Χαλυβουργία ή Αγ. Παντελεήμονας;

  • Δημοσιεύτηκε: 03 Αύγουστος 2012

    Επιτέλους! Η τρικομματική κυβέρνηση μετά τον ένα μήνα προσαρμογής που χρειαζόταν για να αναλάβει τα καθήκοντά της, έδειξε πως παίρνει μπρος. Τι νομίζετε ότι ήταν αυτό που αποφάσισε να κάνει ώστε να δείξει σε όλους μας την γραμμή πλεύσης που σκοπεύει να πάρει; Μήπως αποφάσισε να τηρήσεις τις προεκλογικές υποσχέσεις του ο Σαμαράς και να επαναδιαπραγματευτεί με τους δανειστές; Μήπως ανακοινώθηκε η κατάργηση και όχι η αυστηροποίηση του νόμου Ραγκούση; Μήπως τέλος πάντων, πάρθηκαν κάποιες πρωτοβουλίες στο ασφαλιστικό, στο θέμα του δημοσίου, στην ανακούφιση των χαμηλών στρωμάτων;

    Όχι! Η κυβέρνηση αποφάσισε να δείξει την πυγμή της και την ύπαρξή της, στέλνοντας τα ΜΑΤ να σπάσουν την απεργία της Χαλυβουργίας. Αυτό συνέβη πριν μία εβδομάδα και ο χρόνος δεν ήταν καθόλου τυχαίος, γιατί τις επόμενες ημέρες θα ακολουθούσε η επίσκεψη της Τρόικας και οι συναντήσεις με τον Μπαρόζο και τους λοιπούς γραφειοκράτες των Βρυξελλών και φερέφωνα των τραπεζιτών. Οπότε, τα επικοινωνιακά σαΐνια της κυβέρνησης σκέφτηκαν να δείξουν ότι μπορούν να σπάσουν μια απεργία εμβληματικής σημασίας, αποδεικνύοντας έτσι ότι και στο μέλλον θα μπορούν να καταστείλουν τις όποιες αντιδράσεις στα μέτρα τα οποία ήδη ανακοινώθηκαν και έρχονται.

    Κακά παιδιά στο εσωτερικό μέτωπο λοιπόν, καλά παιδιά στο εξωτερικό και στις εξετάσεις προς τους τοκογλύφους. Αποτέλεσμα αυτής της επέμβασης, ήταν το άνοιγμα του εργοστασίου, τα επεισόδια που έγιναν τις επόμενες ημέρες και φυσικά το επικοινωνιακό παιχνίδι των κυβερνητικών με τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Πέραν όμως και από τις όποιες ανακοινώσεις και τις αντιδράσεις, νομίζουμε ότι το όλο θέμα οφείλουμε να το δούμε από τρεις οπτικές γωνίες. Πρώτον, υπάρχει το καθεαυτό εργασιακό ζήτημα και η απεργία, δεύτερον η καπηλεία της Αριστεράς με τις σχετικές μεθοδεύσεις και τρίτον, οι αντιδράσεις προς όλα αυτά του πατριωτικού χώρου.

    Η Χαλυβουργία αναμφίβολα είναι μία από τις λίγες εναπομείνασες βαριές βιομηχανίες της χώρας, με παραγωγή προϊόντος στρατηγικής σημασίας. Η ιδιοκτησία εξαιτίας της κρίσεως ή εκμεταλλευόμενη την κρίση, αποφάσισε να κάνει περικοπές προσωπικού. Οι εργάτες αντέδρασαν και με μπροστάρη το ΠΑΜΕ του ΚΚΕ, οδήγησαν σε μία πολύμηνη και εξοντωτική απεργία. Εξοντωτική και προς τους εργαζομένους που έχασαν πάρα πολλά μεροκάματα σε μία δύσκολη περίοδο, αλλά και προς την ιδιοκτησία, που έχανε παραγγελίες και έφτασε στα όρια του κλεισίματος του εργοστασίου.

    Απέναντι σε αυτά, το ΚΚΕ εμμένοντας στην παλαιάς κοπής και αδιέξοδη πολιτικά ιδεοληψία του, επέμενε στην απεργία, μισθοδοτώντας τους «δικούς του» απεργούς και αδιαφορώντας για τις συνέπειες για τους υπόλοιπους. Από κοντά και ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και η Χρυσή Αυγή, που ανέξοδα, μιας και το ΠΑΜΕ είχε αναλάβει το επιχειρησιακό κομμάτι της απεργίας, έκαναν τις περατζάδες τους και έβγαλαν καταδικαστικές ανακοινώσεις, σπεκουλάροντας με το πρόβλημα τόσο των εργατών, όσο και του εργοστασίου.

    Μετά δε την επέμβαση της αστυνομίας και του εισαγγελέα, σύσσωμος ο χώρος, πλην της ΧΑ, χειροκρότησε την επέμβαση, θεωρώντας την μία νίκη κατά της Αριστεράς. Αποδεικνύοντας τελικά πόσο λίγος είναι στις αναλύσεις του και στις πρακτικές του αυτός ο χώρος, ειδικά σε ό,τι αφορά στα κοινωνικά ζητήματα. Από την μία ο στεγνός αντικομμουνισμός που βλέπει σφυροδρέπανα στο πρόσωπο κάθε ταλαίπωρου απεργού και από την άλλη, φτηνός λαϊκισμός χωρίς βάθος, διάρκεια και προτάσεις.

    Πραγματικά θεωρούμε ότι η συγκεκριμένη απεργία έπρεπε να σταματήσει. Γιατί είχε καταντήσει ένα καπρίτσιο του ΠΑΜΕ, το οποίο οδηγούσε στην ανεργία εκατοντάδες οικογένειες Ελλήνων εργαζομένων και συγχρόνως, κατέστρεφε μια στρατηγικής σημασίας εθνική βιομηχανική μονάδα. Η επέμβαση των ΜΑΤ όμως ήταν πρακτικά και επικοινωνιακά απαράδεκτη. Η κυβέρνηση, αν πραγματικά ήθελε να δείξει τα κότσια της και όχι απλά να κάνει το καλό παιδί στους δανειστές της, μπορούσε να στείλει τα ΜΑΤ στο κέντρο της Αθήνας, στα γκέτο των Πατησίων, της Κυψέλης, του Αγ. Παντελεήμονα. Να στείλει την αστυνομία δίπλα στους κατοίκους που στενάζουν από την εγκληματικότητα των λαθρομεταναστών και δεν μπορούν να βγουν από τα σπίτια τους. Όμως όχι, αυτό θα ήταν κακός ρατσισμός και δεν μπορούμε να δείξουμε τέτοιο πρόσωπο. Αντίθετα, στους εργαζόμενους, αφού επί μήνες τους άφησε έρμαιο των σταλινικών πρακτικών, μπορεί η κυβέρνηση να κάνει τον σκληρό. Τι έχει να φοβηθεί; Τα δελτία Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ και της Χρυσής Αυγής ή τις εξαθλιωμένες οικογένειες των απεργών;

    Σε μία εβδομάδα, είναι η επέτειος της 4ης Αυγούστου. Με αφορμή κάποιες απεργίες, ο Ιωάννης Μεταξάς επέβαλλε το καθεστώς του και φυσικά φάνηκε σκληρός προς τους απεργούς. Όμως, ως ηγέτης ενός πραγματικού εθνικού και κοινωνικού καθεστώτος, δεν επέβαλλε κανέναν φιλελευθερισμό παλαιάς ή νέας κοπής. Αντίθετα, τοποθέτησε τον Δημητράτο, έναν πρώην αριστερό, στο υπουργείο Εργασίας και επέβαλλε τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, την Κυριακή ως αργία, έφτιαξε τη ΓΣΕΕ και ξεμπλόκαρε τη λειτουργία του ΙΚΑ. Αυτό είναι εθνική πολιτική, δεν είναι ούτε ο στεγνός αντικομμουνισμός στην υπηρεσία του κεφαλαίου, ούτε οι φιλεργατικές κορώνες δίχως αντίκρισμα.


    Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο φύλλο της 28ης Ιουλίου 2012 της εφημερίδας Ελεύθερος Κόσμος.
    Κατηγορία: