Τεχνητή πραγματικότητα

    Δημοσιεύτηκε: 29 Απρίλιος 2002

    Δεν γνωρίζω αν αυτό αποτελεί κάποια εξαίρεση, αλλά από την αυγή της χρονιάς που διανύουμε έχω την αίσθηση ότι βάλλομαι μαζί με το στενότερο οικογενειακό και φιλικό μου περιβάλλον από έναν απίστευτο κρατισμό, από μία ηλίθια γραφειοκρατία και μία αδικαιολόγητη σχολαστικότητα από πλευράς δημοσίων φορέων, τη στιγμή που το αίσθημα της αδικίας και της ανισότητος απέναντι στον νόμο με κατακυριεύει και με βασανίζει. Παράλληλα προκαλούμαι και εξοργίζομαι από την αστείρευτη ευρωλαγνία που καλλιεργεί ο πασοκικός πολιτικαντισμός και τα χαμόγελα των «εργολάβων δημοσιογράφων» που με ικανοποίηση ομιλούν για την «ευρωπαϊκή» πορεία της χώρας.

    Πίσω από την "virtual reality" των Media, τις αγγλικούρες του Υπουργού Εξωτερικών και του επιτελείου του, το αγγλοσαξονικό προσωπάκι του Χατζηνικολάου, τους στίχους της ελληνικής παρουσίας στην EUROVISION και τον ευρωπαϊκό μανδύα του Παναθηναϊκού, η δυσωδία του ελληνικού γίγνεσθαι δεν μπορεί πια να καλυφθεί. Ίσως και γιατί αυτό το προσωπείο δεν αποτελεί καν την καλή πλευρά αυτού που προσπαθεί να αποκρύψει.

    Οι πρωταγωνιστές του ελληνικού δημοσίου βίου δεν έχουν καμμία σχέση με την πραγματικότητα. Αυτό βέβαια συμβαίνει, διότι αυτοί που τους οδήγησαν εκεί, έχουν ξεχάσει ποια είναι η πραγματικότητα και θεωρούν τους εαυτούς τους απλώς ατύχους. Είναι οδυνηρό να διαπιστώνεις ότι οι περισσότεροι Έλληνες θεωρούν την λέξη «δισεκατομμύριο» κάτι το εντελώς συνηθισμένο, αν και δεν πρόκειται να δουν ποτέ ούτε καν κάποιες υποδιαιρέσεις του. Είναι περίεργο και συνάμα παράδοξο να βλέπεις την πρόοδο και τη ευημερία του ελληνικού κράτους μόνον από την τηλεόραση και στη δική σου ζωή να τρως τη μία τρικλοποδιά μετά την άλλη και να πέφτεις από λακούβα σε λακούβα.

    Ομολογώ, ότι στο παρελθόν ουκ ολίγες φορές έριξα την ευθύνη στον απλό λαό που επανειλημμένως έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης σ' αυτούς που τον καταληστεύουν. Είμαι ωστόσο υποχρεωμένος να τον δικαιολογήσω, διότι δεν είναι σε θέση να συνειδητοποιήσει την πραγματικότητα. Ο Έλληνας, φιλότιμος ων, προσπαθεί πάντοτε να δώσει από μόνος του λύση στα προβλήματά του, θεωρώντας ότι για αυτά είναι απόλυτος υπεύθυνος, μιας και ποτέ δεν βρέθηκε κανείς να του τα επιλύσει. Για δεκαετίες έχει αφενός συνηθίσει στην ανυπαρξία του κράτους εκεί που το χρειάζεται και αφετέρου θεωρεί δεδομένο ότι πρέπει να χαρατσώνεται χωρίς να διεκδικεί κανένα αντίκρυσμα, καμμία ανταπόκριση, ανάλογη των όσων πληρώνει. Επόμενο είναι να μην υπολογίζει και τις εθνικές ταπεινώσεις που καθημερινά υφίσταται η χώρα μας, την στιγμή που δεν μπορεί με τίποτε να εξασφαλίσει την προσωπική του αξιοπρέπεια.

    Το κενό αυτό έρχονται να αναπληρώσει ο τεχνητός κόσμος που τα ΜΜΕ και δη τα ηλεκτρονικά πλάθουν. Το χαμηλότατο επίπεδο, η κατάργηση κάθε αρχής και αξίας, εμμέσως κολακεύει όποιον θεωρεί εαυτόν ανώτερο απ' όσα ξεβγάζει το κουτί. Τον κάνει να πιστεύει ότι είναι καλύτερος. Νιώθει καλύτερος πνευματικά, όταν βλέπει όλον τον πνευματικό κατήφορο, στον οποίο υποπίπτουν οι παίκτες του "Bar", του "Big Brother" και των "Παρατράγουδων". Νιώθει καλύτερος κοινωνικά, όταν παρακολουθεί την δυστυχία που βλέπει το φως μέσα από τα δελτία ειδήσεων και τα Reality. Νιώθει πιο μορφωμένος, όταν ακούει τους παρουσιαστές να επαναλαμβάνουν εδώ και χρόνια ότι "το σκάφος του λιμενικού έχει ... περισυνελέξει τους ναυαγούς". Όταν αυτός ο άθλιος κόσμος αποτελεί πλέον την μόνη κοινωνική "παρουσία" ενός μοναχικού αγωνιζόμενου πολίτη, επόμενο είναι ο τελευταίος να οδηγείται στην εξαθλίωση, την αποβλάκωση και την απαξία όσων δικαιούται. Φυσικό επακόλουθο αυτής της καταστάσεως κινδυνεύει να γίνει η αποδοχή της ανελευθερίας και της ανισότητος.

    Η λύση σε αυτό μπορεί να είναι μόνον πολιτική, όπως και η αιτία. Κανείς δεν θα μπορέσει από μόνος του να αντισταθεί. Όλο και περισσότερο γίνεται ορατή η ανάγκη για την διαμόρφωση ενός κινήματος, που θα απαλλάξει τον πολίτη από το συναίσθημα αδυναμίας που τον διακατέχει και συνάμα από τον απομονωτισμό που τον οδηγεί το κοινωνικό ολίσθημα που σίγουρα αντιλαμβάνεται. Όλο και περισσότερο διαφαίνεται η ανάγκη αναπτύξεως ενός ευρυτέρου πατριωτικού κινήματος, απελευθερωμένου από στενές παλαιοπολιτικές τάσεις. Ενός κινήματος ελληνικού, βασισμένου στην ποιότητα και το ήθος που συνδέονται άρρηκτα με το επίθετο "ελληνικό". Ενός κινήματος που θα ανοίξει Μέτωπα κατά του αφελληνισμού, της διαφθοράς και της υποτέλειας. Η πραγματικότητα είναι αυτή που κρύβουν οι Έλληνες μέσα τους και δεν έχει καμμία σχέση με αυτή που το γυαλί δείχνει. Αν μείνει κρυφή, τότε η εικονική πραγματικότητα θα πάψει να είναι εικονική.

    Κατηγορία: