Η προστασία των συμπατριωτών μας, στοίχημα του 21ου αιώνα

  • Δημοσιεύτηκε: 03 Οκτώβριος 2014

    Εάν πιστέψουμε το σύνολο των αντιπροσώπων της πολιτικής τάξης, ποτέ το «γαλλικό μοντέλο», βασισμένο στην γενναιοδωρία του κράτους πρόνοιας, δεν είχε εγγυηθεί τόσο στον πολίτη τις συνθήκες της ευτυχίας. Πίσω από αυτή την συμφωνία θρασέων εγκωμίων, ο καθένας βλέπει καλά ότι η ησυχία των Γάλλων απειλείται όλο και περισσότερο από την άνοδο μιας ανασφάλειας, ταυτόχρονα φυσικής, κοινωνικής, υγειονομικής και οικολογικής.

    Οι πολλαπλές πηγές ανασφάλειας

    Η ανησυχητική πρόοδος της εγκληματικότητας θέτει κατʼ αρχήν κάθε Γάλλο σε κατάσταση διαρκούς φυσικής ανασφάλειας. Από το 1990, τα εγκλήματα και τα αδικήματα βίας αυξήθηκαν κατά 50% στο Παρίσι. Στο Στρασβούργο, οι ληστείες και ο αριθμός των καμένων αυτοκινήτων αυξήθηκαν περισσότερο από 45% από τον Ιανουάριο του 2000. Οι επίσημες στατιστικές μαρτυρούν λοιπόν αυτή την επιδείνωση του πλαισίου ζωής των Γάλλων, ενώ ομοίως υποτιμούν το μέγεθος της εγκληματικότητας. Με σκοπό να μειωθεί ο αναλυτικός επίσημος υπολογισμός, καταχωρούν πράγματι ασήμαντα περιστατικά περισσότερο παρά μηνύσεις, κατατάσσουν ως «απρεπείς» συγκεκριμένες σοβαρές παραβάσεις και δεν συμπεριλαμβάνουν στους υπολογισμούς τις απλές καταγγελίες στα αστυνομικά τμήματα, ούτε τις προσβλητικές αγένειες, ούτε τα γεγονότα που μένουν κρυφά από φόβο των αντιποίνων.

    Για κάθε Γάλλο, ο φόβος της επίθεσης στην καθημερινότητα διπλασιάζεται από μία επαγγελματική και κοινωνική ανασφάλεια, όλο και περισσότερο ανησυχητική. Το άνοιγμα της χώρας μας σε όλους τους ανέμους των παγκοσμίων ελευθέρων συναλλαγών είναι ευρέως υπεύθυνο για το ανυπόφορο επίπεδο της ανεργίας και της ανησυχητικής γενίκευσης της αβεβαιότητας της απασχόλησης. Κανένας Γάλλος, στέλεχος ή μισθωτός, εργάτης ή γεωργός, διευθυντής επιχείρησης ή ελεύθερος επαγγελματίας, δεν μπορεί να πει σήμερα τι θα συμβεί αύριο, αφού άλλωστε το σύστημα κοινωνικής προστασίας μας, με κομμένη την ανάσα, δεν μπορεί να επιβαρυνθεί με όλους εκείνους που μια αγορά χωρίς όσιο και ιερό αφήνει στην άκρη του δρόμου.

    Σε αυτές τις πηγές αγωνίας προστίθενται τώρα πλέον διατροφικές, υγειονομικές και οικολογικές αγωνίες. Η αποκάλυψη του μεγέθους της επιδημίας των «Τρελών Αγελάδων», η δυναμική επιστροφή μολυσματικών ασθενειών (SIDA, ηπατίτιδα C, ιός Ebola, φυματίωση) και ο πολλαπλασιασμός των κινδύνων ρύπανσης της θάλασσας (το ναυάγιο του Erika και του Ievoli Sun) ή της ατμόσφαιρας (όξινη βροχή, τοξικά απόβλητα), επιφέρουν σοβαρές απειλές πάνω στην δημόσια υγεία.

    Η ασφάλεια - Πολιτισμικό διακύβευμα

    Βέβαια, δεν πρέπει να συγχέουμε το επιχειρηματικό ρίσκο με την ανασφάλεια. Εάν στον οικονομικό τομέα η αποδοχή του συναφούς κινδύνου σε αυτές τις υποθέσεις είναι χρήσιμη και απαραίτητη για την ευημερία ενός ατόμου ή ενός έθνους, ο πολλαπλασιασμός των μορφών ανασφάλειας απειλεί σοβαρά την βάση των συλλογικών αξιών πάνω στην οποία θεμελιώθηκε η Γαλλία.

    Πράγματι, η φυσική ασφάλεια του καθενός βρίσκεται στην καρδιά των μεγάλων εσωτερικών ισορροπιών της χώρας μας, καθώς ομοίως η προοπτική μιας απασχόλησης και ενός αξιοπρεπούς εισοδήματος διαμορφώνει τις μεγάλες κοινωνικές μας ισορροπίες. Τέλος, η διαφύλαξη των μεγάλων βιολογικών και ψυχολογικών ισορροπιών του λαού μας προϋποθέτει να κάνουμε τα πάντα για να προστατέψουμε το περιβάλλον του και την ποιότητα ζωής του.

    Τα απαράγραπτα καθήκοντα του Κράτους

    Σε κάθε έναν από αυτούς τους τομείς, η ευθύνη της δημόσιας εξουσίας είναι ολοκληρωτική. Το κράτος, οργανική έκφραση του έθνους, αποτυγχάνει πράγματι στα αποκλειστικά δικά του καθήκοντα, όταν δεν πληροφορεί ή παραπληροφορεί τους πολίτες, για παράδειγμα στον τομέα της εγκληματικότητας και των διατροφικών κινδύνων. Το κράτος αποτυγχάνει στους καθαρά δικούς του κανόνες, δηλαδή στην ρυθμιστική του αποστολή, όταν δεν προστατεύει τους πολίτες ενάντια στις πιο εμφανείς πηγές ανασφάλειας. Η ασφάλεια είναι πράγματι η πρώτη από τις ελευθερίες και ταυτόχρονα το θεμέλιο του κράτους.

    Σε καθεστώς ολοφάνερης παρανομίας, το κράτος οφείλει κατά συνέπεια να δώσει στις δυνάμεις της τάξης τα υλικά και ηθικά μέσα ώστε να υποχωρήσει η εγκληματικότητα. Κατά τον ίδιο τρόπο, το κράτος οφείλει να αποκαταστήσει την σωστή λειτουργία των συνόρων, όταν οι διεθνείς συναλλαγές γίνονται εις βάρος του έθνους του οποίου οδηγεί το πεπρωμένο, ή όταν τα θεμελιώδη υγειονομικά συμφέροντα του λαού διακυβεύονται. Καθήκον για αλήθεια και θέληση, τέτοιες είναι οι αρετές ενός νόμιμου κράτους.

    Πράγματι, όλη η ιστορία αποδεικνύει ότι σε συγκεκριμένες περιστάσεις, ένας λαός δεν είναι διατεθειμένος να ανεχθεί ούτε μια οδυνηρή εμπειρία ακόμα, ούτε ένα υπερβολικό ψέμα.


    Το άρθρο μεταφράστηκε από τον Γιάννη Νικολόπουλο και δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του Εθνικού Μετώπου.
    Κατηγορία: