Η Ελλάς και ο Καύκασος

  • Δημοσιεύτηκε: 09 Σεπτέμβριος 2008

    Τα γεγονότα στον Καύκασο είναι γνωστά. Η Γεωργία με την ενθάρρυνση ή την ανοχή των ΗΠΑ εισέβαλε στην Νότια Οσετία, προκάλεσε την αντίδραση της Μόσχας και επήλθε σοβαρή κρίση στις Αμερικανο-ρωσικές σχέσεις και εμπλοκή σε μία σειρά διεθνών οργανισμών, όπως είναι το ΝΑΤΟ και η Ε.Ε. Ποια είναι τα μηνύματα και τα διακυβεύματα για εμάς;

    Πρώτον, η Ελλάς δεν είναι μέρος του προβλήματος. Για αυτό δεν υπάρχει λόγος να πάρει μία καθαρή θέση υπέρ κάποιου. Λίγοι εξ' άλλου θα ζητήσουν την γνώμη μας. Διότι ναι μεν οι Γεωργιανοί κτύπησαν πρώτοι αλλά και η Νότια Οσετία ανήκει, ως έδαφος, στην Γεωργία. Το γεγονός ότι οι ΗΠΑ στο Κοσσυφοπέδιο έγραψαν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους το διεθνές δίκαιο δεν δικαιολογεί ανάλογες πολιτικές από τους Ρώσους. Ειδικά σε εμάς που έχουμε το πρόβλημα της Κύπρου.

    Δεύτερον, πρέπει να καταλάβουμε τις χώρες και τους λαούς που έχουν υποστεί εδώ και αιώνες την Ρωσική καταπίεση, είτε με το τσαρικό καθεστώς, είτε με τον κομμουνισμό. Η Ουκρανία, η Πολωνία, τα βαλτικά κράτη, ήταν υπόδουλοι στην Ρωσία για αιώνες. Αυτό δεν άλλαξε ούτε με την Οκτωβριανή επανάσταση, καθώς από τις πρώτες δουλειές του Λένιν ήταν να τις κάνει «σοσιαλιστικές». Στην Ουκρανία δε κατά των μπολσεβίκων πολέμησαν από τους εθνικιστές έως τους αναρχικούς του Μάχνο. Είκοσι χρόνια αργότερα πολλοί εξ αυτών, πλην των Πολωνών, υποδέχθηκαν ως «ελευθερωτή» τον Χίτλερ και κατατάχθηκαν κατά χιλιάδες στα Waffen-SS για να πολεμήσουν κατά των μπολσεβίκων-Ρώσων.

    Μην κάνει λοιπόν σε κανένα εντύπωση το γεγονός ότι βλέπουν στις ΗΠΑ την «εγγύηση της ελευθερίας τους». Για αυτούς ο Πούτιν είναι συνέχεια του επεκτατισμού του Τσάρου και του Γ.Γ. του ΚΚΣΕ. Είναι στο χέρι της Ρωσίας και θέλει χρόνο να αναπτύξει σχέσεις αλληλοσεβασμού και κατανοήσεως. Το μεγάλο πρόβλημα εδώ είναι η παντελής αδυναμία της Ευρώπης να σταθεί ως εναλλακτική λύση. Αν η Ε.Ε. μπορούσε να διασφαλίσει εμπράκτως την εθνική ανεξαρτησία αυτών των χωρών έναντι της Ρωσικής ηγεμονίας τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Αλλά η Ευρώπη υπάρχει μόνο για να στέλνει ανθρωπιστική βοήθεια σε κουβέρτες και γάλατα, για όλα τα άλλα καθαρίζουν άλλοι.

    Τρίτον, τα γεωπολιτικά μπλοκ είναι και πάλι ευδιάκριτα και δεδομένα. Ο Καύκασος ανήκει στην σφαίρα επιρροής της Ρωσίας, τμήματα της Ευρώπης, τα Βαλκάνια και η Μέση Ανατολή στις ΗΠΑ. Το γεγονός ότι η Ρωσία αντέδρασε στην Γεωργία είναι επειδή ανήκει στην «δική της αυλή». Αυτό το γράφω για να μην χάνουμε την δική μας γεωπολιτική εστίαση. Εμείς ανήκουμε σε άλλο μπλοκ. Οι ΗΠΑ δεν θα αφήσουν ποτέ την κάθοδο των Ρώσων στις θερμές θάλασσες της Μεσογείου και του Αιγαίου. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι ελληνορωσικές σχέσεις δεν θα αναπτύσσονται επ' ωφελεία των εθνικών μας συμφερόντων. Αλλά χρειάζεται πάντα να γνωρίζουμε τις κόκκινες γραμμές της περιοχής μας για να μην βρεθούμε προ εκπλήξεων.

    Η κρίση στον Καύκασο απέδειξε για πολλοστή φορά ότι ο πόλεμος δεν είναι έξω από την ζωή και την πολιτική. Καλώς ή κακώς δεν έχει σημασία. Για αυτό τον λόγο χρειάζονται ισχυρές ένοπλες δυνάμεις, διπλωμάτες με ικανότητες και αποφασιστική ηγεσία. Κατάλαβε κανείς κάτι από όλα αυτά στην Αθήνα;


    Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο φύλλο της 6ης Σεπτεμβρίου 2008 της εφημερίδας Ελεύθερος Κόσμος.

    Κατηγορία: