Από το άλλοτε πατριωτικό ΠΑΣΟΚ στον ΛΑ.Ο.Σ.: Πολιτικο-ιδεολογική ακροβασία ή συνειδησιακός μονόδρομος;

  • Δημοσιεύτηκε: 18 Ιούλιος 2006

    Οι περισσότεροι πολιτικοί αναλυτές σπεύδουν να οριοθετήσουν την πολιτική εμβέλεια και τις ιδεολογικές συντεταγμένες του ΛΑ.Ο.Σ σύμφωνα με τα παραδοσιακά κριτήρια της κοινοβουλευτικής πολιτικής γεωγραφίας. Ότι δηλαδή κινείται δεξιότερα του κυβερνώντος κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, δηλαδή στον υπερσυντηρητικό - ακροδεξιό ιδεολογικό χώρο.

    Πιστεύω ότι αυτή η ανάλυση είναι επιφανειακή και ότι δεν λαμβάνει υπόψη τις κάποιες ευδιάκριτες κρίσιμες πολιτικές παραμέτρους. Προσεκτικότερη ανάγνωση της πολιτικής "ατζέντας" του ΛΑ.Ο.Σ τόσο στα θέματα εξωτερικής πολιτικής, όσο και στα ζητήματα κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης της χώρας, παραπέμπουν σε ένα πολιτικό φορέα, που μόνο υπερσυντηρητικός δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Αντίθετα τόσο ο πολιτικός λόγος όσο και η καθημερινή πολιτική δράση του ΛΑ.Ο.Σ και του Προέδρου μας Γιώργου Καρατζαφέρη σφύζουν από πλείστα παραδείγματα προοδευτικής - φιλολαϊκής κοινωνικής και οικονομικής πολιτικής. Παράλληλα η "ατζέντα" του ΛΑ.Ο.Σ στα θέματα της εξωτερικής πολιτικής δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τις αντίστοιχες "ατζέντες" πατριωτικών κομμάτων και κινημάτων σε όλες τις γωνιές του πλανήτη και μάλιστα με αριστερές ιδεολογικές καταβολές, που μάχονται κατά της παγκοσμιοποίησης και υπέρ της εθνικής ανεξαρτησίας και αξιοπρέπειας των χωρών που κυβερνούν ή εκπροσωπούν. Επιπρόσθετα ο σαφής και ξεκάθαρος πολιτικός λόγος του Γιώργου Καρατζαφέρη διεμβολίζει όχι μόνο το υποτιθέμενο "συγγενικό" ιδεολογικά κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, αλλά πολύ περισσότερο αποκτά προσεκτικούς ακροατές από το Kέντρο και πολύ αριστερότερα του πολιτικού φάσματος. Οι προερχόμενοι μάλιστα από τον χώρο του ΠΑ.ΣΟ.Κ και της Αριστεράς πολίτες, που είτε εντάσσονται οργανωτικά, είτε ψηφίζουν την τελευταία πενταετία το ΛΑ.Ο.Σ, έχουν ευδιάκριτα ιδεολογικά κίνητρα για την ριζοσπαστική αυτή πολιτική τους συμπεριφορά.

    Στο πλαίσιο της πιο πάνω ανάλυσης επιθυμώ να καταθέσω τη δική μου προσωπική πολιτική εμπειρία. Προέρχομαι από τον χώρο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στον οποίο ανέπτυξα οργανωμένη πολιτική δράση από το 1983 και μέχρι τις αρχές του αιώνα. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ στο ξεκίνημα του παρουσίασε ορισμένα πολιτικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά, που, τηρουμένων βέβαια των αναλογιών, τείνουν να μοιάζουν με την εμπειρία του ΛΑ.Ο.Σ. Αναφέρομαι κυρίως στον ριζοσπαστικό πολιτικο-ιδεολογικό λόγο και των δύο πολιτικών φορέων, δια των ηγεσιών τους, κυρίως σε θέματα εξωτερικής και κοινωνικοοικονομικής πολιτικής. Οι εποχές βέβαια έχουν αλλάξει από το 1974, αλλά τα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας και οι εθνικοί κίνδυνοι αποτελούν μόνιμες πηγές ανάβλυσης ριζοσπαστικού πολιτικού λόγου. Τα τελευταία μάλιστα χρόνια η πλήρης ταύτιση του ΠΑ.ΣΟ.Κ και της Νέας Δημοκρατίας σε όλα τα κρίσιμα ζητήματα εξωτερικής και οικονομικής πολιτικής σε συνδυασμό με τις πάγιες αδυναμίες της Αριστεράς έχουν διαμορφώσει την αίσθηση ενός μεγάλου πολιτικοιδεολογικού κενού στον τόπο. Το κενό αυτό νομίζω ότι καλύπτει με αριστουργηματικό τρόπο μέσω ευφυών πολιτικών κινήσεων τόσο τακτικού, όσο και στρατηγικού χαρακτήρα προσωπικά ο πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ Γιώργος Καρατζαφέρης. Αναρωτιέμαι μάλιστα εάν ειδικά το σημερινό ΠΑ.ΣΟ.Κ νιώθει ότι έχει πραγματικά αριστερότερο λόγο από το ΛΑ.Ο.Σ;

    Ειδικότερα οι προβληματισμοί είναι έντονοι, για εκείνους τους πολίτες που πίστεψαν στο ΠΑ.ΣΟ.Κ ως φορέα πατριωτικής πολιτικής. Μπορούν άραγε όλοι αυτοί οι άνθρωποι να λειτουργήσουν άνετα μέσα στο ιδεολογικό περιβάλλον του σημερινού ΠΑ.ΣΟ.Κ και της ηγεσίας του; Η αντίστροφη μέτρηση για την ιδεολογική αποδόμηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ αρχίζει από την εποχή του λεγόμενου ύστερου παπανδρεϊσμού και την συνεπεία αυτής άνοδο στην κυβερνητική και κομματική ηγεσία του Κ. Σημίτη. Νομίζω ότι κανείς καλόπιστος Έλληνας πατριώτης δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι όσο το επέτρεπε η υγεία του Ανδρέα Παπανδρέου, η Πατρίδα μας διατηρούσε μία σχετικώς αξιοπρεπή εξωτερική πολιτική, ενώ παράλληλα ασκείτο μία οικονομική πολιτική σχετικώς υποφερτή για τα αδύναμα λαϊκά στρώματα. Όμως οι προσωπικές αδυναμίες του, τα πάθη του, η σταδιακή απώλεια του εσωκομματικού ελέγχου σε συνδυασμό με τις ολοένα αυξανόμενες αξιώσεις των αναδυομένων στις αρχές δεκαετίας του 1990, 5-6 μεγάλων οικονομικών - επιχειρηματικών πόλων λειτούργησαν ως καθοριστικοί παράγοντες διαμόρφωσης μιας νέας πολιτικής πραγματικότητας. Η δραματική τροπή της υγείας του Ανδρέα Παπανδρέου και ο θάνατος του, τα μέσα της δεκαετίας του 1990, άνοιξαν διάπλατα τον δρόμο για την εγκαθίδρυση του καθεστώτος Σημίτη. Πίσω από το προσωπείο του εκσυγχρονισμού και του εξευρωπαϊσμού της ελληνικής κοινωνίας ο Κ. Σημίτης έκρυβε επιμελώς το αληθινό ιδεολογικό του πρόσωπο, το οποίο άρχισε να αποκαλύπτεται δραματικά αμέσως μετά την εκ μέρους του ανάληψη της πρωθυπουργίας.

    Είναι πολύ μακρά η αλυσίδα των ανθελληνικών και αντιλαϊκών ενεργειών, πράξεων και παραλείψεων της οκταετούς διακυβέρνησης του. Υπενθυμίζω τους κρισιμότερους κρίκους:

    • η υποστολή της Εθνικής Σημαίας στα Ίμια στις 31-1-1996
    • η αναγνώριση των "ζωτικών συμφερόντων" της Τουρκίας στο Αιγαίο (Μαδρίτη, 1997)
    • η ατιμωτική, για την ελληνική ιστορία, παράδοση του Κούρδου αγωνιστή ηγέτη Αμπντουλάχ Οτσαλάν στις μυστικές υπηρεσίες της Άγκυρας (Φεβρουάριος του 1999), κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο που 200 χρόνια πριν παρέδωσαν οι Αυστριακοί τον Ρήγα Φερραίο στον πασά του Βελιγραδίου
    • η συναίνεση του, ομού μετά του τότε Υπουργού Εξωτερικών Γιωργάκη Παπανδρέου, όπως η Τουρκία αποκτήσει την ιδιότητα υποψήφιας προς ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση χώρας, χωρίς προηγούμενη άρση του casus belli (Ελσίνκι, 1999)
    • η υποκίνηση της τεχνητής έξαρσης του χρηματιστηρίου (καλοκαίρι - φθινόπωρο 1999), με το οποίο έγινε πρωτοφανής αναδιανομή εισοδήματος σε βάρος χιλιάδων ανυποψίαστων μικροεπενδυτών, με ωφελημένα ελάχιστα πολιτικά και οικονομικά στελέχη της εποχής Σημίτη, που είχαν "εσωτερική πληροφόρηση"
    • η πρωτοφανής γιγαντοποίηση ελαχίστων επιχειρηματιών, οι οποίοι, είτε ως "εθνικοί προμηθευτές", είτε ως, δια του αμαρτωλού μαθηματικού τύπου, αναλαμβάνοντες όλα τα δημόσια έργα, είτε ως κάτοχοι πολλών μέσων μαζικής ενημέρωσης, απέκτησαν προνομιακές και αποκλειστικές σχέσεις τροφοδοσίας του Δημοσίου Τομέα (φαινόμενο της διαπλοκής), διαστρεβλώνοντας τις κοινωνικοοικονομικές ανάγκες της Χώρας και στραγγαλίζοντας την υγιή λειτουργία της αγοράς
    • η πρωτοφανής σώρρευση απίστευτου πλούτου και ζεστού χρήματος σε ελαχίστους οικονομικούς παράγοντες και κυρίως στις τράπεζες, που σαν θεσμοθετημένοι τοκογλύφοι αφαίμαξαν τα εισοδήματα των μικρών νοικοκυριών μέσα από δανειοδοτικούς και εν γένει εξαρτησιακούς μηχανισμούς, αφού προηγουμένως είχαν καλλιεργηθεί εντέχνως στρεβλά καταναλωτικά πρότυπα
    • η απόλυτη υπακοή, υποταγή και ευθυγράμμιση με τα κελεύσματα της νέας τάξης και της παγκοσμιοποίησης, που μετέβαλλαν την Ελλάδα σε απαξιωμένο περιθωριακό δορυφόρο του ελεγχόμενου από τους διεθνείς σιωνιστικούς κύκλους ιμπεριαλιστικού συστήματος
    • η απροκάλυπτη και ολομέτωπη επίθεση στον βαθύτερο πολιτιστικό και ιδεολογικό πυρήνα της ελληνικής ψυχής, που έγινε με την κατάργηση της αναγραφής του θρησκεύματος στις αστυνομικές ταυτότητες (Ιούνιος 2000), μολονότι ουδέποτε απαίτησε κάτι τέτοιο η Ευρωπαϊκή Ένωση και που προφανώς αποτελούσε εξόφληση προεκλογικής επιταγής του Κ. Σημίτη προς τους διεθνείς σιωνιστικούς κύκλους, που επεξεργάζονται σενάρια πλήξης της Ορθοδοξίας, με σκοπό την αλλοίωση της εθνικής υπόστασης του σύγχρονού Ελληνισμού
    • την συνεπεία των ανωτέρω μετάλλαξη της κομματικής δομής του ΠΑ.ΣΟ.Κ και της αντικατάστασης της με ανθρώπους και διαδικασίες πλήρως εναρμονισμένους και πειθήνιους στη νέα πραγματικότητα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, της εγχώριας διαπλοκής, της άμβλυνσης των εθνικών ευαισθησιών και του πλήρους μακιαβελικής υφής πολιτικού αμοραλισμού και
    • της καραμπινάτης νοθείας στις εκλογές της 9 Απριλίου του 2000, με την οποία το ΠΑ.ΣΟ.Κ μέσα σε μια νύχτα από χαμένο βρέθηκε κυβέρνηση με 70.000 ψήφους διαφορά, σιωπούντος του σημερινού Πρωθυπουργού και μοναδικού αντιδρώντος του Προέδρου του ΛΑ.Ο.Σ και ηγέτη μας Γιώργου Καρατζαφέρη. Άλλωστε ήταν γνωστό πως η απρόσκοπτη ολοκλήρωση των δημοσίων έργων, ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 και η διατήρηση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής εντός της φιλοτουρκικής αμερικανικής τροχιάς, επέβαλαν τη μη κυβερνητική μεταβολή τουλάχιστον για την τετραετία 2000 - 2004, όπως και έγινε.

    Η ίδια αξιακή ιδεολογική ρήση: «Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ», την οποία δεν νομιμοποιούνται αλλά ούτε και τολμούν να ψελλίσουν σήμερα οι ηγετικοί κύκλοι του ΠΑΣΟΚ, διατυπωμένη επάξια από τα μαχητικά - πατριωτικά χείλη του Προέδρου και ηγέτη μας Γιώργου Καρατζαφέρη, πιστεύω ότι μπορεί κάλλιστα να επαναλειτουργήσει, στην συνείδηση πολλών αγνών Ελλήνων πολιτών προερχομένων, από το άλλοτε πατριωτικό ΠΑ.ΣΟ.Κ, ως καθοριστικό ελκτικό στοιχείο ώστε να συνεχίσουν τους εθνικούς - κοινωνικούς αγώνες τους μέσα από το κόμμα του ΛΑ.Ο.Σ, ως τον πλέον αξιόπιστο πολιτικό φορέα προβολής και υπεράσπισης των εθνικών μας δικαίων.

    Σε τελική ανάλυση πιστεύω ότι η σημερινή κυρίαρχη ιδεολογικοπολιτική αντίθεση δεν συνίσταται στο αν κάποιος είναι δεξιός, κεντρώος ή αριστερός σύμφωνα με την παραδοσιακή πολιτική γεωγραφία. Για μένα το κρίσιμο κριτήριο είναι η θέση που παίρνει κανείς απέναντι στο φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης. Έτσι κατά τη γνώμη μου διαμορφώνονται δύο καινούρια ιδεολογικά στρατόπεδα. Το ένα, εις το οποίο εντάσσονται όσοι ακολουθούν τυφλά τα κελεύσματα της νεοφιλελεύθερης παγκόσμιας νέας τάξης, χωρίς εθνικές και κοινωνικές ευαισθησίες, όπως για παράδειγμα στην Ελλάδα συμβαίνει με τις ηγεσίες του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας. Το άλλο, εις το οποίο εντάσσονται όσοι αντιστέκονται στην παγκόσμια αυτή εξέλιξη και προτάσσουν τη διασφάλιση της εθνικής - πολιτιστικής αξιοπρέπειας, ιδιαιτερότητας και ταυτότητας με παράλληλη ευαισθησία για κοινωνική δικαιοσύνη και συνοχή, όπως για παράδειγμα συμβαίνει στη χώρα μας με τον πρόεδρο και ηγέτη μας Γιώργο Καρατζαφέρη, στο πλευρό του οποίου στοιχίζονται διαρκώς όλο και περισσότεροι αφυπνισθέντες και συνειδητοποιημένοι Έλληνες πατριώτες ανεξάρτητα του ιδεολογικού χώρου προέλευσης και καταγωγής τους. Στο πλαίσιο αυτό δηλώνω απερίφραστα ότι νιώθω πολύ άνετα να λειτουργώ ιδεολογικά και πολιτικά στο χώρο του ΛΑ.Ο.Σ και ότι συστρατεύομαι ανεπιφύλακτα στον κοινό καλό αγώνα αφού ΟΛΟΥΣ ΕΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ Η ΕΛΛΑΣ.

    Κατηγορία: