Τελικά, δεν θ' αλλάξουμε ποτέ...

  • Δημοσιεύτηκε: 24 Αύγουστος 2004

    1. Νέο Τραμ ή - πιο σωστά - νέος τροχιόδρομος. Ο ορισμός της ταλαιπωρίας. Καταφέραμε να συνδυάσουμε την πιο σύγχρονη τεχνολογία και τις υψηλότερες ανέσεις, που περιλαμβάνουν - επιτέλους - και κλιματισμό, με τον γρεκιλισμό, όπως θα τον αποκαλούσε και ο Αρχιεπίσκοπος, τον παραλογισμό και την νεοελληνική δημοσιοϋπαλληλική εκ του ασφαλούς μαγκιά. Παραθέτω διάλογο Γερμανού επισκέπτου με οδηγό τραμ, ο οποίος έχει μόλις «ξεφορτώσει» ένα τσούρμο τουριστών στην μέση του πουθενά, περί την πρώτη πρωινή, αφού πρώτα έχει χρειαστεί γύρω στα 60 λεπτά για να διανύσει την απόσταση Τζιτζιφιές - Ελληνικό. Αγγλιστί: Κύριε οδηγέ, γιατί μας έχετε εδώ και περιμένουμε; Ο οδηγός, φανερά ενοχλημένος, αφού διεκόπησαν τα σαχλαμαρίσματά του με τους συναδέλφους του, απαντά γκρινγκλιστί «αστειευόμενος»: Αχ, μα δεν το ξέρεις, εδώ είναι Ελλάδα!!! Εμβρόντητος, ο Γερμανός, απαντά: Τελικά, αυτό φαίνεται να είναι το πρόβλημα. Εδώ είναι Ελλάδα!!! Ο οδηγός ενοχλείται ακόμη περισσότερο. Απαντά πλέον ελληνιστί: Πρόσεξε, διότι εδώ ρίχνουμε και κλοτσιές!

    Για να μην τα πολυλέμε, ακολουθεί κυνηγητό του Γερμανού από τους εθνικά προσβεβλημένους οδηγούς - νεοπροσληφθέντες να μην το ξεχνούμε. Το αυθαίρετο διάλειμμα διακόπτεται - σαν να λέμε, ξενέρωσαν τα παιδιά - και ο οδηγός επιβιβάζεται στην καμπίνα του και μετακινεί τον τροχιόδρομο περί τα 100 μέτρα από την στάση. Αντιλαμβανόμενοι οι επιβάτες ότι το όχημα ετοιμάζεται να συνεχίσει την πορεία του, τρέχουν να προλάβουν. Κάποιοι τα καταφέρνουν. Οι λοιποί μένουν απ' έξω, κτυπώντας τις πόρτες, αφού πλέον το όχημα είχε ξεκινήσει. Μεταξύ αυτών και ο Γερμανός με την οικογένειά του. Ο οδηγός μέσα στην καμπίνα του γελά και φωνάζει: Πάρτε τα αρχ**** μου παλιομ*****!!!

    Μεταξύ των τυχερών επιβατών και ο ιδρυτής της αεροπορικής εταιρείας EASY JET, κ. Στέλιος Χατζηιωάννου, παρακολουθούσε αμήχανα. Ποιος ξέρει τι θα σκεπτόταν. Ίσως την ίδρυση της EASY TRAM. Τ' ακούτε κ. Λιάπη; Αυτά είναι τα δικά σας παιδιά… Να τα χαίρεστε! Τα στοιχεία του συγκεκριμένου δρομολογίου, πάντως, είναι στη διάθεσή σας.

    2. Μετάδοση της τελετής ενάρξεως. Η εκφώνηση έχει παραδοθεί από τον επί των εικαστικών, κ. Κωστάλα, στον επί των αθλητικών, κ. Κατσαρό, τον πρεσβύτερο. Καλός άνθρωπος και έμπειρος επαγγελματίας ο κ. Κατσαρός, όπως με έχει διαβεβαιώσει και ο πατέρας μου, που τον είχε συμμαθητή. Σας βεβαιώ κι εγώ γι' αυτό, καθ' ότι τον είχα προϊστάμενό μου στο αθλητικό τμήμα ημερησίας εφημερίδος στα τέλη της δεκαετίας του '80. Όμως, αν όχι κακοπροαίρετος διεθνιστής, τότε σίγουρα μέγας γκαφατζής. Παραθέτω φράση που ειπώθηκε κατά την παρέλαση της αλβανικής αποστολής: «Και να η Αλβανία! Μία χώρα, από την οποία η Ελλάδα έχει αντλήσει έναν σωρό αθλητές. Πύρρος Δήμας, Λεωνίδας Σαμπάνης κλπ. Δηλαδή, ο Πύρρος και η παρέα του δεν είναι Έλληνες της Βορείου Ηπείρου; Δεν είναι καν Έλληνες. Τους αντλήσαμε. Κοινώς, τους αρπάξαμε. Άδικα έχω τσακωθεί επανειλημμένως με τόσους Αλβανούς που επιμένουν ότι οι αρσιβαρίστες μας είναι δικά τους παιδιά;

    Το κακό είναι ότι αυτή η φράση, επανελήφθη, όποτε ετύγχανε να αγωνισθεί κάποιος από την ολιγομελή αποστολή της Αλβανίας και από άλλους εκφωνητές. Μέρες περίμενα, μήπως και γράψει κάποιος κάτι για όλα αυτά, αλλά …του κάκου! Ξέρει κάτι ο κ. Κατσαρός που εμείς δεν το ξέρουμε; Ή, για να είμαι πιο δίκαιος, ξέρει κάτι ο κ. Κατσαρός, με το οποίο θα μπορούσαμε να τεκμηριώσουμε αυτό που ξέρουμε αλλά δεν τολμούμε να πούμε; Ξέρει, ας πούμε, μήπως ο Πύρρος είναι «μαϊμού» Βορειοηπειρώτης, όπως ο Παυλίδης του τζούντο, είναι «μαϊμού» Πόντιος;

    Πρέπει κάποια στιγμή, πέραν της κρεατίνης και της τεστοστερόνης, των αναβολικών που παίρνουν οι Έλληνες αθλητές, να συζητήσουμε και για τα μόνιμα αναβολικά του ελληνικού αθλητισμού, που είναι η αλβανίνη, η γεωργίνη και η καζακστανίνη. Και καλά, αυτά είναι καθ' όλα νόμιμα. Ίσως και θεμιτά, μιας και προσελκύουν την νεολαία στην άθληση. Όμως, απ' ό,τι φαίνεται τελικά, θα έπρεπε να χαιρόμαστε πολύ λιγότερο για τα μετάλλια που παίρνουμε τα τελευταία χρόνια στις Ολυμπιάδες, μιας και πολύ λιγότερα είναι προϊόντα του ελληνικού αθλητικού μεγαλείου. Οι επιλέξαντες την εύκολη λύση της ελληνικοποιήσεως κάποιων αθλητών πρέπει να απολαμβάνουν πολύ λιγότερο του πολιτικού οφέλους αυτών των επιτυχιών. Το δε κράτος έχει την υποχρέωση να μας ενημερώνει αναλυτικά για το αληθές της ελληνικής ρίζας κάποιων αθλητών, ώστε να μην έχουμε το αίσθημα ότι κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας, όποτε πανηγυρίζουμε τις νίκες τους και τους ακούμε συγκινημένοι να αφιερώνουν τα μετάλλια στην «μαμά πατρίδα», με σπαστά Ελληνικά. Δεν είναι ό,τι καλύτερο να βγαίνουν κάποιοι εκφωνηταί και να σου λένε ότι υπάρχει τζούντο στην Ελλάδα και την επομένη να διαβάζεις ότι το πραγματικό όνομα του Ολυμπιονίκη σου είναι Zviadauriκαι όχι Ηλιάδης!!! Αυτό δε, να μην το μαθαίνεις από ελληνικά στόματα αλλά από τον ξάδερφο Zvidauri που αγωνίζεται με τα χρώματα της Γεωργίας.

    3. Ακούσαμε και τον εκφωνητή της ιστιοπλοΐας να λέει ότι το μετάλλιο των Τσουλφά - Μπεκατόρου είναι η πρώτη μεγάλη επιτυχία μας στο άθλημα αυτό. Εκτός, είπε, εάν συμπεριλάβουμε και το Χρυσό που είχε πάρει ο τέως βασιλιάς της Ελλάδος, ο Κωνσταντίνος. Δεν το κατάλαβα αυτό!!! Γιατί αυτή η επιφυλακτικότητα; Μήπως ήταν και ο Κωνσταντίνος ντοπέ και δεν το ξέρουμε;

    Καλά, ο μεγαλειότατος, είναι persona non grata για τα ΜΜΕ. Οι υπόλοιποι του πληρώματός του, στο πηγάδι κατούρησαν; Αμάν αυτά τα αντιμοναρχικά συμπλέγματα!!!

    4. Όσο και αν κάποιοι φίλοι το ζητούν με μηνύματά τους, δεν θα αναθεματίσουμε ακόμη κανέναν για το φιάσκο με τ' αναβολικά, τον Κεντέρη, την Θάνου και τον Σαμπάνη, διότι όσα ξέρετε ξέρουμε. Για όσους όμως αδημονούν, αναγνώστης της ιστοσελίδος μας, παραθέτει σχετική σύνδεση από την ιστοσελίδα της εφημερίδος "η Απόφαση" στο Βιβλίο Επισκεπτών. Μπορούμε όμως να σχολιάσουμε όσα είδαμε και να εκφράσουμε όσα νιώθουμε. Νιώθουμε, λοιπόν ότι μας δουλεύουν ψιλό γαζί. Είδαμε όσους σημείωσαν επιτυχίες να αφιερώνουν τις νίκες τους στην πατρίδα, στους Έλληνες, στους συγγενής και φίλους και… στην Κατερίνα και τον Κώστα! Πιστεύουμε ότι η αλληλεγγύη είναι προϊόν κοινών βιωμάτων και δεσμών. Η χρήση αναβολικών είναι κάτι που οποιοσδήποτε σημείωνε επιτυχίες, όντας καθαρός, θα καταδίκαζε. Οι αθλητές, και δη του στίβου, ξέρουν σίγουρα περισσότερο απ' οποιονδήποτε άλλο, αν ο Κεντέρης και η Θάνου έπαιρναν αναβολικά. Η αλληλεγγύη αυτή σημαίνει ή ότι δεν έπαιρναν ή ότι όλοι παίρνουν και ως εκ τούτου και αυτοί που τους αφιερώνουν τα μετάλλιά τους. Δεν ξέρω για εσάς, όμως εγώ μάλλον το δεύτερο θεωρώ πιο πιθανό.

    Επειδή όμως, θεωρώ εξίσου πιθανόν να παίρνουν αναβολικά όλων των κρατών οι συμμετέχοντες στους Ολυμπιακούς, οι κινήσεις της κυβερνήσεως, δεν θα έπρεπε τόσο να επικεντρωθούν στο αν έπαιρναν, ποιοι, τι και από ποιόν. Αν ενεργήσουν έτσι, τότε θα καταλήξουν σε αυτό που όλοι, λίγο πολύ, υποψιαζόμαστε και τότε θα πρέπει να τα κουκουλώσουν. Αυτός που - κατ' εμέ - πρέπει να την πληρώσει, είναι ο ασύδοτος νους που εγγυήθηκε στους συγκεκριμένους αθλητές ότι θα την σκαπουλάρουν, με αποτέλεσμα να εξευτελιστούν και αυτοί αλλά και ολόκληρη η χώρα μας. Ποιος είναι εκείνος, που πίστεψε ότι μπορεί να κοροϊδέψει την οικουμένη ολόκληρη; Ποιος είναι αυτός που μετέτρεψε κάποιους αθλητάς, που τυγχάνει να είναι και αξιωματικοί των Ενόπλων Δυνάμεων, σε άβουλα υποχείριά του; Δεν το γνωρίζουμε.

    Όμως, όταν είδαμε τον κ. Σγουρό, αθλητικό και πολιτικό πλέον παράγοντα αυτής της χώρας να φωνάζει στον άμοιρο και δυστυχή Λεωνίδα Σαμπάνη «Λεωνίδα έλα εδώ» για να απολογηθεί στα ΜΜΕ, κάτι δεν μας άρεσε. Η δε συνεχής επανάληψη της φράσεως - είναι και της μόδας μετά τον Κεντέρη - «με αίσθημα ευθύνης», καθώς και τα απανωτά σαρδάμ και τα συντακτικά και γραμματικά λάθη του τύπου, « Εν συνεχεία μετά» - το είπε τουλάχιστον 5 φορές - ή και το «εμπιστευόμαστε με εμπιστοσύνη», κάθε άλλο παρά την ηρεμία του καθαρού ουρανού, του μη φοβούντος αστραπάς μαρτυρούν.

    5. Ολυμπιονίκης στις καρδιές μας
    Στην κρατική τηλεόραση, προ των δημοτικών εκλογών, σε συζήτηση, στην οποία συμμετείχε ο γράφων, κάποιος εκπρόσωπος άλλου κόμματος, σε ερώτημα για τους Ολυμπιακούς απήντησε: Για εμάς δεν πρόκειται για Ολυμπιακούς Αγώνες, αλλά για OLYMPIC GAMES. Ο γράφων είχε συμφωνήσει. Τώρα επαυξάνει. Ντοπέ η νικήτρια της σφαιροβολίας, άθλημα που διοργανώθηκε μετά από τόσες χιλιάδες χρόνια στον ιερό χώρο του σταδίου της Αρχαίας Ολυμπίας. Μα τίποτε πια δεν υπάρχει που να μην είναι σάπιο; Υπάρχει βέβαια. Υπάρχει ο πραγματικός Ολυμπιονίκης. Αυτός που το μετάλλιο το φέρει στην ψυχή. Πρόκειται για την Λένα Δανιηλίδου, μια «χαμένη». Δεν πήρε μετάλλιο η ελληνίδα αθλήτρια, μας έδειξε όμως ότι μπορούμε να πανηγυρίζουμε και χωρίς νίκες. Μακάρι να 'ταν τέτοιες όλες οι ήττες. Θα νιώθαμε σίγουρα πολύ καλύτερα. Με θλάση τετρακεφάλου - όσοι το έχουν πάθει ξέρουν πόσο οδυνηρό είναι - πάλεψε σα λιοντάρι, παίρνοντας μάλιστα το παιγνίδι κατά το οποίο τραυματίστηκε και αγωνιζόμενη μέχρι τελικής πτώσεως, στο επόμενο, μια μέρα μετά. Τι κι αν η στάση της αυτή, θα μπορούσε να την βγάλει μια για πάντα από τα γήπεδα. Τίμησε με το παραπάνω τον κόσμο που την αποθέωνε και προ πάντων το εθνόσημο που έφερε.

    Έτσι θέλουμε τους αθλητές μας από δω και πέρα κ. Καραμανλή. Αρκεί αυτό για το ηθικό του έθνους!!!

    Κατηγορία: