Η γοητεία της Δημοκρατίας

  • Δημοσιεύτηκε: 22 Απρίλιος 2002

    Τα αποτελέσματα των γαλλικών προεδρικών εκλογών της περασμένης Κυριακής μας έδωσαν πολλές χαρές. Η νίκη - ουσιαστικά - του Ζαν Μαρί Λεπέν θα αποτελέσει ορόσημο για το μέλλον της Ευρώπης και για την τύχη της Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Με λίγη τόλμη θα μπορούσε κανείς να πει ότι η ίδια η τύχη αυτής της Παγκοσμιοποιήσεως επηρεάζεται από αυτό το γεγονός. Πέραν όμως της ιδεολογικής δικαιώσεως των ανά την Ευρώπη εθνικιστών, οι αντιδράσεις και οι ραγδαίες εξελίξεις που προκύπτουν από αυτήν την συγκυρία είναι αξιομνημόνευτες.

    Το πιο σημαντικό είναι η δυνατότητα που αυτές τις ημέρες δίδεται στην κοινή γνώμη να διαπιστώσει πόσα πολλά είναι τα σημεία συγκλίσεως του πολιτικού κατεστημένου και των κομμάτων που το απαρτίζουν. Θα 'λεγε κανείς ότι όλοι έξαφνα ξέχασαν όσα τους χωρίζουν και σπεύδουν να ορθώσουν το \Αντι-Μέτωπο\ κατά μιας \άκρως επικίνδυνης απειλής\, αυτής του εθνικισμού. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν και πολλές διαφορές μεταξύ τους. Στην Ελλάδα και η παράταξη του κ. Καραμανλή και - φυσικά - του κ. Σημίτη έσπευσαν να εκφράσουν την αποστροφή τους προς το όνομα Λεπέν, αλλά και με αλαζονεία να δηλώσουν ότι στην χώρα μας δεν υπάρχει τέτοιος \κίνδυνος\! Πέραν των λόγων όμως οι αντιδράσεις τους άλλα έδειξαν. Ο φιλοκυβερνητικός αλλά και ο αντιπολιτευτικός τύπος επιδόθηκε για άλλη μία φορά στην γνωστή \χουντολογία\, ενώ η ημερομηνία με την οποία συνέπεσε το συγκεκριμένο γεγονός ξύπνησε σε όλους τους \προοδευτικούς\ τις μνήμες της Γυάρου και της Μακρονήσου.

    Η καθεστωτική τους νοοτροπία ωστόσο, τους επιτρέπει μόνον να αναθεματίζουν. Ενώ πράγματι έχουν ένα σοβαρό πρόβλημα, δεν ενδιαφέρονται για το πώς τους προέκυψε. Αν μάλιστα είχαν εκείνοι την δυνατότητα, θα εξόριζαν το Λεπέν στο φεγγάρι και μαζί μ' αυτόν εμάς και όλους όσους μοιράζονται τις απόψεις του. Δεν την έχουν όμως - τουλάχιστον για την ώρα. Αυτό δίνει στο πολίτευμά μας την γοητεία που κανένα άλλο δεν μπορεί να έχει. Η δημοκρατία τιμωρεί, χωρίς εξορίες, χωρίς εκτελέσεις. Το χειρότερο που μπορεί να σου κάνει είναι να σε στείλει σπίτι σου, όπως τον κ. Ζοσπέν. Κι αυτό είναι το κακό. Δεν μπορείς μετά να πεις τί-πο-τα!

    Αυτό είναι μία ιδέα που ειδικά στην ελληνική Αριστερά δεν αρέσει καθόλου. Μία παράταξη που για δεκαετίες βασίστηκε πάνω στο άλλοθι των διώξεων που υπέστη, δεν χρειάστηκε ποτέ να αναπτύξει έναν συγκροτημένο λόγο απέναντι στους αντιπάλους της. Όποτε κάποιος της \κουνιόταν\, ξεπρόβαλλαν, σαν άσσοι στο μανίκι, η Γυάρος, η Μακρόνησος, ο Παναγούλης και το Πολυτεχνείο. Το φαινόμενο Λεπέν αντιμετωπίστηκε στη Γαλλία με τον γνωστό τρόπο της συστηματικής φιμώσεως και της δυσφημίσεως. Τώρα που και αυτά τα εμπόδια υπερπηδήθηκαν δεν υπάρχει άλλος τρόπος αντιμετωπίσεως, παρά η συσπείρωση με το υπόλοιπο κατεστημένο απέναντι στον κοινό \εχθρό\.

    Μεγαλύτερη δικαίωση φυσικά για κάποιον, ο οποίος για χρόνια φώναζε ότι οι \μεν\ και οι \δε\ δεν διαφέρουν μεταξύ τους, δεν υπάρχει, όπως δεν υπάρχει μεγαλύτερη δικαίωση για όλους εμάς από το να διαπιστώνουμε ότι οι πρώτοι που πρόκειται να συμφωνήσουν μαζί μας προέρχονται από τον χώρο της Αριστεράς. Τους τελευταίους μήνες και συγκεκριμένα από τον περασμένο Σεπτέμβριο, σε μία έρευνα που έγινε στα νεοεγγραφέντα μέλη του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ προέκυψε ότι το 40% περίπου προέρχεται από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ και του ΚΚΕ. Το ίδιο παρατηρήθηκε και στην Γαλλία και μάλιστα σε πολύ μεγαλύτερο ποσοστό.

    Μάταια επιχειρείται η ταύτισή μας με οποιαδήποτε άλλη κατάσταση του παρελθόντος. Μάταια επιχειρείται η οποιαδήποτε σύνδεσή μας με όσους εδώ και χρόνια δίνουν βούτυρο στο ψωμί της \χουντολογίας\. Τα οικοδομήματα της Αριστεράς καταρρέουν στην Ευρώπη το ένα μετά το άλλο. Πάνω στα ερείπιά τους δεν είναι τα νεοφιλελεύθερα κόμματα που θα κτίσουν, αλλά τα ίδια τα έθνη που ορμώμενα από τις πολιτιστικές κληρονομιές τους και αντιστεκόμενα στην ισοπέδωση της Παγκοσμιοποιήσεως διαβλέπουν όλο και περισσότερο την ανάγκη υπάρξεως του εθνικού κράτους.

    Για όσους δε επιχειρούν να μας κολλήσουν την \ταμπέλα\ των αντιευρωπαϊστών έχουμε να δηλώσουμε το εξής. Δεν είμαστε αντιευρωπαϊστές, αυτοί είναι. Δεν είμαστε εμείς που επιδιώκουμε να υψώσουμε μιναρέδες σε κάθε ευρωπαϊκή πόλη αλλά αυτοί. Δεν είμαστε εμείς που επιχειρούμε την καταστροφή των εθνικών ευρωπαϊκών γλωσσών αλλά αυτοί, κι ας είναι επίτροποι της Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Δεν είμαστε εμείς που ευθυνόμαστε για το δημογραφικό πρόβλημα της Ευρώπης αλλά αυτοί. Δεν είμαστε εμείς που αφήσαμε τα σύνορά μας ανοικτά για κάθε καρυδιάς καρύδι αλλά αυτοί. Δεν είμαστε εμείς που διακινδυνεύουμε την ασφάλεια και την υγεία των Ελλήνων πολιτών αλλά αυτοί.

    Όσο για την δημοκρατία, ο βιασμός τον οποίον υφίσταται, μόνον με δικτατορικά καθεστώτα μπορεί να συγκριθεί. Φίμωση, διαβολή, ψέματα και αποφυγή διαλόγου. Λαμπρό παράδειγμα ο Πρόεδρος Σιράκ, αρνείται να βγει σε ανοικτό διάλογο με τον Λεπέν. Λαμπρό παράδειγμα και ο ελληνικός τύπος που συστηματικά αποκρύπτει την ύπαρξή μας ή διαδίδει ανακρίβειες σχετικά με εμάς (βλ. άρθρο ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ και σχετική απάντηση). Σύντομα και στην Ελλάδα θα ακολουθήσουν τον δρόμο του κ. Ζοσπέν!

    Ο δικομματισμός πέθανε - τα έθνη-κράτη αναγεννιόνται!