Ένας χρόνος Τρίτο Μνημόνιο

  • Δημοσιεύτηκε: 15 Αύγουστος 2016

    Στις 14 Αυγούστου 2015 η πλειοψηφία της Βουλής με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που είχε ανέλθει στην εξουσία μετά το αποτέλεσμα των προώρων εκλογών της 25ης Ιανουαρίου, εκλογές που πραγματοποιήθηκαν εξαιτίας της αδυναμίας της προηγούμενης σύνθεσης του κοινοβουλίου να εκλέξει Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ψηφίζει το Τρίτο Μνημόνιο, την οδυνηρή συμβιβαστική συμφωνία του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα υπό δραματικές συνθήκες με τους Ευρωπαίους εταίρους, όπου η Ελλάδα βρέθηκε πολύ κοντά στο να βρεθεί Ευροζώνης και ενδεχομένως και εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, με ότι επιπτώσεις θα είχε αυτό στην οικονομική και γεωπολιτική θέση της πατρίδας μας.

    Μια συμφωνία που επετεύχθη μια εβδομάδα μετά το δημοψήφισμα-παρωδία της 5ης Ιουλίου 2015, για την έγκριση της πρότασης συμφωνίας των δανειστών (Ευρωπαϊκής Ένωσης, Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου) με την ελληνική κυβέρνηση, που με τα δεδομένα που ήδη διαμορφώθηκαν μετά την ανακοίνωση του δημοψηφίσματος αυτού, παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις του πρωθυπουργού, αφορούσε ουσιαστικά την διατήρηση του ευρωπαϊκού προσανατολισμού της χώρας και ιδιαίτερα την παραμονή στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση, γνωστή ως Ευρωζώνη. Ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας, μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος, όπου το ΟΧΙ επικράτησε με 62% έναντι 38% του ΝΑΙ, γνωρίζοντας τις αντιδράσεις που είχαν διαμορφωθεί στις Βρυξέλλες, όπου δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι ο ελληνικός λαός στην συντριπτική του πλειοψηφία δεν επιθυμεί την παραμονή στην Ευρωζώνη, και με ορατό τον κίνδυνο χρεωκοπίας της χώρας, μετατρέπει το ΟΧΙ σε ΝΑΙ και κάτω από δραματικές συνθήκες αναγκάζεται σε μια επώδυνη συμβιβαστική, αλλά αναγκαία συμφωνία με τους Ευρωπαίους εταίρους στην σύνοδο κορυφής της 13ης Ιουλίου 2015.

    Μια συμφωνία η οποία προκαλεί τις έντονες αντιδράσεις της ακροαριστερής πτέρυγας του ΣΥΡΙΖΑ, όπου οι κύριοι εκφραστές της, ο τότε υπουργός Ενεργείας και Περιβάλλοντος Παναγιώτης Λαφαζάνης (ο οποίος στις 17 Ιουλίου μετά τον «μίνι» ανασχηματισμό αποπέμπεται από την κυβέρνηση) και η τότε πρόεδρος της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου (εδώ και δύο μήνες περίπου επικεφαλής του κόμματος Πλεύση Ελευθερίας) καταψηφίζουν τα προαπαιτούμενα και την συμφωνία στις 14 Αυγούστου. Λίγες μέρες μετά την ψήφιση του Τρίτου Μνημονίου στις 21 Αυγούστου από ένα μέρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, από βουλευτές του ΑΝΕΛ, αλλά και από τρία κόμματα που υποστηρίζουν τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι), που ουσιαστικά χάρη στους ψήφους τους, μπροστά στον ορατό κίνδυνο να εκτροχιαστεί η αναγκαία, πάρα τα όποια προβλήματα, ευρωπαϊκή πορεία της Ελλάδας, και να υπάρξει επιστροφή στην υποτιμημένη δραχμή, ψηφίστηκε το μνημόνιο, η ακροαριστερή πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ αποχωρεί και ιδρύει με επικεφαλής τον Παναγιώτη Λαφαζάνη το ακροαριστερό κόμμα της Λαϊκης Ενότητας (ΛΑΕ).

    Ο Αλέξης Τσίπρας μια μέρα πριν, στις 20 Αυγούστου, σε διάγγελμα του ανακοινώνει την παραίτηση της κυβέρνησης του και την προσφυγή σε πρόωρες εκλογές στις 20 Σεπτεμβρίου. Παρά τις περί αντίθετου διαβεβαιώσεις του στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τους αρχηγούς των κομμάτων της Αντιπολίτευσης στην δραματική σύσκεψη της 6ης Ιουλίου, την επόμενη μέρα του δημοψηφίσματος στο προεδρικό μέγαρο, με στόχο την επίτευξη συμφωνίας των φιλοευρωπαϊκών πολιτικών δυνάμεων προκειμένου η Ελλάδα να παραμείνει εντός της Ευρωζώνης και να μην οδηγηθεί σε άτακτη χρεωκοπία, αλλά και μετά την επίτευξη της συμφωνίας, ότι δεν θα οδηγήσει την χώρα σε νέα εκλογική αναμέτρηση, πράττει το αντίθετο και οδηγεί την χώρα μας σε μια τρίτη περιττή εκλογική αναμέτρηση, μετά το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου.

    Στις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου, ο ΣΥΡΙΖΑ επικρατεί και πάλι με ποσοστό 35,46% και 145 έδρες, έχοντας και πάλι την στήριξη του κόμματος των ΑΝΕΛ του Πάνου Καμμένου, που καταλαμβάνει την 7η θέση με ποσοστό 3,69% και 10 έδρες, σχηματίζει κυβέρνηση συνεργασίας με πρωθυπουργό και πάλι τον Αλέξη Τσίπρα, και καλείται να εφαρμόσει το Τρίτο Μνημόνιο και να ολοκληρώσει την αξιολόγηση που έχει συμφωνήσει με δανειστές. Αντίθετα η ΛΑΕ του Παναγιώτη Λαφαζάνη με ποσοστό 2,86%, το κόμμα των ακροαριστερών διαφωνούντων του ΣΥΡΙΖΑ, που ένα μήνα πριν μετά την ψήφιση του Τρίτου Μνημονίου αποχώρησε από την Κουμμονδούρου, έμεινε εκτός Βουλής, αφού δεν κατάφερε να πιάσει το όριο του 3% για την είσοδο του στο Κοινοβούλιο.

    Όμως ένα χρόνο μετά την ψήφιση του Τρίτου Μνημονίου, τις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου 2015 με την νέα νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και την εκλογή νέας ηγεσίας της ΝΔ τον Ιανουάριο του 2015, και με δεδομένο η εφαρμογή των σκληρών μέτρων του Τρίτου Μνημονίου, το πολιτικό σκηνικό της χώρας μας φαίνεται πως αλλάζει. Ας δούμε αναλυτικά την παρουσία και την προοπτική των οκτώ κομμάτων του ελληνικού κοινοβουλίου.

     

    ΣΥΡΙΖΑ

    Το κυβερνών κόμμα, ένα χρόνο μετά την ψήφιση του Tρίτου Mνημονίου, καλείται όσον αφορά την Οικονομία να λάβει δύσκολες αποφάσεις, αλλά και να αποφασίσει επιτέλους να κυβερνήσει, αφήνοντας στην άκρη την τακτική των ανώφελων ισορροπιών, κυρίως με τις αριστερίστικές συνιστώσες του. Τα τελευταία ιδιαίτερα γεγονότα, με τους βανδαλισμούς των αναρχοαριστερών τραμπούκων του «No border camp» στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, σε συνδυασμό με τις αντιδράσεις μέρους στελεχών για την εκκένωση των απαράδεκτων καταλήψεων από του λεγόμενους «αντιεξουσιαστές», ενώ το Υπουργείο Προστασίας υποστήριξε την ενέργεια αυτή της ΕΛΑΣ, δημιουργούν προβληματισμό για το πόσο το κόμμα αυτό μπορεί να κυβερνήσει την χώρα, όταν στο εσωτερικό του, έστω και σε περιορισμένο βαθμό, έχει αυτές τις αντιφάσεις και αντιθέσεις.

    Αντιφάσεις όσον αφορά την κυβερνητική του πολιτική στο συγκεκριμένο θέμα της αντιμετώπισης και των σχέσεων του ΣΥΡΙΖΑ με τον λεγόμενο «αντιεξουσιαστικό χώρο», αναδείχτηκαν ακόμα περισσότερο τις τελευταίες ημέρες μετά την σύλληψη των γνωστών ατόμων του συγκεκριμένου χώρου Κώστα Σακκά και Μάριου Σεισίδη και την στήριξη τους από τον γνωστό ακροαριστερό βουλευτή του κόμματος Γιώργο Κυρίτση. Αντιφάσεις που αναδείχτηκαν και με την πρόσφατη εξέλιξη της ανάδειξης αρχαιοτήτων του Ελληνικού, με προφανή στόχο την υπονόμευση της επένδυσης του πρώην αεροδρομίου της Αττικής εξαιτίας των γνωστών ιδεοληψιών του ΣΥΡΙΖΑ, μιας επένδυσης που αποτελεί ένα από τα προαπαιτούμενα του κλεισίματος της αξιολόγησης και του Τρίτου Μνημονίου, που έχει συμφωνήσει ήδη η ελληνική κυβέρνηση. Χαρακτηριστική των αντιφάσεων αυτών,είναι επίσης και στο θέμα η πρόσφατη τοποθέτηση και στο θέμα αυτό του Γιώργου Κυρίτση, που ενώ η κυβέρνηση που υποστηρίζει έχει ήδη υπογράψει και συμφωνήσει ιδιωτικοποιήσεις, εκείνος δηλώνει κατά γιατί «το όνομα του δεν θέλει να γραφτεί με μαύρα γράμματα στην ιστορία».

    Παράλληλα τον Σεπτέμβριο θα αρχίσουν και πάλι οι διαπραγματεύσεις με τους δανειστές, όσον αφορά το κλείσιμο της αξιολόγησης για τα εργασιακά, με χαρακτηριστικά σημεία την αλλαγή του συνδικαλιστικού νόμου, και ενδεχομένως τις ομαδικές απολύσεις, όπου το κυβερνών κόμμα θα βρεθεί και πάλι αντιμέτωπο με τις αριστερικές ιδεοληψίες του και την εφαρμογή και πάλι δύσκολων, αλλά αναγκαίων αποφάσεων. Όλα αυτά με το συνέδριο του κόμματος να πραγματοποιείται στις 13-16 Οκτωβρίου 2016 στο στάδιο Tae Kwon Do στο Παλαιό Φάληρο, όπου ο Αλέξης Τσίπρας και η ηγετική του ομάδα, θα βρεθούν ενώπιον κρίσιμων διλλημάτων μεταξύ του ρεαλιστικού κυβερνητισμού και τις ισορροπίες με τις εναπομείνουσες αριστερικές συνιστώσες.

     

    Νέα Δημοκρατία

    Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που εδώ και 7 μήνες από τον Ιανουάριο του 2016 έχει πρόεδρο τον Κυριάκο Μητσοτάκη, μετά το αποτέλεσμα των εσωκομματικών εκλογών πρέπει να αποδείξει στην ελληνική κοινωνία ότι μπορεί να αποτελέσει την αξιόπιστη εναλλακτική λύση απέναντι στην σημερινή κυβέρνηση. Πρόσφατα η ΝΔ γνώρισε κάποιους μικρούς κλυδωνισμούς στο εσωτερικό της, κυρίως στο διαδίκτυο, από αντιδράσεις στελεχών και φίλων της και αντιπαραθέσεις βουλευτών με χρήστες κοινωνικών δικτύων, κυρίως από υποστηρικτές της πλευράς του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, μετά την γνωστοποίηση της απόφασης του Αρείου Πάγου να παραπεμφθεί σε δίκη ο πρώην πρόεδρος της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας (ΕΛΣΤΑΤ) Ανδρέας Γεωργίου, με την κατηγορία της ψευδούς βεβαίωσης διόγκωσης του ελλείμματος το 2009, με αποτέλεσμα η Ελλάδα να μπει στον φαύλο κύκλο των μνημονίων, αλλά και της ψήφου υπέρ της ανέγερσης μουσουλμανικού τεμένους στον Βοτανικό Αττικής, με αντιδράσεις που αφορούν κυρίως την στάση βουλευτών που ανήκουν στην λεγόμενη δεξιά πτέρυγα του κόμματος στο συγκεκριμένο θέμα. Οι αντιδράσεις αυτές αναδεικνύουν σημαντικές αντιθέσεις στο κόμμα της μείζονος αντιπολίτευσης, που θα πρέπει η ηγεσία της ΝΔ να τις αμβλύνει προκειμένου οι εσωκομματικές αυτές αντιπαραθέσεις να μην υπονομεύσουν ενδεχόμενη κυβερνητική της προοπτική, όπως καταδεικνύουν οι δημοσκοπήσεις των τελευταίων μηνών.

    Παράλληλα κρίσιμο τεστ για την «γαλάζια παράταξη», θα αποτελέσει και η παρουσίαση ιδιαίτερα του οικονομικού προγράμματος, στην Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης (ΔΕΘ) στις 17 Σεπτεμβρίου από τον πρόεδρο του κόμματος, όπου εκτός του θα πρέπει να ληφθούν πολύ σοβαρά υπόψη και τα αποτελέσματα της πρόσφατης διαβούλευσης για το κυβερνητικό πρόγραμμα, όσον αφορά την οικονομία και τον δημόσιο τομέα, όπου όπως φαίνεται η πλειοψηφία των φίλων και ψηφοφόρων της ΝΔ ζητά λιγότερο κράτος και περισσότερες μεταρρυθμίσεις, προκειμένου να κερδίσει την εμπιστοσύνη του εκλογικού σώματος όποτε και εάν γίνουν οι επόμενες εκλογές, όχι ως ψήφο δυσαρέσκειας απέναντι στην σημερινή κυβέρνηση, αλλά ως θετική ψήφο και για την επόμενη ημέρα της πολύ πιθανής εκλογικής νίκης. Η ΝΔ πέρα από τις απαραίτητες αλλαγές στην Οικονομία και τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις του ελληνικού κράτος (με αφορμή και την πρόσφατη συζήτηση για την συνταγματική αναθεώρηση), θα πρέπει να αναδείξει την μεγάλη ευθύνη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για την διόγκωση του μεταναστευτικού ρεύματος, με τις υποτυπώδεις μορφές κράτησης και φιλοξενίας, με πιο αποτελεσματικές προτάσεις αντιμετώπισης. Ενώ σταθερά, όπως έκανε και την περίοδο της κυβέρνησης Σαμαρά, με αφορμή των ανεξέλεγκτη δράση των αναρχοαριστερών και ακροαριστερών ομάδων και την ανοχή τμήματος του ΣΥΡΙΖΑ, θα πρέπει να αναδεικνύει τις αντιφάσεις στο εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος και να καταθέτει προτάσεις αντιμετώπισης του πολύ σοβαρού εθνικού και κοινωνικού θέματος της ασφάλειας των Ελλήνων και Ελληνίδων.

     

    Χρυσή Αυγή

    Το κόμμα του Νίκου Μιχαολιάκου ευνοείται στην παρούσα πολιτική συγκυρία από τις εξελίξεις, και αυτό όχι μόνο ως κόμμα ψήφου διαμαρτυρίας (με θέση την έξοδο από Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ) στην στείρα πολιτική αντιπαράθεση μνημόνιο-αντιμνημόνιο, όπου συγκεντρώνει σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις την στήριξη ευρύτερων ιδεολογικών απόψεων από τμήματα της ελληνικής κοινωνίας, που στο παρελθόν έχουν ψηφίσει διαφορετικά κόμματα, αλλά και των εξελίξεων στο θέμα του μεταναστευτικού, κυρίως εξαιτίας των χειρισμών της σημερινής κυβέρνησης. Παράλληλα η στάση της ΝΔ στην πρόσφατη ψηφοφορία για την ανέγερση του μουσουλμανικού τεμένους, όπου η Χρυσή Αυγή ψήφισε κατά, μπορεί να της δώσει την προοπτική αύξησης των ποσοστών της από δεξιούς «γαλάζιους» ψηφοφόρους, απογοητευμένους από την στάση του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Πάντως η Χρυσή Αυγή καλείται μέσα στους επόμενους μήνες να αποδείξει ότι δεν αποτελεί μια απλή ψήφο διαμαρτυρίας, αλλά αποτελεί υπό προϋποθέσεις την εναλλακτική λύση μιας αντιπολίτευσης που να πείθει με τις προτάσεις, όταν τους επόμενους μήνες αναμένεται να έχει ολοκληρωθεί η δίκη της ηγετικής ομάδας και μελών του, για την υπόθεση της δολοφονίας του ακροαριστερού Παύλου Φύσσα και της κατηγορίας ως εγκληματικής οργάνωσης.

     

    Δημοκρατική Συμπαράταξη (ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ)

    Η πολιτική αυτή συμμαχία αναμένεται να παίξει ένα πολύ σημαντικό ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις των επόμενων μηνών στον χώρο της Κεντροαριστεράς, όπου με βάση τις εσωτερικές διεργασίες, μπορεί να υπάρξει περαιτέρω διεύρυνση με την συμμετοχή του Ποταμιού του Σταύρου Θεοδώρακη, αλλά και ενδεχομένως του ΚΙΔΗΣΟ του πρώην πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, ένας χώρος που να μην ξεχνάμε έχει πληγεί, ιδιαίτερα το ΠΑΣΟΚ, από την εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών με αποτέλεσμα σημαντική αφαίμαξη στελεχών και ψηφοφόρων από τον ΣΥΡΙΖΑ. Οι ίσες αποστάσεις της επικεφαλής του συμμαχικού κεντροαριστερού σχήματος Φώφης Γεννηματά απέναντι στην ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ, μετεκλογικά πολύ πιθανόν να μην έχουν καμία πολιτική αξία, αφού μετά τις εκλογές, και με πολύ πιθανό το ενδεχόμενο να μην να υπάρξει και πάλι αυτοδύναμη κυβέρνηση, αλλά κορμός κυβέρνησης με ένα από τα δυο σημερινά μεγάλα κόμματα, η Δημοκρατική Συμπαράταξη θα μπορούσε κάτω από προγραμματικές συγκλήσεις να συμμετάσχει, όπως και στο παρελθόν, σε κυβερνητικό σχήμα.

     

    ΚΚΕ

    Το κόμμα αυτό, και με την ηγεσία του Δημήτρη Κουτσιούμπα, με την σοβιετική και ειδικότερα σταλινική αντιμετώπιση των πολιτικών εξελίξεων, με θέσεις μη-εφαρμόσιμες που θυμίζουν καθεστώτα του πάλαι ποτέ υπαρκτού σοσιαλισμού στην Ανατολική Ευρώπη και στην Βόρεια Κορέα, την Κίνα (ως προς τις πολιτικές ελευθερίες), την Κούβα και την Βενεζουέλα, μπορεί ακόμα και με την στείρα λογική μνημόνιο-αντιμνημόνιο να αποτελέσει τον κύριο φορέα υποδοχής ψήφου διαμαρτυρίας κυρίως απογοητευμένων ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και όσων είναι κατά της συμμετοχής της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση (από τα δεξιά αντίστοιχα αντιευρωπαϊκές θέσεις και φορέας υποδοχής ανάλογων θέσεων είναι η Χρυσή Αυγή), και δεν φαίνεται να μπορεί ή να θέλει να διεκδικήσει κάτι παραπάνω,όπως συμμετοχή σε κυβερνητικό σχήμα.

     

    Ποτάμι

    Οι πολιτικές εξελίξεις για το κόμμα του Σταύρου Θεοδωράκη θα είναι κρίσιμες για την μελλοντική του παρουσία, ιδιαίτερα σε ότι αφορά τις εξελίξεις στον χώρο της Κεντροαριστεράς, που θα κληθεί να επιλέξει εάν τελικά θα συμμετάσχει στο σχήμα της Δημοκρατικής Συμπαράταξης (ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ) ή θα συνεργαστεί με την ΝΔ. Πάντως και να συνεχίσει την αυτόνομη πορεία του το Ποτάμι, πιθανόν να αντιμετωπίσει φαινόμενα αυτοδιάλυσης με αποχωρήσεις στελεχών του είτε στην ΝΔ, είτε στην Δημοκρατική Συμπαράταξη ή με αυτόνομη πολιτική παρουσία στελεχών του, όπως η πρόσφατη ίδρυση κόμματος από τον αποχωρήσαντα βουλευτή Χάρη Θεοχάρη.

     

    Ανεξάρτητοι Έλληνες (ΑΝΕΛ)

    Ο κυβερνητικός συνεταίρος του ΣΥΡΙΖΑ θα κληθεί στο σημερινό κυβερνητικό σχήμα να λάβει δύσκολες αποφάσεις, όπως είναι το κλείσιμο της επικείμενης αξιολόγησης, οι αλλαγές στα εργασιακά ζητήματα και η συνέχιση των ιδιωτικοποιήσεων, όπως η επένδυση στο πρώην αεροδρόμιο του Ελληνικού, όπου πάρα τα προσκόμματα με τα αρχαιολογικά ευρήματα που θέτει τμήμα του κυβερνώντος κόμματος, οι ΑΝΕΛ θα πρέπει εκ των πραγμάτων ως κόμμα που δηλώνει υπέρ των στοχευμένων ιδιωτικοποιήσεων να πάρει θέση και να επιβάλλει την συνέχιση αυτής της πολύ σημαντικής επένδυσης. Παράλληλα το κόμμα αυτό, όπως δηλώνει ο πρόεδρος του Πάνος Καμμένος, έχει «κόκκινες γραμμές» σε εθνικά θέματα, κυρίως απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ, καταψήφισε την ανέγερση του μουσουλμανικού τεμένους στον Βοτανικό, κάτι όμως που το έκανε εκ του ασφαλούς, γνωρίζοντας, όπως και πέρσι στον απαράδεκτο νόμο της ιθαγένειας και της απόδοσης ψήφου σε αλλοδαπούς μετανάστες, ότι θα το ψηφίσουν κόμματα της αντιπολίτευσης και μη θέτοντας θέμα παραμονής στην κυβέρνηση. Οι επόμενες μήνες θα είναι κρίσιμοι για το μέλλον του κόμματος αυτού, που όπως δείχνουν τουλάχιστον αποτελέσματα δημοσκοπήσεων έχοντας απογοητεύσει ψηφοφόρους του που το στήριξαν στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015, η είσοδος του στην επόμενη Βουλή είναι πολύ αμφίβολη.

     

    Ένωση Κεντρώων

    Το κόμμα του Βασίλη Λεβέντη, που εισήλθε στις προηγούμενες εκλογές στο ελληνικό κοινοβούλιο με ποσοστό 3,43% και 9 έδρες, αναπτύσσει με ενέργειες και δηλώσεις του πρόεδρου του ένα έντονο πολιτικό φλερτ με τον ΣΥΡΙΖΑ, ψηφίζοντας χωρίς επιφυλάξεις τον εκλογικό νόμο για την απλή αναλογική, έναν νόμο που ουσιαστικά οδηγεί σε ακυβερνησία, αλλά και με δηλώσεις και τοποθετήσεις του κ. Λεβέντη υπέρ του σημερινού πρωθυπουργού που, όχι αδικαιολόγητα, δίνουν το δικαίωμα στους πολιτικούς του αντιπάλους να τον κατηγορήσουν ως δεκανίκι του σημερινού πρωθυπουργού, όσο και εάν ο ίδιος το αρνείται. Η Ένωση Κεντρώων μετά τις εκλογές, όπως έχω πληροφορηθεί, πέρασε μια σημαντική εσωκομματική κρίση με αποχωρήσεις στελεχών που κατηγορούν τον πρόεδρο του κόμματος για προσωπική ανακολουθία και αναξιοπιστία, με χαρακτηριστικό παράδειγμα επιλαχόντες βουλευτές, που τον κατηγορούν για αθέτηση υπόσχεσης σχετικά με την αντικατάσταση βουλευτών ανά εξάμηνο, που όπως τον καταγγέλλουν είχε δεσμευτεί στους ίδιους προεκλογικά. Ο πολιτικός αυτός σχηματισμός, που ο αρχηγός του εμφανίζει πέρα από την προσπάθεια έντονης προσέγγισης με το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, και φαινόμενα μικρομεγαλισμού και αλαζονείας, θα έχει πολύ σημαντικό ενδιαφέρον για τις μετέπειτα πολιτικές εξελίξεις.

    Με βάση τα πολιτικά δεδομένα αυτά με την στάση και έως τώρα θέσεις των πολιτικών κόμματων, οι τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις, ιδιαίτερα σε ότι αφορά την Οικονομία με τις απαιτήσεις των δανειστών στα εργασιακά προκειμένου να κλείσει η αξιολόγηση, προβλέπονται ως πολύ κρίσιμες και ιδιαίτερα σημαντικές για την πορεία της χώρας, ανεξάρτητα εάν μετά τον Σεπτέμβριο επιβεβαιωθούν ή όχι τα σενάρια προώρων εκλογών, ενδεχόμενο όμως κατά την γνώμη μου όχι ιδιαίτερα πιθανό, αφού πέρα του ότι ο Αλέξης Τσίπρας εξαιτίας της κοινωνικής δυσαρέσκειας θα επιθυμούσε εξάντληση της τετραετίας, στην κυβερνητική πλειοψηφία δεν εμφανίζονται και ούτε προβλέπεται να εμφανιστούν φυγόκεντρες τάσεις, πάρα τους δύσκολους «μνημονιακούς» νόμους που θα κληθεί η Βουλή να ψηφίσει τους επόμενους μήνες. Σε αντίθετη περίπτωση, οι τυχόν διαφωνούντες θα έπαιρναν το βάρος μιας υψηλού πολιτικού ρίσκου κίνησης, με αβέβαιο και το δικό τους προσωπικό πολιτικό μέλλον.

    Οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου πάντως, ειδικότερα εκείνες του σημερινού κυβερνητικού σχήματος, ας αναλάβουν τις ευθύνες τους, γιατί οι αποφάσεις δεν είναι καθόλου ευχάριστες στην πορεία για την έξοδο από την οικονομική κρίση και τα μνημόνια. Η Ελλάδα μπορεί και πρέπει να βγει από το οικονομικό, εθνικό και κοινωνικό αδιέξοδο που βρίσκεται εδώ και 6 χρόνια, αλλά με δύσκολες, έστω και λιγότερο επώδυνες αποφάσεις, για να μην οδηγηθεί στο μέλλον να υπονομεύσει και πάλι την προοπτική της. Αυτό ας το καταλάβουν όλοι όσοι έχουν στα χέρια τους την ευθύνη για το μέλλον της Ελλάδας.

    Κατηγορία: