Τιμή μας η Πίστη

  • Δημοσιεύτηκε: 18 Νοέμβριος 2014

    Είναι πολύ δύσκολο να περιγράψεις τις σκέψεις και τα συναισθήματά σου από την εκδήλωση τιμής και μνήμης για τον Γιώργο και τον Μανώλη το Σάββατο 1η Νοεμβρίου. Μέσα σε κλίμα πραγματικής ψυχικής κατάνυξης, χιλιάδες Έλληνες εθνικιστές και πατριώτες κατέκλυσαν τον χώρο της δολοφονίας τους, έναν χρόνο μετά. Χιλιάδες Ελληνικές σημαίες κυμάτιζαν, η μία δίπλα στην άλλη, σε μία αδιάσπαστη ιδεολογική και ηθική ενότητα. Είναι το ελάχιστο χρέος προς αυτούς που έπεσαν μαχόμενοι για την εθνική ιδέα.

    Γιατί ο Γιώργος και ο Μανώλης έπεσαν στην θέση όλων μας. Τους δολοφόνησαν οι αριστεροί επειδή ήταν εθνικιστές. Ναι, υπό αυτή την έννοια, it is nothing personal. Ναι, το θέμα δεν ήταν προσωπικό, ήταν βαθύτατα ιδεολογικό και αξιακό. Για τους δολοφόνους της Αριστεράς ο Γιώργος και ο Μανώλης εκείνη την ώρα, σε αυτό τον χώρο, εκπροσωπούσαν τις εθνικές αξίες. Πυροβολώντας τους, νόμιζαν ότι σκοτώνουν τις εθνικές αξίες. Αλλά να γνωρίζουν ότι «σκότωσαν τους ανθρώπους, όχι την ιδέα».

    Και η καλύτερη απόδειξη για αυτό ήταν οι 550.000 Έλληνες που ψήφισαν Χρυσή Αυγή πριν λίγους μήνες, αψηφώντας το κλίμα σοβιετικής τρομοκρατίας και καταστολής που βιώνουμε. Είναι οι χιλιάδες Έλληνες που βρέθηκαν στον τόπο της θυσίας τους, κρατώντας τα εθνικά σύμβολα. Είναι τα χιλιάδες χείλη που φώναζαν «αθάνατοι», στο άκουσμα των ονομάτων τους.

    Έναν χρόνο μετά και δεν υπάρχει κανένα στοιχείο στα χέρια της αντιτρομοκρατικής για την ταυτότητα των αριστερών δολοφόνων. Ενώ για τον αρχηγό και τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής στήνονται χιλιάδες σελίδες δικογραφίας, για τους δολοφόνους του Γιώργου και του Μανώλη δεν ασχολείται κανείς, η υπόθεση τέθηκε ουσιαστικώς στο αρχείο. «Δύο φασίστες λιγότεροι», όπως θα έλεγε κάθε συνεπής μπολσεβίκος.

    Για εμάς τους εθνικιστές το χρέος είναι ξεκάθαρο. Να μείνουμε «όρθιοι ανάμεσα στα ερείπια» και να μην αφήσουμε τις θέσεις των συναγωνιστών μας που έπεσαν μαχόμενοι στον πόλεμο ακάλυπτες, για να μην περάσει ο εχθρός. Έκαστος εξ ημών θα πρέπει με το προσωπικό του παράδειγμα να σταθεί όρθιος, με πράξεις.

    Αυτό έπραξαν οι μαχητές των Οχυρών το 1941. Αυτό έκαναν οι Χίτες στο Θησείο το 1944. Έτσι θυσιάστηκαν τα μέλη της ΕΟΚΑ στο Λιοπέτρι το 1957. Το ίδιο οι άνδρες της ΕΛΔΥΚ το 1974 και οι αξιωματικοί μας στα Ίμια το 1996. Τον δρόμο τους ακολούθησαν ο Γιώργος και ο Μανώλης το 2013, τίποτα λιγότερο. Θα είναι αθάνατοι, όσοι εμείς θα υπερασπιζόμαστε ασυμβίβαστα την εθνική ιδέα. Όσο εμείς φυλάμε Θερμοπύλες, το πνεύμα τους θα μας συντροφεύει. Όσοι εμείς πολεμάμε για το Έθνος και την Ελευθερία, θα είναι δίπλα μας. Είθε.


    Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο φύλλο της 8ης Νοεμβρίου 2014 της εφημερίδας «Εμπρός».