Συνεχίζεται η καταπάτηση των δικαιωμάτων των Ελλήνων στην Τουρκία

  • Δημοσιεύτηκε: 09 Μάιος 2006

    Όταν υπογράφηκε η Συνθήκη της Λοζάννης (το 1923) ο ελληνικός πληθυσμός της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου ξεπερνούσε - σύμφωνα με διεθνείς στατιστικές - τους 200.000 ανθρώπους.

    Επειδή στα δύο προαναφερθέντα νησιά του Αιγαίου οι Έλληνες ήταν η καθαρή πλειοψηφία, η Τουρκία δέχτηκε με την παραπάνω συνθήκη καθεστώς αυτοδιοίκησης γι' αυτά με βάση τη δημοκρατική βούληση των κατοίκων των δύο αυτών νησιών. Το καθεστώς αυτό ουδέποτε εφαρμόστηκε από την Τουρκία και, αντίθετα, οι Έλληνες της Τουρκίας εκδιώχθηκαν μαζικά με ρατσιστικές μεθόδους, με αποτέλεσμα σήμερα να είναι μόλις το 1/100 εκείνων που ζούσαν εκεί το 1923. Ιστορικά μνημεία, τόποι λατρείας και ιδρύματα (όπως π.χ. το ορφανοτροφείο της Πριγκήπου ή η Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου του Κουδουνά κ.α.) δημεύτηκαν με πρόσφατες αποφάσεις της "κοσμικής" και "δημοκρατικής" Τουρκίας που είναι, μάλιστα, και υποψήφια για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση!

    Πότε υπήρξε Έλληνας Νομάρχης ή Δήμαρχος σε οποιοδήποτε δήμο ή νομαρχία της Τουρκίας από το 1923 ως σήμερα; Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (που πρωτοστάτησε στο να δοθεί το καθεστώς υποψήφιας για ένταξη χώρας στην Τουρκία) ποιές απαντήσεις πήρε για τη συνεχιζόμενη δήμευση εκκλησιών και ιδρυμάτων άλλων θρησκειών από την τουρκική διοίκηση;