Το «Όσοι ζωντανοί» σήμερα

  • Δημοσιεύτηκε: 01 Αύγουστος 2012

    «Άφετε τους νεκρούς, θάπτειν τους εαυτών νεκρούς».

    Με αυτήν την αφιέρωση ξεκινάει το ομότιτλο βιβλίο του εις εκ των πατριαρχών του Ελληνικού Εθνικισμού, ο λόγιος και πολιτικός Ίων Δραγούμης, ο οποίος εκτελείται από τους Βενιζελικούς στις 31 Ιουλίου του 1920. Ο Δραγούμης, γόνος ισχυρής πολιτικής οικογένειας, πέφτει θύμα του ξεκαθαρίσματος λογαριασμών και των παθών μιας ταραγμένης εποχής, μιας εποχής όπου η Μεγάλη Ιδέα αρχίζει και γίνεται πράξη, μιας εποχής που ο Μακεδονικός Αγώνας των αρχών του αιώνα που έχει εμπνεύσει τον ίδιο, αλλά και τον μεγάλο ήρωα του αγώνα αυτού, τον Παύλο Μελά, έχει αποδώσει καρπούς έπειτα από αιματηρούς αγώνες με τον Βουλγαρικό εθνικισμό κυρίως, αλλά και τους Τούρκους που παλεύουν να κρατήσουν μιας κάποιας μορφής γεωπολιτική παρουσία στην περιοχή στις αρχές του 20ού αιώνα.

    Ουδείς βρίσκεται σε θέση να γνωρίζει το ποιά θα ήταν η θέση της χώρας εάν ο Δραγούμης ζούσε πέραν του 1920, ποιές συμμαχίες και ποιοί συσχετισμοί δυνάμεων θα αναπτύσσονταν, ποιά η πολιτική του πορεία, καθώς και ποιά θα ήταν η έκβαση της μικρασιατικής εκστρατείας, ενώ αυτό που θα πρέπει να τονιστεί είναι ο σημειολογικός χαρακτήρας της δολοφονίας του, λίγο πριν την καταιγίδα που θα είχε ως αποτέλεσμα την μικρασιατική καταστροφή και το ξερίζωμα του Ελληνισμού από τις πατρογονικές του εστίες, όπου ζούσε για χιλιάδες χρόνια.

    Θα περίμενε κανείς τα πιστεύω του, τα οποία διατυπώνονται μέσα στα κείμενα του, να σημαίνουν όλο και λιγότερα για την σύγχρονη Ελλάδα του δήθεν πολυπολιτισμού, αλλά στην ουσία του λάθροεποικισμού, της απαξίωσης των πάντων, της χαλάρωσης του εθνικού και θρησκευτικού συναισθήματος, αλλά και όλων των αξιών και των άξιων και του παραγκωνισμού των υγειών δυνάμεων του τόπου. Η αλήθεια είναι πως γίνεται προσπάθεια ενδελεχής για κάτι τέτοιο. Όμως στην ουσία τους, αν τα πιστεύω και οι αρχές αυτές, ειδωθούν μέσα από το πρίσμα του εχέφρονος πολίτη, πιστεύω τα οποία σφράγισε με το αίμα του, αποκτούν μια σχεδόν μεταφυσική ταύτιση με ότι συνέβαινε και τότε, σχετικώς με την ανυπαρξία της κεντρικής διοικήσεως σε θεμελιώδη ζητήματα που αφορούν τον Ελληνισμό, αλλά και την αδιαφορία των πολιτών προ του Μακεδονικού Αγώνος.

    Το δε μήνυμα που διαπνέει το έργο του, το «Όσοι ζωντανοί», αντηχεί εκκωφαντικό από το υπερπέραν και η δική του φωνή, δρώντας πολλαπλασιαστικά μαζί με τις φωνές του Σπαρτιάτη Λεωνίδα, των αγωνιστών του 1821, αλλά και των μετέπειτα ηρώων του Έπους του '40 μέχρι και την θυσία του Σολωμού Σολωμού στην Κύπρο μας, είναι δυστυχώς για τους νεοταξίτες και την νέα τάξη πραγμάτων περισσότερο σύγχρονο από ποτέ. Όσο εκείνοι θα προσπαθούν να το απαλείψουν από το συλλογικό ασυνείδητο του λαού μας, τόσο αυτό θα ορθώνεται ακμαιότερο, προκειμένου να καταδιώξει την αδικία, το ψεύδος, αλλά και την ψευδοελευθερία του ατόμου που υπόσχονται όλοι αυτοί οι λαοπλάνοι μέσω του λαϊκισμού, θέλοντας να μαντρώσουν τόσο τον λαό μας, αλλά και τους άλλους λαούς, στην μέγγενη του διεθνισμού με αποκλειστικό κίνητρο το ταπεινότερο όλων, το στυγνό οικονομικό κέρδος.

    Για όλους αυτούς με την τόσο διαφορετική κοσμοθεωρία, οι αξίες, η πίστη στον Θεό και στην Πατρίδα, η αγάπη για το σύνολο, αλλά και ότι δίνει αξία και λόγο να υπάρχει στην ανθρώπινη ύπαρξη, δεν είναι παρά μια συνεχής τροχοπέδη στα σκοτεινά τους σχέδια, σκοτεινά σχέδια που ντύνουν με τα λαμπρότερα χρώματα και τα πιο ακριβά υλικά προκειμένου να μπορέσουν να τα πουλήσουν σε όλους εμάς και να μας εγκλωβίσουν στο παγκόσμιο μαντρί της εκμετάλλευσης που ετοιμάζουν επιμελώς από πολλού χρόνου.

    Μορφές όπως ο Δραγούμης, ο σύγχρονός του Παύλος Μελάς, αλλά και όσοι ήρωες πέρασαν και σίγουρα θα περάσουν και πάλι από αυτόν τον τόπο μιας και το άδικο γεννά τους ήρωες πάντοτε, οφείλουν κατά αυτούς, να χαθούν για πάντα στην λησμονιά, όμως όλοι αυτοί οι σάπιοι ανθρωπόμορφοι. Ξεχνούν μία λεπτομέρεια σημαντική, πως αν και κατά σάρκαν καθίστασαι εκλιπών μια των ημερών αναγκαστικώς, κατά το «Όστις ήλθεν, αναγκαστικώς απελθέτω», ο καθείς εξ ημών στην περίπτωση όπου δράσει ως φορέας ιδεών, μπορεί να μεταλαμπαδεύσει τούτες τις ιδέες και τα υψηλά ιδανικά και στους μετέπειτα από αυτόν. Ξεχνούν πως οι ιδέες είναι αιώνιες και πως κάποιος άλλος Δραγούμης στο μέλλον θα σταθεί απέναντι στο εκτελεστικό απόσπασμα του τότε, με την ίδια θέρμη που στάθηκε ο ίδιος εκείνο το απόγευμα 92 ολόκληρα χρόνια πριν.

    Έπειτα ας μην ξεχνά κανείς πως το να λες λόγια είναι ίσως εν εκ των ευκολότερων πραγμάτων σε αυτόν τον κόσμο. Όταν όμως αυτά σου τα λόγια τα υπογράφεις με το ίδιο σου το αίμα, τότε αξίζει πραγματικά να σε θυμούνται και να γίνεσαι παράδειγμα προς μίμηση.

    Αθάνατος!


    Το κείμενο εκφωνήθηκε από τον Παύλο Χατζηγεωργιάδη στην εκδήλωση μνήμης για την 92η επέτειο από την δολοφονία του Ίωνος Δραγούμη στην Αθήνα.
    Κατηγορία: