Υπάρχουν «δεξιές» λύσεις

  • Δημοσιεύτηκε: 11 Φεβρουάριος 2007

    Ο Γιάννης Πρετεντέρης γράφει στο Βήμα στις 28 Ιανουαρίου υπό τον τίτλο «Έγιναν ξαφνικά όλοι δεξιοί;» τα εξής: «Αν δεχτώ όσα υποστηρίζουν ορισμένα στελέχη της αντιπολίτευσης, στη χώρα έχει επικρατήσει υποχθονίως μια «ατζέντα Καρατζαφέρη». Το 2002, ο Ζοσπέν πλήρωσε ακριβά την πεισματική αδυναμία του να αντιληφθεί ότι το «αίτημα ασφάλειας» της γαλλικής κοινωνίας δεν είναι ένα ακροδεξιό ιδεολόγημα αλλά μία κοινωνική ανάγκη. Ως γνωστόν, η Αριστερά στη χώρα μας κατέχει την πατέντα να αναγνωρίζει μόνη αυτή «τα πραγματικά προβλήματα του λαού». Αν ο λαός ξυπνήσει κάποια στιγμή με άλλα προβλήματα από αυτά που του αναγνωρίστηκαν, αν θέλει να μην τον ληστεύουν ή να μην τον μποτιλιάρουν όταν πάει στη δουλειά του, φταίνε αυτοί που ρίχνουν νερό στον μύλο της αντίδρασης».

    Ο κ. Καραμανλής και ο κ. Λούλης έχουν πει πολλές φορές ότι δεν υπάρχουν «δεξιά ή αριστερά προβλήματα». Σωστά. Με την διαφορά όμως ότι υπάρχουν «δεξιές ή αριστερές λύσεις». Τα παραδείγματα πολλά. Στην αντιμετώπιση της ανεργίας, η δεξιά λύση είναι η ανάπτυξη της ιδιωτικής παραγωγικής οικονομίας, μειώνοντας τους φόρους και την γραφειοκρατία. Η αριστερή λύση είναι η αύξηση των δαπανών του δημοσίου τομέα. Στην εγκληματικότητα, η δεξιά λύση είναι η ενίσχυση της αστυνομεύσεως με την αντίστοιχη ποινική καταστολή του παραβάτη. Η αριστερή λύση είναι να «εξαλείψουμε τις ταξικές διαφορές» που οδήγησαν κάποιον να γίνει ληστής και να ψυχαναλύσουμε τα παιδικά χρόνια ενός βιαστή.

    Στην αντιμετώπιση του τουρκικού επεκτατισμού, η δεξιά λύση είναι η ενδυνάμωση των Ενόπλων Δυνάμεων και η ηθική επιβράβευση της στρατιωτικής θητείας. Η αριστερή οπτική είναι η καλλιέργεια ενός ειρηνιστικού πνεύματος με τον «αδελφό τουρκικό λαό» και ο αφελληνισμός των σχολικών βιβλίων. Στην λαθρομετανάστευση, η δεξιά λύση είναι η φρούρηση των συνόρων και ο επαναπατρισμός των παρανόμων μεταναστών. Δεν γίνεται το 20% του Ελληνικού λαού να αποτελείται από μετανάστες. Η αριστερή θεώρηση είναι «να τους εντάξουμε στην Ελληνική κοινωνία», «η Ελλάδα πρέπει να γίνει πολυπολιτισμική» και τα συναφή.

    Νομίζω ότι έχει γίνει κατανοητό ότι υπάρχουν δεξιές και αριστερές λύσεις. Ότι η διάκριση δεξιά-αριστερά δεν ανήκει στον αρχάνθρωπο των Πετραλώνων, αλλά είναι μία υπαρκτή ιδεολογική και πολιτική διάκριση. Αυτοί που υποστηρίζουν «το τέλος των ιδεολογιών» είναι καιροσκόποι, άνθρωποι χωρίς αρχές και ηθικές πεποιθήσεις, που κρύβουν την δειλία τους πίσω από «το ξεπέρασμα των ιδεολογικών ταυτοτήτων». Ο «μεσαίος χώρος» και το «κοινωνικό κέντρο» είναι το καταφύγιο της «διαχειριστικής λογικής», της πολιτικής που δεν αναγνωρίζει «αξιακά σύνορα» και δεσμεύσεις, που «όλοι κάνουν όλα», εκεί όπου η εικόνα εξαφανίζει τον Λόγο.

    Επανερχόμενος στο άρθρο του κ. Πρετεντέρη, πιστεύω ότι οι οπαδοί του «κοινωνικού συντηρητισμού» στην Ελλάδα αποτελούν την μεγάλη πλειοψηφία. Έχουν όμως απέναντί τους το καθεστώς των αριστερών διανοουμένων και δημοσιογράφων, οι οποίοι αποφασίζουν - υπό τον μανδύα του «πολιτικώς ορθού» - τι επιτρέπεται να σκέφτεται ο λαός. Η Νέα Δημοκρατία αδυνατεί να εκφράσει αυτά τα αιτήματα, εγκλωβισμένη στις οπτασίες του «μεσαίου χώρου». Αυτή είναι η μεγάλη πρόκληση για τις πατριωτικές δυνάμεις. Να επανασυνδέσουν το εθνικό με το κοινωνικό, δημιουργώντας την εναλλακτική απέναντι στα προτάγματα της Αριστεράς.