Είναι τόσο κακός ο Ντόναλντ Τραμπ;

  • Δημοσιεύτηκε: 20 Φεβρουάριος 2016
    Ο Ντόναλντ Τραμπ, υποψήφιος για το προεδρικό χρίσμα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.

    Στην βορειοδυτική πλευρά της Ουάσινγκτον ουδέποτε και ουδείς έχει υπάρξει τόσο ενοχλητικός και σκανδαλώδης όσο ο Ντόναλντ Τραμπ. Οι Δημοκρατικοί που κατοικούν εκεί θεωρούν ότι είναι ένας φανατικός, ένας ακραίος που εξάπτει τα πάθη και που υποθάλπτει τον κακό εαυτό της Αμερικής. Βέβαια, αυτοί είναι Δημοκρατικοί και αποτελούν την πλειονότητα της γεωγραφικής αυτής περιοχής. Σε αυτό το σημείο όμως ξεκινά και το παράδοξο. Οι «σοβαροί» Ρεπουμπλικανοί συνταυτίζονται πλήρως με την εκτίμηση αυτή, και τον μισούν ακόμα περισσότερο. Αισθάνονται τον Τραμπ ως μία απειλή για αυτούς προσωπικά, για την νομιμότητά τους και την επιβίωσή τους. Είναι όμως τόσο κακός ώστε αυτό να δικαιολογεί την απέχθεια των «εστέτ»;

    Διότι πέραν της ακρότητας των «Μεξικανών βιαστών» στο αρχικό στάδιο της καμπάνιας του, ο ίδιος δεν έχει προβεί σε κάποια δα και τόσο σοκαριστική δήλωση για την μετανάστευση. Το να ελέγχεις τα σύνορά σου σηκώνοντας τείχος, το να απελαύνεις τους παρανόμους μετανάστες ή αυτούς που έχουν διαπράξει ειδεχθή εγκλήματα είναι άραγε κάτι το «ακροδεξιό»; Διάφοροι Ρεπουμπλικάνοι μεγαλοσχήμονες θεωρούν πως ναι. Ε, δεν θέλει και ιδιαίτερα εμβριθή σκέψη για να αντιληφθεί κανείς για ποιον λόγο τους γυρνούν την πλάτη οι ψηφοφόροι. Και μάλιστα οι Χριστιανοί ψηφοφόροι που θεωρούν αμφιβόλου ποιότητος την ηθική υπόσταση επιχειρηματιών τύπου Τραμπ. Και όμως αυτό δικαιολογείται! Ανοικτά σύνορα σημαίνουν ανοικτές αξίες. Πόσο πιο ανοικτές αξίες μπορεί να δεχθεί στην Αμερική ένας μέσος πιστός Χριστιανός; Ο μόνος που υπερασπίζεται τις αξίες του είναι ο Τραμπ.

    Πόσο ακραία είναι η δήλωση περί «προσωρινής απαγόρευσης Μουσουλμάνων μεταναστών»; Επέκεινα της αιματοχυσίας στο Σαν Μπερναρντίνο, της αποδεδειγμένης δυσκολίας ενσωμάτωσης των μουσουλμανικών πληθυσμών στην Ευρώπη για πάνω από πενήντα έτη ποιος διαθέτει πλέον το ηθικό ανάστημα να αποκαλέσει την πρόταση αυτή «ακραία»; Οι Αμερικανοί σοσιαλιστές και οι ευατοφοβικοί δεξιοί επικαλούνται την «αμερικανική μοναδικότητα» ως ικανή να ενσωματώσει τον οιονδήποτε. Όμως το ένστικτο επιβίωσης των Αμερικανών ψηφοφόρων υπέρκειται των ιδεοληψιών του αυτόχειρα.

    Οι Αμερικανοί πολίτες αισθάνονται όμως και καταπιεσμένοι. Η πολιτική ορθότητα δεν είναι κάτι αστείο στις ΗΠΑ. Οι μη πολιτικά ορθές απόψεις πολλές φορές διώκονται ποινικά ως απόρροια του αριστερίστικου ακτιβιστικού κινήματος. Τα προβλήματα για να επιλυθούν όμως πρέπει κάποιος να μιλά για αυτά, να τα περιγράφει δίχως τον φόβο της φυλάκισης. Αυτό το καταθλιπτικό γεγονός πυροδότησε και εκτόξευσε την υποψηφιότητα Τραμπ. Προκαλεί έκσταση και ένα απελευθερωτικό αίσθημα ανακούφισης το να ακούς κάποιον να λέει αυτά που πιστεύει ενώ την ίδια ώρα υποψιάζεσαι ότι έχει και δίκιο. Όσο δε τον πολεμούν τα συστημικά ΜΜΕ, τόσο γιγαντώνεται το ρεύμα υπέρ του.

    Η πιο εύστοχη, μη πολιτικά ορθή, στιγμή του Τραμπ ήταν εκείνη στο πρώτο debate που συμμετείχε. Ερωτήθη από τον δημοσιογράφο: «Εάν είσαστε τόσο αντίθετος στην υποψηφιότητα Κλίντον τότε γιατί την προσκαλέσατε στον τελευταίο γάμο σας;» Η απάντηση ήταν άμεση και αποστομωτική: «Επειδή την πλήρωσα για να βρίσκεται εκεί». Το κοινό αντελήφθη ευθύς εξ αρχής τον υπαινιγμό. Κανείς πέραν του Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι πιο κατάλληλος να πολεμήσει την διαφθορά στην Ουάσινγκτον από όσο εκείνος που συμμετείχε σε αυτήν.

    Ο Τραμπ δεν συμβολίζει στα μάτια της μεσαίας και μικρομεσαίας τάξης απλώς έναν ρεφορμιστή λαϊκιστή. Είναι ένας προδότης της κοινωνικής του τάξης, έτοιμος να πολεμήσει μαζί τους με τα ίδια όπλα που πολεμούσε όσο ήταν στην αντίπερα όχθη. Και αυτό προκαλεί αίσθημα υπερηφάνειας στο μέσο Αμερικανό με τον οποίο ο Τραμπ έχει συμμαχήσει εν αντιθέσει με τους σοσιαλιστές και τους κομφορμιστές Ρεπουμπλικανούς που έχουν συμμαχήσει με την «ελίτ». Μεταξύ των δύο να μην αμφιβάλλετε ποιο από τα δύο ρεύματα διαθέτει μεγαλύτερη δυναμική. Αυτό που πρέπει να αναρωτηθείτε είναι: δικαίως ή αδίκως;

    Κατηγορία: