Το Πολυτεχνείο ζει, η Πατρίδα δεν είναι πολύ καλά

  • Δημοσιεύτηκε: 19 Νοέμβριος 2007

    «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία», απ' ότι θυμάμαι. Το Ψωμί το χουμε πια περιορίσει γιατί παχαίνει και παλεύουμε με τα τριγλυκερίδια. Σχεδόν κανείς δεν κινδυνεύει πια από την πείνα, το δρεπάνι το 'χει πια στα χέρια της η πρέζα.

    Την Παιδεία την πλησιάζουνε όλοι σαν θεριό από πίσω και διστακτικά. Ποιος να βάλει χέρι στο άσυλο της πλάκας που καλύπτει ακόμη και πρεζέμπορους, κλέφτες και βάνδαλους, στον αφασιακό συνδικαλισμό, στην ασύδοτη συντεχνία της ψευτοπροοδευτικής βλακείας, που, ναι, εμείς τους πληρώνουμε ή στην μαφία των προγραμμάτων; Κάτι πάνε να κάνουν με την αξιολόγηση, να ανεβούμε κανένα σκαλί αλλά θα δούμε στο μέλλον. Σκέφτομαι δε με δέος τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια που θα τα αναλάβουν οι γνωστοί πλασιέ, μπετατζήδες, πρόεδροι ομάδων, καναλάρχες. Υποθέτω ότι οι τελετές αποφοίτησης σε αυτά θα είναι σαν τα Βραβεία Αρίων.

    Από Ελευθερία πάντως υπερπλήρεις. Δεν νομίζω ότι τίθεται ζήτημα. Ο καθένας λέει και κάνει ότι του καπνίσει. Μπορείς να πληρώνεσαι από τον Έλληνα φορολογούμενο και να τον βρίζεις ως φασίστα και ρατσιστή, να συγγράφεις για τα μυαλά των παιδιών του αριστερίστικες μπούρδες, μπορείς να βγεις και να αβαντάρεις τους κεμαλικούς φασίστες, τους σκοπιανούς αλυτρωτικούς, να φτύνεις την Εκκλησία κι όλα αυτά από κανάλια πανελλαδικής εμβέλειας, ραδιόφωνα, εφημερίδες και περιοδικά, μπορείς να υποστηρίξεις την πιο ακραία και ανθελληνική σαχλαμάρα, να γίνεσαι πόρνη των ΗΠΑ και των Τούρκων προπαγανδίζοντας υπέρ του σχεδίου Ανάν, να λαδώνεσαι από Υπουργεία και πρεσβείες, μπορείς να αφοδεύεις πάνω στην τιμή, την Ιστορία και το φιλότιμο του λαού σου. Μπορείς να κάνεις πολλά και παρ' όλα αυτά να κυκλοφορείς μάγκας και ωραίος, ενίοτε επιχορηγούμενος κρατικώς και πάντα με την ταμπέλα του «προοδευτικού», του «διανοούμενου» και σούπερ δημοκράτη.

    Αν τολμήσεις όμως να πεις ότι σήμερα η πύλη του Πολυτεχνείου βρίσκεται στην Κερύνεια, στην Χειμάρα και στο Μοναστήρι, τότε την έβαψες. Τότε θα αγωνιστούν για το δικαίωμα σου να το βουλώσεις, θα σε πουν φασίστα, σωβινιστή, εθνικιστή κι άμα τους τραβήξεις την μάσκα, αν επισημάνεις το αυτονόητο του ανήθικου και τσίγκινου διεθνισμού τους, αν πεις πως δεν μπορείς να αγνοείς τα συμφέροντα, την Ιστορία και τους κινδύνους του ίδιου του λαού σου, και πως είναι φασίστας αυτός που υποστηρίζει τους Τούρκους φασίστες και συκοφαντεί τον πατριωτισμό των Ελλήνων, τότε θα επικαλεσθούν τις αγωνιστικές τους περγαμηνές επί χούντας.

    Ε, λοιπόν για να τα κάνουμε ακόμη πιο λιανά: τα στερνά τιμούν τα πρώτα. Όποιος κάποτε αγωνιζόταν εναντίον της αυθαιρεσίας αυτών που κατέλυσαν το πολίτευμα, απογύμνωσαν αμυντικά την Κύπρο και στην συνέχεια ΔΕΝ πολέμησαν τον Αττίλα και σήμερα είναι καθεστωτική πόρνη και στρέφεται ενάντια στα Εθνικά μας Συμφέροντα, αυτός έχει το πρόβλημα κι όχι εμείς. Να μην τα κάνουν για να μην τους τα λέμε. Ότι δώσαμε, δώσαμε. Δεν φταίω εγώ αν οι τρομεροί αγωνισταράδες που ήταν έτοιμοι να βγουν στο βουνό, να κυκλώσουν αλά Μάο τις πόλεις από την ύπαιθρο, να φτιάξουν κολεκτίβες και να τσακίσουν τον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό, σήμερα στελεχώνουν τα διαφθορεία των βαρώνων ή είναι κι οι ίδιοι αφεντικά με ένστικτα και συμπεριφορά αρπακτικού και περιφέρονται στις δεξιώσεις με το ποτήρι και την χαρτοπετσέτα.

    Όπως λένε «ο Θεός να σε φυλάει από αριστερό αφεντικό». Με τόσους πια καραπροοδευτικούς, κοπάδια ολόκληρα, πως κατρακυλάμε έτσι; Όλους αυτούς τους ημεδαπούς κι αλλοδαπούς ανασφάλιστους εργαζόμενους, ποιος τους εκμεταλλεύεται, εξωγήινοι; Τα κανάλια που κακοποιούν την αλήθεια, την δημοκρατία και τον πολιτισμό μας, ποιος τα στελεχώνει και τα διευθύνει; Βρείτε μου ένα τηλεοπτικό, ραδιοφωνικό ή εκδοτικό μπορντέλο που να μην έχει «προοδευτικό» διευθυντή - πατρόνα. Βρείτε έστω ένα και κερδίζετε τα άπαντα του Ανδρέα Ανδριανόπουλου και συνδρομή στο Down Town.

    Δεν θα κάνω καμμία αναδρομή αλλά θυμάμαι τότε, 8 χρονών, έβλεπα κάποια ελάχιστα, βουβά, πλάνα στην τηλεόραση και θυμάμαι ότι έβλεπα ΜΙΑ και μόνο σημαία να κραδαίνουν στα χέρια τους οι φοιτητές και να κρέμεται στα κάγκελα. Αυτή που υπερασπίστηκαν λίγους μήνες μετά ο Τάσος Μάρκου και ο Γιώργος Κατσάνης, την ίδια σημαία που σκέπασε τον Αυξεντίου, αυτή που πήγε πολεμώντας ο παππούς μου ως έξω από την Άγκυρα, αυτή που ως και τώρα ανεμίζουν οι Έλληνες τρελοί από χαρά όταν διακρίνονται οι ομάδες μας, στην Αθήνα, στην Λευκωσία, στην Αμερική, στην Αυστραλία, όπου ζουν Έλληνες. Είναι η ίδια σημαία που σκεπάζει τους πιλότους μας που πέφτουν υπερασπιζόμενοι τα συμφέροντα μας απέναντι στις συνεχείς παραβιάσεις των Τούρκων.

    Ο λαός δεν είναι μια κτηνώδης πόρνη που συνηθίζει στην κάθε βρωμιά, όπως έλεγε ο Μουσολίνι. Σίγουρα όχι ο δικός μας λαός, όχι το δικό μας Έθνος (κακιά λέξη). Έχει μνήμη, φιλότιμο, εξεγείρεται υπέρ του αδικημένου. Όταν το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ ισοπέδωναν την Σερβία όλη η χώρα παλλόταν από την αγανάκτηση. Σέρβος φίλος μου έλεγε πως έβλεπαν με τους γονείς και την αδελφή του στις ειδήσεις την απίστευτη λαοθάλασσα της συγκέντρωσης της Αθήνας και δεν πίστευαν στα μάτια τους, κλαίγανε. Εμείς μόνον απ' όλη την Ευρώπη. ΟΙ Φράγκοι κι οι Γερμαναράδες δουλεύανε, αποταμιεύανε και κουρεύανε το γκαζόν. Μόνον αυτός ο λαός, απ' όλη την Ευρώπη, αγκάλιασε τόσο ζεστά τους Κούρδους αγωνιστές, γιατί ένοιωθε ότι διεξάγουν το δικό τους '21, ώσπου ήρθε ο «εκσυγχρονιστής» σαράφης, φόρεσε την κουκούλα και σήκωσε το δάχτυλο.

    Ναι, είναι οι ίδιοι που μπορεί να εκβιαστούν, να πιαστούν στο δόκανο του ρουσφετιού και να ψηφίσουν ακόμη και ανθρώπους που δεν θα τους εμπιστεύονταν ούτε το σκύλο τους, αλλά είναι οι ίδιοι που στην κρίσιμη στιγμή, όταν το αγκάθι περάσει τις στοιβάδες της καθημερινότητας και αγγίξει το φιλότιμο, τότε λοιπόν τα στυλώνουν, ανοίγουν το μπαούλο και βγαίνουν στο δρόμο με το Σύμβολο τους. Γιατί ο Έλληνας στο βάθος είναι πάντα ο Δαιμόνιος Ανυπότακτος. Ευτυχώς.