Υπουργείον Εθνικής Αμύνης Α.Ε.

  • Δημοσιεύτηκε: 14 Δεκέμβριος 2001

    Τελικά, δεν μπορείς να περιμένεις και πολλά πράγματα από έναν ψεύτικο γιάπη, με απαστράπτον χαμόγελο της Colgate. Συνήθως, είναι το άτομο που θα αναλάβει να διευθύνει την εταιρεία, θα κάνει όλους να μιλούν γιʼ’αυτόν, θα ταράξει τους εργαζομένους, θα εφαρμόσει τα πιο απίθανα οργανογράμματα, θα εκποιήσει όλα τα πάγια, και στο τέλος θα την κλείσει. Πλήθος εταιρειών κακόπαθαν από κάτι τέτοιους τύπους, γεγονός που θα μας άφηνε παγερά αδιάφορους, αν στα θύματα δεν ήταν κάποιοι άνθρωποι που έλαχε να βρίσκονται εμπρός στην πορεία ενός ανικάνου με καλές δημόσιες σχέσεις και ακλόνητη πεποίθηση στο πεπρωμένο του.

    Τελικά, δεν μπορείς να περιμένεις πολλά και από ένα στέλεχος επιχειρήσεων, που μπήκε στην ίδια εταιρεία πριν από 30 χρόνια, κάθησε για 4 χρόνια στην παραγωγική σχολή της, την τελείωσε επιτυχώς, όπως όλοι οι συμμαθητές του, με σειρά που δεν αντανακλούσε τις ικανότητές του, αλλά κυρίως τα "μέσα" του και τους συμπαθείς μπαρμπάδες που είχε από την Κορώνη. Αυτό το ίδιο στέλεχος, για τα υπόλοιπα χρόνια της καριέρας του, ακολούθησε τις ιεραρχικές του προαγωγές, φρόντισε να μην δυαρεστήσει πολιτικά πρόσωπα, όταν του ζητούσαν μία καλή μετάθεση για το ανεψούδι τους, η γυναίκα του βόλεψε στις μεταθέσεις όλα τα ανεψούδια των κυριών που έβλεπε στο κομμωτήριο και το συγκεκριμένο στέλεχος βεβαίως προσπαθούσε συνεχώς να παραμείνει σε γραφείο, γιατί - πώς να το κάνουμε - η επαφή με ανθρώπους και ιδίως με τους κληρωτούς υφισταμένους του ήταν απείρως προβληματική.

    Ο συνδυασμός ενός πολιτικού προϊσταμένου, όπως ο Γιάννος Παπαντωνίου και κάποιων στρατηγών απολύτως αφοσιωμένων στα γραφεία τους σίγουρα προμηνύει τα χειρότερα. Εϊναι σίγουρο ότι στα χρόνια που έρχονται θα παρατηρήσουμε την δημιουργία ενός υπερόχου στα χαρτιά οργανισμού, ο οποίος θα ανταποκρίνεται, αντιγράφοντας ξένα πρότυπα, στις προσδοκίες των καιρών. Αυτοί οι καιροί επιτάσσουν από μία "μικρή χώρα" σαν την Ελλάδα, να έχει επιτελεία αλλά να μην έχει στρατεύματα. Να έχει ανθρωπιστικούς στρατοχωροφύλακες, που θα ακολουθούν σαν γύφτικο σκυλολόι τα αποικιακά στρατεύματα κάποιων άλλων για να τους εξασφαλίζουν διοικητική μέριμνα και την ασφάλεια των μετόπισθεν.

    Φυσικά, ζητήματα φλέγοντα, όπως η διακλαδικότητα και οι επικοινωνίες, αποτελούν το φύλλο συκής της αποτελεσματικότητος ενός νέου στρατού, ο οποίος είναι "μοντέρνος", πλην όμως ανίκανος. Είναι πολύ της μόδας η ξαπατικοτούρα των Αμερικανών, που δημιούργησαν επιτελεία και ύστερα άλλα επιτελεία για να συντονίζουν τα προηγούμενα, επειδή ηρνούντο να δώσουν σε κάποιον αξιωματικό πλήρη ευθύνη και αρμοδιότητα, από φόβο μην τους προκύψει δικτάτωρ. Ήδη αυτοί οι Αμερικανοί φρόντιζαν να εξασφαλίζουν τις επικοινωνίες τους και να δίνουν μεγάλη σημασία σε αυτές, για τον πολύ απλούστατο λόγο ότι όλοι αυτοί οι νοματέοι με τα άστρα θα έπρεπε κάτι να κάνουν. Και επειδή δεν έπρεπε να πολεμούν, τουλάχιστον μπορούσαν να μιλούν μεταξύ τους. Βλέπετε, ο άλλος δρόμος, να εκδίδεις δηλαδή γενικές διαταγές και να δίδεις την ελευθερία στα υφιστάμενα κλιμάκια να τις φέρουν εις πέρας, δεν είναι και τόσο αρεστός, γιατί προϋποθέτει ικανούς στρατιωτικούς και όχι μαριονέτες.

    Έτσι λοιπόν, η εταιρεία "Εθνική 'Αμυνα Α.Ε." θα προσλάβει επαγγελματίες, που θα τους μετατρέψει σε ασφαλείς δημοσίους υπαλλήλους, θα σταματήσει σιγά σιγά να εκπαιδεύει κληρωτούς - δεν χρειάζεται το έθνος πλέον να έχει εφεδρείες - πωλεί ήδη στρατόπεδά της, διότι έχει πολλές ανάγκες, και θα προχωρήσει σε εκποιήσεις παλαιού υλικού, για να μπορέσουμε να πάρουμε καινούρια όπλα, που θα κάνουν καλύτερο θόρυβο από τα προηγούμενα. Ξέχασαν όμως οι ανιστόρητοι γραφειοκράτες, που λυμαίνονται τον χώρο της Αμύνης, ότι συνήθως, οι στρατοί των ονείρων τους, που ήταν επαγγελματικοί, υπερεθνικοί και αποικειοκρατικοί, όταν βρέθηκαν στο μεταίχμιο τεχνολογικών επαναστάσεων, αντί να τις κερδίσουν, κυριολεκτικά διελύθησαν από τις απώλειες που αυτές τους προεκάλεσαν. Το παράδειγμα του αγγλικού στρατού στις αρχές του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου είναι κλασσικό. Ίσως, διότι ποτέ δεν έμαθαν, ότι ένας πόλεμος δεν γίνεται ποτέ καθαρά, γρήγορα και από επαγγελματικές "ελίτ", αλλά συνήθως διαρκεί πολύ, είναι βρώμικος και αποτελεί και απαιτεί την συγκροτημένη προσπάθεια ενός έθνους.

    Επίσης ξέχασαν οι ίδιοι πολιτικοί και στρατιωτικοί γραφειοκράτες, ότι σε ένα δημοκρατικό καθεστώς ο αρχιστράτηγος εν καιρώ ειρήνης και τυπικά εν καιρώ πολέμου είναι πάντοτε ο αρχηγός του κράτους και αυτή η μεγάλη βλακεία που προσπαθούν να κάνουν τώρα, να δώσουν καθήκοντα αρχιστρατήγου στον αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων, δεν είναι μόνον αντισυνταγματική αλλά και ανούσια. Ίσως δε να είναι και γι’ αυτούς μοιραία. Αλλά ως συνήθως, "μωραίνει κύριος ον βούλεται απωλέσει"...

    Κατηγορία: