Η νομισματική ουτοπία

  • Δημοσιεύτηκε: 16 Δεκέμβριος 2014

    Οι διάσημοι «πατέρες της Ευρώπης» το έλεγαν πάντα και οι διάδοχοί τους το επαναλαμβάνουν. Η Οικονομική Κοινότητα δεν είναι παρά ένας σταθμός. Ο τελικός σκοπός υπήρξε πάντα και θα παραμείνει η δημιουργία μιας ευρωπαϊκής ομοσπονδίας και η εξαφάνιση όλων των κρατών.

    Το νόμισμα είναι ένας από τους μοχλούς της εθνικής κυριαρχίας. Γιʼ αυτό και οι Βρυξέλλες από το 1969 προσπαθούν να επιβάλλουν ένα κοινό νόμισμα. Από την στιγμή που αυτό θα πραγματοποιηθεί, τα κράτη θα υποβάλλονται σε τέτοιες πιέσεις σε θέματα οικονομίας, προϋπολογισμού, φορολογίας και κοινωνικά, που θα είναι αναπόφευκτο να καταστήσουν κοινές τις οικονομικές τους πολιτικές. Απογυμνωμένες από κάθε δυνατότητα να δράσουν στον οικονομικό τομέα κατά τρόπο αυτόνομο, θα λιώσουν σε ένα μεγάλο οικονομικό Λεβιάθαν. Σήμερα η Γαλλία ζει με τον μύθο της «συμμετοχικής κυριαρχίας».

    Ελπίζει να ξαναβρεί με αυτόν τον πλάγιο τρόπο μία επιρροή στην επεξεργασία της κοινής νομισματικής πολιτικής, αντί να υφίσταται την γερμανική. Διατηρεί την ψευδαίσθηση ότι ελέγχει το μάρκο μέσω του ECU. Όμως η εν εξελίξει διαδικασία υποχρεώνει κυρίως τους συνεταίρους της Γερμανίας να υποστηρίξουν το μάρκο, ενώ αυτή θα χωνεύει την επανένωσή της. Αυτή η αναμενόμενη εξασθένηση της Γερμανίας απαλλάσσει την κυβέρνηση από το να κάνει τις αναγκαίες προσπάθειες για την επανόρθωση της Γαλλίας. Είναι λιγότερο κουραστικό και να επιχειρήσει κανείς να καταβάλει έναν ανταγωνιστή παρά να προσπαθήσει να φτάσει στο ύψος του.

    Οι διαδοχικές γαλλικές κυβερνήσεις είχαν πιστέψει ότι με την νομισματική ένωση θα μοιράζονταν την νομισματική δύναμη της Γερμανίας. Από χρόνια έχουν κρεμαστεί στην πολιτική του δυνατού φράγκου, δηλαδή του φράγκου ζευγαρωμένου με το γερμανικό νόμισμα. Οι κυβερνήσεις μας, τυφλωμένες από τον έμμονο φόβο τους προς τον πέραν του Ρήνου γείτονά μας, εσκεμμένα χρησιμοποίησαν το νόμισμα εναντίον της απασχόλησης, το Μάαστριχτ εναντίον της Γαλλίας. Ξέχασαν ότι σε μία οικονομία όπου το χρήμα (το επιτόκιο), κοστίζει περισσότερο από αυτό που αποφέρει ο πλούτος τον οποίο συμβάλλει στο να δημιουργήσει, η ανάπτυξη τείνει να αυτο-εμποδιστεί ότι και αν κάνουν. Όλα τα μέτρα επαναδραστηριοποιήσεως που ετέθησαν σε εφαρμογή είναι καταδικασμένα να αποτύχουν εφʼ όσον θα προσποιούμαστε ότι πιστεύουμε ότι η λύση της κρίσεως βρίσκεται στην νομισματική ολοκλήρωση.

    Οι Γάλλοι ιθύνοντες ξέχασαν επίσης ότι για να παίξουν έναν κεντρικό νομισματικό ρόλο στην Ευρώπη, έπρεπε να κατέχουν την οικονομική ισχύ (η Γερμανία παρέχει το 40% ολόκληρης της ευρωπαϊκής παραγωγής) και ένα νόμισμα ποιότητας που να εμπνέει εμπιστοσύνη. Το φράγκο δεν έχει ούτε δέκα χρόνια σχετικής υγείας και δεν είναι δυνατό απέναντι στα μεγάλα διεθνή νομίσματα. Η Γαλλία, για να αποφύγει μια σοβαρή ύφεση, πρέπει να δεχθεί ότι το ευρωπαϊκό νομισματικό σύστημα πρέπει να πέσει σε αδράνεια - και αυτό προτού μία μέρα οι αγορές αναλάβουν να ξαναρυθμίσουν τα ρολόγια. Μία λύση θα ήταν να θυσιαζόταν η Γερμανία, μειώνοντας σημαντικά τα επιτόκιά της. Όμως, αποδεδειγμένα θα βλαπτόταν από αυτό πραγματικά και σημαντικά και μαζί και εμείς.

    Δεν βλέπουμε δυνάμει τίνος θα συναινούσε σε αυτήν την αυτοκτονία, όσο και αν την παρακαλούσαμε με πάθος γιʼ αυτήν. Σε καμία περίπτωση λύση δεν μπορεί να βρεθεί στην επίσπευση της οικονομικής και νομισματικής ένωσης. Αυτό άλλο δεν θα έκανε από το να αυξήσει την ανεργία. Επιπλέον, η νομισματική σύγκληση η οποία απέχει πολύ από το να έχει πραγματοποιηθεί, είτε υπάρχει η πολιτική βούληση, είτε όχι. Δεν μπορούμε να διατάξουμε την ανάπτυξη, ούτε τον ρυθμό της, ούτε το περιεχόμενό της.

    Έτσι δεν μένει παρά μόνο μία λύση. Η Γαλλία να δεχθεί να πάψει τις στείρες τις προσπάθειες να δεσμεύσει την Γερμανία ή να μιμηθεί την πολιτική της. Δηλαδή να καθορίσει που βρίσκονται τα πραγματικά συμφέροντά της και εν τέλει να δράσει ως έθνος ελεύθερο και δυνατό. Είναι ο μόνος τρόπος για να ξαναγίνει.


    Το άρθρο μεταφράστηκε από τον Γιάννη Νικολόπουλο και δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του Εθνικού Μετώπου. Το άρθρο γράφτηκε πριν από την καθιέρωση του ευρώ.
    Κατηγορία: