Το χρέος (μας)

  • Δημοσιεύτηκε: 22 Φεβρουάριος 2013

    Η προσπάθεια εστιασμού της κοινής γνώμης σε ένα συγκεκριμένο γεγονός, που αποτελεί ένα ελάχιστο συμβάν μέσα στο σύνολο μιας δαιδαλώδους διεργασίας και αλληλουχίας γεγονότων, ώστε με τον τρόπο αυτό ουσιαστικά να αποκρύβεται και να αποσιωπάται η σημασία τους, είναι μία συνηθισμένη πρακτική. Πρόκειται για το κοινώς λεγόμενο «βλέπω το δένδρο και χάνω το δάσος».

    Αυτό συνέβη και με την «ευτυχή κατάληξη» στα περί της πολυπόθητης εκταμίευσης της δόσης-μαμούθ των 55 δισεκατομμυρίων ευρώ. Πολιτικοί και δημοσιογράφοι, σε μία θαυμαστή σύμπλευση που αποκάλυψε για άλλη μια φορά το εξουσιαστικό συσσωμάτωμά τους, έσπευσαν να πανηγυρίσουν για το συγκεκριμένο γεγονός, αλλά και να ψέξουν όσους τόλμησαν να διατυπώσουν τις όποιες ενστάσεις τους. Εστίασαν δηλαδή στο γεγονός της εκταμίευσης, αποκρύβοντας όμως το σύνολο των διεργασιών που σφυρηλατούν όλο και περισσότερο την εξάρτηση και το δέσιμο της πατρίδας μας στο άρμα της τοκογλυφίας του διεθνούς εξουσιασμού. Εκθειάζεται το γεγονός της έγκρισης του δανείου, χωρίς όμως να λέει κανείς ότι ακριβώς αυτή η έγκριση αποτελεί τον μοναδικό δρόμο για την συνέχιση της απομύζησης του μόχθου του ελληνικού λαού, την διαιώνιση της πορείας εξαθλίωσής του και την καταρράκωση της εθνικής αξιοπρέπειας και της κοινωνικής συνοχής του.

    Η συμπαιγνία του κομματικού εσμού είναι πλέον ολοφάνερη. Από την μια οι «μνημονιακοί», οι οποίοι υποτίθεται πως αγωνίζονται για το νοικοκύρεμα της χώρας και την επιστροφή της στις «αγορές», και από την άλλη οι «αντιμνημονιακοί», που υποτίθεται ότι αγωνίζονται για την υπεράσπιση των κοινωνικών δικαιωμάτων και την επιστροφή σε έναν εργασιακό παράδεισο. Και οι δύο πλευρές, όμως, αποτελούν τις δύο όψεις του ιδίου νομίσματος, αφού οι πρακτικές τους είναι αδιέξοδες και άκρως συντηρητικές. Επιδιώκουν δηλαδή, αμφότερες, την διατήρηση της εξουσίας των «αγορών» στις κοινωνικο-οικονομικές δομές της πατρίδας μας, αφενός με την συνέχιση της εξάρτησης από τα πλοκάμια του διεθνούς εξουσιασμού και αφετέρου με την διαιώνιση του πελατειακού κράτους και της συνδικαλιστικής δικτατορίας στον χώρο της εργασίας.

    Οι Έλληνες εθνικιστές ήμασταν οι μόνοι που μιλήσαμε, στην κυριολεξία από την πρώτη στιγμή, ήδη από τον Μάιο του 2010, τονίζοντας ότι το μείζον θέμα δεν ήταν το μνημόνιο, αλλά η σύμβαση δανεισμού που αυτό συνόδευε. Το πρώτο, τουλάχιστον, μνημόνιο περιελάμβανε πολλές διατάξεις απαραίτητες για την αναδιάρθρωση του δημοσίου τομέα και την κατάργηση της γραφειοκρατικής γάγγραινας στην πατρίδα μας. Οι Έλληνες εθνικιστές πάντοτε προέτασσαν την απαλλαγή του κράτους από τα καρκινώματα αυτά, που δημιούργησε η φαυλοκρατία της Μεταπολίτευσης, το κομματικό κράτος και η πανίσχυρη συνδικαλιστική κυριαρχία. Δεν ήταν δυνατόν, την στιγμή που ανοιγόταν μία προοπτική εξαφανίσεώς τους, να αντιταχθούν σε αυτήν. Αυτό που ήταν και παραμένει το μελανό σημείο στην όλη διαδικασία, δεν είναι άλλο από τον τρόπο με τον οποίο αυτά επιβλήθηκαν.

    Ο πολιτικός κόσμος της πατρίδας μας σάπισε μέσα στην διαφθορά και την παθογένεια που δημιούργησε στα 38 έτη που διαχειρίστηκε τις τύχες της χώρας και του λαού μας, με αποτέλεσμα να εκπέσει στο έσχατο επίπεδο της ανικανότητας. Από τα λάθη ξέπεσε στην συνειδητή προδοσία. Εκχώρησε την άσκηση της εξουσίας, που ο λαός του παρέσχε με την ψήφο του, σε ξένα κέντρα. Οδήγησε την πατρίδα σιδηροδέσμια στο άρμα της διεθνούς τοκογλυφίας και έφερε τον εχθρό εντός των τειχών. Στην αρχή αποδεχόμενος τα «δώρα» του και στην συνέχεια προσφέροντας ως αντίδωρο τις καρέκλες της εξουσίας. Η σύμβαση δανεισμού που υπέγραψαν αποτελεί την μεγαλύτερη ντροπή στην σύγχρονη ελληνική ιστορία. Με αυτήν εκχωρήθηκε οικειοθελώς η εθνική μας κυριαρχία και ο εθνικός μας πλούτος, με τρόπο που όμοιό του δεν είχε, μέχρι εκείνη την στιγμή τουλάχιστον, βιώσει άλλος λαός στην ιστορική του πορεία. Στην κυριολεξία «για μια χούφτα ευρώ»...

    Το χρέος των Ελλήνων εθνικιστών δεν μπορεί πια να είναι άλλο από την αντίσταση. Αντίσταση για την αναγέννηση. Με όποιο τίμημα! Για να υλοποιηθεί βεβαίως αυτό, απαιτείται επίπονη προσπάθεια. Τα τελευταία χρόνια το Εθνικιστικό Κίνημα αναλώθηκε σε μία επίπονη πορεία εκλογικών διαδικασιών, αποποιούμενο εν πολλοίς την υποχρέωσή του για δημιουργία και εκπαίδευση στελεχών. Εάν δοθεί βαρύτητα προς την κατεύθυνση αυτή, παράλληλα με την πολιτική δράση, οι Έλληνες εθνικιστές είναι βέβαιο ότι θα αποτελέσουν τους βασικούς συντελεστές για την επαναφορά της Πολιτικής στην πατρίδα μας. Αυτοί θα είναι που θα αποτελέσουν την νέα εθνική πρωτοπορία και βαδίζοντας με αξιοπρέπεια και σωφροσύνη θα οδηγήσουν την πατρίδα σε δρόμους δόξας και μεγαλείου.

    Απαραίτητες προϋποθέσεις για την επιτυχία του σκοπού αυτού αποτελούν, βεβαίως, η διαφύλαξη της ιδιοπροσωπίας του Ελληνικού Εθνικιστικού Κινήματος, η μη-αποδοχή του ετεροπροσδιορισμού του και ο αυτοσεβασμός του. Δυστυχώς, στην ιστορική του πορεία αυτά δεν ήταν πάντοτε αυτονόητα...


    Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο τεύχος Ιανουαρίου 2013 του περιοδικού του Εθνικού Μετώπου «Μέτωπο».
    Κατηγορία: