδυασμό με το αρ. 52 παρ. 3) του χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς το άρθρο 5 παρ. 2 και 3 και το άρθρο 6 του Ελληνικού Συντάγματος. Η δε νομολογία του ΕΔΔΑ για την παραβίαση του άρθρου 5 της ΕΣΔΑ έχει αποτυπωθεί στις περιπτώσεις Γκουτζάρντι κατά Ιταλίας (Guzzardi v. Italia), Μποτσάνο κατά Γαλλίας (Bozano v. France), Μπουαμάρ κατά Βελγίου (Bouamar v. Belgique), Λουκάνωφ κατά Βουλγαρίας (Loukanov v. Boulgarie) Σίσσερ κατά Ελβετίας (Schiesser v. Suisse), Ουμπέρ κατά Ελβετίας (Huber v. Suisse), Σκογκστρόμ κατά Σουηδίας (Skoogstrom v. Sweden), Νοϋμάιστερ κατά Αυστρίας (Neumeinster v. Autriche), Λετελιέ κατά Γαλλίας (Letelier v. France), Τοθ κατά Αυστρίας (Toth v. Autriche) και Σιβέτ κατά Γαλλίας (Civet v. France).

    Επίσης έχει παραβιασθεί το άρθρο 6 της ΕΣΔΑ με το Causus Belli της Τουρκίας που ορίζει ότι "Κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα η υπόθεσή του να δικαστεί δίκαια δημόσια και μέσα σε λογική προθεσμία από ανεξάρτητο και αμερόληπτο δικαστήριο που έχει θεσπισθεί από το νόμο, το οποίο θα αποφασίσει για αμφισβητήσεις σχετικά με τα δικαιώματα και υποχρεώσεις αστικής φύσεως". Επειδή μάλιστα η Ελλάδα κύρωσε και επικύρωσε την ΕΣΔΑ με το νόμο 2329/1953, σύμφωνα με το άρθρο 28 παρ. 1 του Ελληνικού Συντάγματος, οι διατάξεις της ΕΣΔΑ μετά την κύρωσή τους, έχουν καταστεί εσωτερικό δίκαιο με υπερνομοθετική μάλιστα ισχύ δηλαδή επικρατούν των Εθνικών (ελληνικών) νόμων. Κανένα όμως Δικαστήριο στην Ελλάδα και με το πρόσχημα της ενδεχόμενης διαταραχής των σχέσεων Ελλάδος-Τουρκίας δεν πρόκειται να ασχοληθεί με αγωγή ή προσφυγή μας εναντίον της Τουρκίας που θα εκπροσωπείται στη δίκη από τον επίσημο Πρέσβη της Τουρκίας στην Ελλάδα για τις παραβιάσεις που έχει κάνει και συνεχίζει να διαπράττει η Τουρκία με το Causus Belli εναντίον των Ελλήνων και των Κυπρίων. Άρα στερούμεθα μιας δίκαιης δίκης και είναι μάταιη η εξάντληση των εσωτερικών ενδίκων μέσων σύμφωνα με το άρθρο 35 της Συμβάσεως ως προϋπόθεση ασκήσεως της παρούσης προσφυγής η οποία συγχωρείται να ασκηθεί αμέσως και απ' ευθείας στο ΕΔΔΑ. Η δε νομολογία για την παραβίαση του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ έχει αποτυπωθεί γενικά στις εξής αποφάσεις του ΕΔΔΑ: Γκόλντερ κατά Ηνωμένου Βασιλείου (Golder v. United Kingdom), Μπέντεμ κατά Κάτω Χωρών (Benthem v. Pays Bas), Ομπερμάιερ κατά Αυστρίας (Obermeier v. Autriche), Καθολική Εκκλησία Χανίων κατά Ελλάδος, Αικ. Καλογεροπούλου και 257 άλλων θυμάτων της σφαγής του Διστόμου κατά Ελλάδος και Γερμανίας, Κολότζα κατά Ιταλίας (Colozza v. Italia), Ρομπινά κατά Ιταλίας (Robina v. Italia), Λε Κόντ κλπ κατά Βελγίου (Le Compte et autres v. Belgique), Σράμεκ κατά Αυστρίας (Sramek v. Autriche), Πρόκολα κατά Λουξεμβούργου (Procola v. Luxembourg), Πιερσάκ κατά Βελγίου (Piersack v. Belgique), Ντόμπο Μπέχερ ΕΠΕ κατά Κάτω Χωρών (Dombo Beheer v. Pays Bas), Ρουιθ Τορίγια κατά Ισπα νίας (Ruiz Torijia v. Spain), Πλατάκος κατά Ελλάδος και Ελληνικά Διυλιστήρια, Στραν και Στρατής Ανδρεάδης κατά Ελλάδος.

    Επίσης με το Causus Belli της Τουρκίας εναντίον των νήσων του Ανατολικού Αιγαίου και της ελεύθερης Κύπρου έχει παραβιασθεί το άρθρο 8 της ΕΣΔΑ που ορίζει ότι: "Κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στο σεβασμό της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής του, της κατοικίας του και της αλληλογραφίας του". Ποιο σεβασμό της ιδιωτικής και οικογενειακής τους ζωής και της κατοικίας τους έχουν οι Έλληνες των νήσων του Αιγαίου και οι Κύπριοι της ελεύθερης Κύπρου με την δαμόκλειο σπάθη του Causus Belli της Τουρκίας επί της κεφαλής καθημερινώς; Και με τις παραβιάσεις των τουρκικών αεροπλάνων; Όταν μάλιστα ακόμα και η ευκαιρία ή η δυνατότητα στέρησης του δικαιώματος σεβασμού της ιδιωτικής και επαγγελματικής τους ζωής και της κατοικίας τους εκρίθη από το ΕΔΔΑ ότι ισοδυναμεί με παραβίαση (βλ. υπόθεση Ζόρινγκ κατά Ηνωμένου Βασιλείου - Soering v. United Kingdom). Αντίστοιχη διάταξη περιλαμβάνεται και στο άρθρο 7 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που επιζητεί να εισέλθει η Τουρκία, και τα άρθρα 9, 9Α και 19 του Ελληνικού Συντάγματος.

    Η δε νομολογία του ΕΔΔΑ για την παραβίαση του άρθρου 8 της ΕΣΔΑ έχει αποτυπωθεί στις αποφάσεις: Χόφμαν κατά Αυστρίας (Hoffman v. Autriche), Μουστακίμ κατά Βελγίου (Moustaquim v. Belgique), Φούνκ, Κρεμιέ και Μιαίλχ κατά Γαλλίας (Funke, Cremieux et Miailhe v. France), Λόπεθ Όστρα κατά Ισπανίας (Lopez Ostra v. Spain), Νίμιτζ κατά Γερμανίας (Niemietz v. Germany), Κάμπελ κατά Ηνωμένου Βασιλείου (Cambell v. United Kingdom), Κλας κατά Γερμανίας (Klass v. Germany), Μαλόνε κατά Ηνωμένου Βασιλείου (Malone v. United Kingdom) και Κρούσλιν και Χούβιγκ κατά Γαλλίας (Kruslinet-Huving v. France).

    Επίσης η Τουρκία έχει παραβιάσει το άρθρο 9 της ΕΣΔΑ που κατοχυρώνει την ελευθερία εκδήλωσης της θρησκείας ή των πεποιθήσεων ενός εκάστου δια των όρων: "Κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στην ελευθερία της σκέψης, της συνείδησης και της θρησκείας. Το δικαίωμα αυτό περιλαμβάνει την ελευθερία να αλλάξει θρησκεία ή πεποίθηση, καθώς και την ελευθερία να εκδηλώνει την θρησκεία ή την πεποίθησή του ή συλλογικά, δημόσια ή ιδιαιτέρως με τη λατρεία, την διδασκαλία, τις πρακτικές και την εκπλήρωση των θρησκευτικών τελετών (ιεροπραξιών)". Και αυτό σε συνδυασμό με το άρθρο 14 της ΕΣΔΑ "Περί απαγόρευσης των διακρίσεων λόγω γλώσσης, θρησκείας, εθνικής ή κοινωνικής προελεύσεως και συμμετοχής σε εθνική μειονότητα". Η διεθνής κοινή γνώμη και η ελληνική κοινωνία έχει διαπιστώσει ότι μέσα στην Τουρκία παραβιάζεται από το επίσημο κράτος το άρθρο 9 με τους ασχημονούντας εγκάθετους "Γκρίζους Λύκους" εναντίον του Πατριάρχη, του Πατριαρχείου και κατά τις ορθόδοξες θρησκευτικές τελετές (Κεράτειας στα Θεοφάνεια, Πατριαρχείο, Πέργαμος κ.λπ.). και ενώ η Ελλάδα θέλει να δημιουργηθούν τζαμιά, η Τουρκία γιατί δεν επιτρέπει να γίνεται ορθόδοξη λειτουργία στην Αγία Σοφία και δεν επισκευάζει καμιά από τις ορθόδοξες εκκλησίες στην Κωνσταντινούπολη ή αλλού στην Τουρκία ούτε δίνει άδεια να τις επισκευάσει η ορθόδοξη μειονότητα στην Τουρκία; Και επειδή οι ορθόδοξοι στην Τουρκία δεν τολμούν ή δεν μπορούν να ζητήσουν να καταδικασθεί η Τουρκία για αυτές τις παραβιάσεις του άρθρου 9 της ΕΣΔΑ (γιατί άλλως τους περιμένουν τα πάνδεινα) ασκούμε εμείς ως ομόθρησκοί τους από το δικαίωμα δια της παρούσης προσφυγής.

    Μάλιστα είναι σημαντική απόφαση του ΕΔΔΑ στην υπόθεση Σέριφ κατά Ελλάδος (Serif v. Greece) για την άσκηση των θρησκευτικών τους καθηκόντων των μουσουλμάνων της Θράκης. Γιατί λοιπόν η απόφαση αυτή δεν εφαρμόζεται από την Τουρκία για να υπάρξει ανάλογη ακώλυτη άσκηση των θρησκευτικών καθηκόντων των ορθοδόξων στην Τουρκία; Για αυτό το λόγο πρέπει να καταδικαστεί η Τουρκία για παραβίαση του άρθρου 9 της ΕΣΔΑ.

    Επίσης έχει παραβιασθεί το άρθρο 13 της εν λόγω Συμβάσεως της Ρώμης διότι παρά το γεγονός ότι παραβιάσθηκαν τα δικαιώματά μας όπως προβλέπονται στην Σύμβαση δεν μας δίδεται ουσιαστικά κανένα δικαίωμα για μια πραγματική προσφυγή ενώπιον του Ελληνικού Δικαστηρίου για να απολογηθούν οι εκπρόσωποι της Τουρκικής Δημοκρατίας για τις εις βάρος μας παραβιάσεις.

    Επίσης έχει παραβιασθεί το άρθρο 17 της εν λόγω Συμβάσεως της Ρώμης διότι καμιά διάταξη της εν λόγω Συμβάσεως δεν παρέχει το δικαίωμα στην Τουρκία ή στα Δικαστήριά της να επιδοθούν σε μια ενέργεια ή να εκδώσουν μια πράξη ή απόφαση (όπως εκείνης της Τουρκικής Εθνοσυνελεύσεως της 8/6/1995 περί Causus Belli) με την οποίαν να μας καταστρέφουν τα υπό της Συμβάσεως αυτής ανεγνωρισμένα δικαιώματά μας ή να περιορίζουν ευρύτατα αυτά τα υπό της Συμβάσεως αυτής ανεγνωρισμένα δικαιώματα. Αυτό είναι κατάχρηση δικαιώματος και το άρθρο 17 απαγορεύει στα κράτη μέλη ή στα Δικαστήριά τους αυτή την κατάχρηση δικαιώματος, όπως θα αναλυθούν κατωτέρω. Εδώ παραβιάζεται η αρχή της δεδικαιολογημένης εμπιστοσύνης (Confiance legitime) του πολίτη προς τις ενέργειες της Διοικήσεως. Η αρχή αυτή είναι διάχυτη στη Νομολογία του Δικαστηρίου των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αλλά και του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (υπόθεση SABAM). Δεν μπορεί να έχω εμπιστοσύνη προς τα Δικαστήρια της χώρας μου για δίκαιη κρίση και να κρημνίζεται αυτή η εμπιστοσύνη όταν πρέπει να λογοδοτήσει άλλο κράτος για παραβίαση της Σύμβασης. Ποια αναλογικότητα υπάρχει με τις αποφάσεις των Δικαστηρίων άλλων κρατών για το ίδιο ζήτημα; Εδώ λοιπόν παραβιάζεται και αυτή η αρχή της αναλογικότητας ή οποιασδήποτε ανάλογης αντιμετώπισης του ίδιου ζητήματος.

    Επίσης παραβιάσθηκε το άρθρο 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ το οποίο ορίζει ότι "Κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο έχει δικαίωμα στον σεβασμό των αγαθών του (his possessions, ses biens)". Κανένας δεν επιτρέπεται να στερηθεί τα αγαθά του (possesions, propriete) παρά μόνο για λόγους δημόσιας ωφελείας και υπό τους όρους που προβλέπονται από το νόμο και από τις γενικές αρχές του διεθνούς δικαίου. Με το Causus Belli της Τουρκίας έχει παραβιασθεί το άρθρο 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ από την Τουρκία εις βάρος των Ελλήνων υπηκόων και κατοίκων στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και των Κυπρίων της ελεύθερης Κύπρου. Διότι οι πολίτες αυτοί δεν μπορούν να αναπτύξουν την οικονομική τους δραστηριότητα, να κατασκευάσουν μια νέα ξενοδοχειακή μονάδα, μια νέα επιχείρηση στον αγροτικό, μεταποιητικό και ναυτιλιακό τομέα. Αυτό είναι η χειρότερη στέρηση της ιδιοκτησίας και των αγαθών. Υπάρχει πλήρης νέκρωση οποιασδήποτε νέας επένδυσης εκεί λόγω του Causus Belli και των καθημερινών παραβιάσεων του ελληνικού εναερίου χώρου από τα πολεμικά αεροπλάνα. Αυτό δεν είναι δυνατότητα στέρησης του δικαιώματος ιδιοκτησίας και των αγαθών, είναι πραγματική στέρηση του δικαιώματος αυτού. Η δε νομολογία του ΕΔΔΑ για το άρθρο αυτό έχει αποτυπωθεί στις αποφάσεις: Σπορινγκ και Λονροθ κατά Σουηδίας (Sporrong and Lonnroth v. Sweden), Λοίζίδου κατά Τουρκίας, Ακτιβάρ κ.ά. κατά Τουρκίας (Aktivar v. Turkey), Γκουγκουσούζ κατά Αυστρίας (Gaygusuz v. Austria), Ακούς κατά Τουρκίας (Akkus v. Turkey), Παπαμιχαλόπουλος κ.ά. κατά Ελλάδος , Μελαχέρ κ.ά. κατά Αυστρίας (Mellacheτ v. Autriche), Σκόλλο κατά Ιταλίας (Scollo v. Italia), και Πάιν Βάλλευ Ντιβέλοπμεντς ΑΕ κατά Ιρλανδίας (Pine Valley Developments Ltd v. Ireland).

    Επίσης με το Causus Belli της Τουρκίας έχει παραβιασθεί το άρθρο 2 του 4ου Πρωτοκόλλου που κατοχυρώνει την ελευθερία κυκλοφορίας και επιλογής τόπου διαμονής σε οποιοδήποτε σημείο της Επικράτειας. Διότι ένας επιχειρηματίας ξενοδοχείων δεν έχει ελευθερία εγκατάστασης σε ένα νησί του Ανατολικού Αιγαίου άμα θέλει να κατασκευάσει εκεί μια νέα ξενοδοχειακή μονάδα. Το ίδιο δικαίωμα προβλέπεται στο άρθρο 45 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στο άρθρο 5 παρ. 4 του Ελληνικού Συντάγματος.

    Πέραν λοιπόν της ήδη διαπιστουμένης γεγενημένης παραβιάσεως των ανωτέρω δικαιωμάτων μας, που προστατεύονται από την ΕΣΔΑ και καταπατώνται από την Τουρκία με το Causus Belli, που έχει μάλιστα κυρώσει την ΕΣΔΑ και δεσμεύεται να σεβασθεί τις διατάξεις της, υπάρχει επίτασης της παραβιάσεως των ως άνω δικαιωμάτων μας και των δικαιωμάτων των Ελλήνων των νήσων του Αιγαίου και των Κυπρίων της ελεύθερης Κύπρου με την αυθαίρετη και καθημερινή πτήση των τουρκικών πολεμικών αεροπλάνων πάνω από ελληνικά νησιά του Αιγαίου και πάνω από την ελεύθερη Κύπρο, πράγμα που ενσαρκώνει καθημερινά την απειλή χρήσης βίας με το Causus Belli της Τουρκίας. Η επίταση αυτή της παραβιάσεως των υπό της ΕΣΔΑ αναγνωρισθέντων δικαιωμάτων των Ελλήνων των νήσων του Αιγαίου και των Κυπρίων της ελεύθερης Κύπρου επέρχεται από την ανεπίτρεπτη συμπεριφορά Τούρκων παρακρατικών με την επωνυμία "Γκρίζοι Λύκοι" εναντίον του Πατριαρχείου, του Πατριάρχου, της Ελληνικής μειονότητας στην Τουρκία και της τελέσεως των θρησκευτικών της καθηκόντων όχι ακωλύτως αλλά απαραδέκτως με τους ασχημονούντες παρακρατικούς, την μη απόδοση των ελληνικών περιουσιών των Ελλήνων της Κωνσταντινουπόλεως, της Ίμβρου και Τενέδου, με την μη εισέτι λειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, με την συμβολή των αρχών της κατεχόμενης Κύπρου για πώληση σε αγγλικά συμφέροντα περιουσιών των Κυπρίων Ελλήνων στην κατεχόμενη Κύπρο, με τη διατήρηση στο χώμα της μαρτυρικής Κύπρου επί 32 χρόνια των εργαλείων του πολέμου και τη κατοχής, με το ξεριζωμό των Ελλήνων της Κωνσταντινουπόλεως, της Ίμβρου και Τενέδου, με την εν ψυχρώ δολοφονία των αγωνιστών Ισαάκ Ισαάκ και Σολωμού στην Κύπρο, με τους 1600 αγνοούμενους στην Κύπρο, με την γκριζοποίηση Ελληνικών νήσων του Ανατολικού Αιγαίου και με τα ευκαίρως ακαίρως συνεχή τουρκικά γυμνάσια εκεί προς Άγρα εντυπώσεων και πρόκληση φόβου στους Έλληνες, και με την προσπάθεια της Τουρκίας για την παροχή βοήθειας (SAR) κατά τη διάσωση σε πάντα κινδυνεύοντα στις παράκτιες ακτές των Ανατολικών Ελληνικών νησιών της Λήμνου, Μυτιλήνης, Σάμου, Χίου και Δωδεκανήσων κατά παράβαση του Χάρτη του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού (ΙΜΟ) και των Χαρτών R5 και R6 της Μεσογείου δια των οποίων η Ελλάδα έχει αποκλειστικό δικαίωμα εκεί προς διάσωση των εχόντων ανάγκη ναυτιλλομένων και όχι η Τουρκία (κατά το Συνέδριο του ΙΜΟ στην Βαλένθια το 1997) ενώ η Τουρκία με τις πρόσφατες ασκήσεις προσπαθεί να αλλάξει και αυτό το καθεστώς πέραν της αλλαγής του FIRE Αθηνών που έχει ήδη επιτύχει.

    Επίσης, αντικείμενο της παρούσης ατομικής προσφυγής μας είναι και να καταδικαστεί η Τουρκική Δημοκρατία και το Τουρκικό Δημόσιο να μας καταβάλει την κατωτέρω συγκεκριμένη συμβολική αποζημίωσή μας για τις ανωτέρω παραβιάσεις της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Είναι λοιπόν νόμιμο και θεμιτό και σωστό να ζητήσουμε ως χρηματική ικανοποίηση, λόγω ηθικής βλάβης για παράβαση των ως άνω άρθρων της ΕΣΔΑ.

    Είναι γνωστό βεβαίως ότι με το Π.Δ. 6/18 Σεπτεμβρίου 1931 (ΦΕΚ Α΄ 325) και για τις ανάγκες της αεροπλοΐας και αστυνομίας της η Ελλάδα καθόρισε την αιγιαλίτιδα ζώνη της πλάτους 10 ναυτικών μιλίων. Και ενώ η Τουρκία μέχρι το 1975 και για 44 συνεχή έτη ανεγνώριζε και σεβόταν την ρύθμιση αυτή των 10 ν.μ., έκτοτε προβάλλει αμφισβητήσεις της, προβαίνοντας σε συνεχείς παραβιάσεις του Ελληνικού εναέριου χώρου.

    Μάλιστα, σχηματισμοί τουρκικών μαχητικών, συχνότατα οπλισμένων όχι μόνο παραβιάζουν το τμήμα του ελληνικού εναερίου χώρου μεταξύ 10 και 6 ν.μ., αλλά διεισδύουν σε μεγάλο βάθος, και πέραν των 6 ν.μ., εντός δηλαδή του Τμήματος του Ελληνικού εναερίου χώρου που η Τουρκία αναγνωρίζει, ενώ συχνότατα υπερίπτανται του εδάφους των Ελληνικών νήσων και της Ελεύθερης Κύπρου. Παρ' ότι η Τουρκία δεν προέβη σε ρητές αντιρρήσεις ούτε στη σύμβαση των Παρισιών του 1919 για την εναέρια κυκλοφορία όπου η Ελλάδα προέβη στην γνωστοποίηση προς την Διεθνούς Επιτροπή Αερολιμένα (CINA) χαρτών εναέριου κυκλοφορίας καθορισμού αεροδιαδρόμων και σημείων transit στα βόρεια και ανατολικά σύνορά της, ούτε στη Σύμβαση του Σικάγο του 1944 για τους αεροναυτικούς χάρτες που δημοσιεύθηκαν τον 1944 και αργότερα το 1955 με σαφή περιγραφή των εξωτερικών ορίων του εθνικού εναέριου χώρου στα 10 ν.μ., ούτε στις Συνδιασκέψεις των Παρισίων (1952) και της Γενεύης (1950) για την Πολιτική Αεροπορία στα πρακτικά των οποίων γίνεται σαφής αναφορά στους Ελληνικούς αεροδιαδρόμους και απεικονίζονται τα εξωτερικά ελληνικά όρια της αιγιαλίτιδας ζώνης και του Ελληνικού Εναέριου χώρου στα 10 ν.μ., η όψιμη αμφισβήτηση εκ μέρους της Τουρκίας του εύρος του Ελληνικού Εναέριου χώρου αποτελεί επιδίωξη για αναθεώρηση του status quo στο Αιγαίο. Έτσι μέχρι τώρα υπολογίζονται από το 1975 ότι έχουν δώσει την ζωή τους στον ακήρυχτο πόλεμο του Αιγίου περίπου 90 Έλληνες πιλότοι και έχουν χαθεί στα νερά του Αιγαίου περίπου 90 Ελληνικά μαχητικά με αυτό το Causus Belli εις το οποίον επιδίδεται η Τουρκία. Αυτήν λοιπόν την απειλή χρήσης βίας με τους καθημερινούς συσχετισμούς πολεμικών αεροσκαφών πάνω από Ελληνικά εδάφη αιτούμεθα όπως καταδικάσει το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Αυτό που κάνει η Τουρκία είναι εν δυνάμει πόλεμος κάθε μέρα. Δεν είναι μόνο Causus Belli. Και η Ελλάδα πληρώνει αυτήν την επεκτατική πολιτική είτε με τις ζωές των πιλότων της είτε με τις απώλειες πανάκριβων μαχητικών είτε με τα τεράστια οικονομικά έξοδα για τις αναχαιτίσεις των Τουρκικών μαχητικών.

    Αιτούμεθα λοιπόν αποζημίωση για τις οικογένειες των πεσόντων αξιωματικών - πιλότων μας στον ακήρυχτο πόλεμο του Αιγαίου από το 1975 μέχρι το προχθεσινό επεισόδιο της Τετάρτης 24 Μαΐου 2006 όπου ο Έλληνας ηρωικός πιλότος Ηλιάκης πλήρωσε με την ζωή του , όπως και οι άλλοι 90 μέχρι τώρα , την παραβίαση των διεθνών κανόνων από την Τουρκία. Είναι θεμιτό λοιπόν και νόμιμο να απαλύνουμε τον πόνο των οικογενειών των πεσόντων για την πατρίδα πιλότων στο Αιγαίο. Και αιτούμεθα όπως το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου καταδικάσει την Τουρκία σε αποζημίωση ενός ποσού των 10 (δέκα) εκατομμυρίων Ευρώ και άπαντες οι προσφεύγοντες δηλώνουμε από τώρα και δεσμευόμεθα ότι το πόσο αυτό θα διατεθεί ολόκληρο στις οικογένειες των πεσόντων πιλότων στο Αιγαίο κατά τον ακήρυκτο πόλεμο του Αιγαίου από το 1975 μέχρι και την δημοσίευση της αποφάσεως του Δικαστηρίου. Αυτό το ποσό θα είναι η δικαία κρίσης του Ευρωπαϊκού Δικαιεικού Πολιτισμού, λόγω των ανωτέρω παραβιάσεων της Τουρκίας επί τόσα χρόνια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που προβλέπονται στην ΕΣΔΑ αλλά και των διεθνών κανόνων.

    Επειδή όλοι οι ανωτέρω πραγματικοί ισχυρισμοί μας είναι ειλικρινείς. Επειδή επίσης όλοι οι ανωτέρω νομικοί μας ισχυρισμοί είναι παραδεκτοί και βάσιμοι και κατά τον νόμο και κατ' ουσία. Επειδή ο Ευρωπαϊκός Δικαιϊκός Πολιτισμός αποτελεί την αποκούμπι των αδικημένων πολιτών από τα εθνικά δικαιϊκά συστήματα που είναι εν πολλοίς αναχρονιστικά και πεπαλαιωμένα. Επειδή έχουμε ελπίδα και πλήρη συνείδηση ότι θα ευρεθούν δικαστές που θα μας αποδώσουν το δίκιο μας. Αυτό το δίκιο που ψάχνουμε επί είκοσι χρόνια και δεν μας το παρέχουν στη χώρα μας. Επειδή μαζί με την παρούσα ατομική μας προσφυγή υποβάλουμε συνημμένως στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων όλα τα σχετικά με την υπόθεση δημόσια και ιδιωτικά έγγραφα.

    ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ

    Και τα κατά την δίκη προστεθησόμενα και με επιφύλαξη όλων των δικαιωμάτων μας που απορρέουν από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και από τη Νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

    ΑΙΤΟΥΜΕΘΑ
    1. Όπως γίνει δεκτή η παρούσα ατομική προσφυγή μας, σύμφωνα με το άρθρο 34 της Ευρωπαϊκή Συμβάσεως Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
    2. Όπως αναγνωρισθεί ότι η Τουρκική Δημοκρατία παραβίασε εις βάρος μας με τα όργανα της Πολιτείας της το άρθρο 1, το άρθρο 2, το άρθρο 3, το άρθρο 5, το άρθρο 6, το άρθρο 8, το άρθρο 9, το άρθρο 13 και το άρθρο 17 και 34 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ως επίσης και το άρθρο 1 του Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της εν λόγω Συμβάσεως και το άρθρο 2 του Πρωτοκόλλου 4 της εν λόγω Συμβάσεως.
    3. Όπως καταδικαστεί η Τουρκική Δημοκρατία για τις εις βάρος μας παραβιάσεις των ανωτέρω κανόνων της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (και της εις βάρος των ομοθρήσκων μας στην Τουρκία για την περίπτωση του άρθρου 9 της ΕΣΔΑ).
    4. Όπως καταδικαστεί η Τουρκική Δημοκρατία και το Τουρκικό Δημόσιο να μας καταβάλει ως αποζημίωση για τις ανωτέρω εις βάρος μας παραβιάσεις των ανθρωπίνων μας δικαιωμάτων το συμβολικό για τις ανωτέρω αιτίες και παραβιάσεις, ποσό των 10 (δέκα) εκατομμυρίων ευρώ και άπαντες οι προσφεύγοντες δηλώνουμε από τώρα και δεσμευόμεθα ότι το πόσο αυτό θα διατεθεί ολόκληρο στις οικογένειες των πεσόντων πιλότων στο Αιγαίο κατά τον ακήρυκτο πόλεμο του Αιγαίου από το 1975 μέχρι και την δημοσίευση της αποφάσεως του Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Αυτό το ποσό θα είναι η δικαία κρίσης του Ευρωπαϊκού Δικαιεικού Πολιτισμού, λόγω των ανωτέρω παραβιάσεων της Τουρκίας επί τόσα χρόνια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που προβλέπονται στην ΕΣΔΑ αλλά και των διεθνών κανόνων.
    5. Όπως καταδικαστεί η Τουρκική Δημοκρατία και το Τουρκικό Δημόσιο στην δικαστική μας δαπάνη και στην αμοιβή του πληρεξουσίου μας δικηγόρου για την παρούσα προσφυγή και για την υπεράσπισή μας ενώπιον του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

    Οι Προσφεύγοντες ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΣ, ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ, ΤΣΙΠΙΔΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, ΣΤΕΡΓΕΛΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ, ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΗΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ Αθήνα, 29 Μαΐου 2006

    Πληρεξούσιος Δικηγόρος ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ Δικηγόρος στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου, στο Δικαστήριο Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων του Λουξεμβούργου, παρ' Αρείω Πάγω και ΣτΕ