Η ταινία που χάρισε την νίκη στο Brexit

  • Δημοσιεύτηκε: 13 Ιούλιος 2016
    Το ντοκιμαντέρ «Brexit: The Movie» έκανε πρεμιέρα στις 12 Μαΐου 2016 στο Λονδίνο.
    Η απόλυτη ρύθμιση της οικονομίας από την ΕΕ κατέστρεψε την αλιεία.
    Ο Νάιτζελ Φάρατζ στην πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ.

    Στις 13 Μαΐου 2016, μια ταινία έκανε πρεμιέρα στην Πλατεία Leicester του Λονδίνου με παρουσία πολιτικών, οι οποίοι στηρίζουν την έξοδο της Μεγάλης Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως ο Φάρατζ του Κόμματος Ανεξαρτησίας. Πρόκειτο για το ντοκιμαντέρ «Brexit: Η ταινία» του Μάρτιν Ντέρκιν, που εξέφραζε με τον καλύτερο τρόπο τα επιχειρήματα των οπαδών του Brexit. Ενάμιση μήνα μετά ο βρετανικός λαός ψήφιζε υπέρ του Brexit σε ποσοστό 52%. Με αυτό το δεδομένο και το γεγονός ότι η ταινία ήταν διαθέσιμη στο youtube μπορούμε να πούμε ότι η ταινία ήταν υπεύθυνη για το αποτέλεσμα. Ας δούμε λοιπόν περί τίνος πρόκειται.

    Καταρχήν να πούμε ότι ο Ντέρκιν έχει γυρίσει ντοκιμαντέρ, όπως «Μάργκαρετ Θάτσερ: Ο θάνατος μιας επαναστάτισσας» και «Νάιτζελ Φάρταζ: Ποιος είσαι;». Είναι δε στην λίστα με τα πιο μισητά πρόσωπα για το οικολογικό / περιβαλλοντολογικό κίνημα εξαιτίας του ντοκιμαντέρ «Η απάτη περί της παγκόσμιας υπερθέρμανσης». Στο καινούργιο δημιούργημα συμμετέχουν δε, πέρα από τον Φάρατζ, ευρωσκεπτικιστές των δύο μεγάλων κομμάτων, όπως η Μισέλ Φίλιπς και ο Ντέηβιντ Ντέηβις των Συντηρητικών και η Κέητ Χόεϋ του Εργατικού Κόμματος, αλλά και επιχειρηματίες όπως ο Τζων Μίλς. Η χρηματοδότηση του έγινε μέσω crowdfunding (χρηματοδότηση μέσω αυτών που θα ήθελαν να την δουν) της ειδικής σελίδας Kickstarter από μέλη οργανώσεων ενάντια στην συμμετοχή της Αγγλία στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

    Η κεντρική ιδέα του «Brexit: The Movie» είναι ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια συγκεντρωτική τυραννία που έχει αποτύχει οικονομικά. Όπως λέει και στην αρχή: «Εμάς τους ανθρώπους, μας έχουν καλοπιάσει, μας έχουν φοβίσει και μας έχουν τρομοκρατήσει (bullying) για να παραδώσουμε την δημοκρατία και την ελευθερία μας. Αυτό το φιλμ είναι ιαχή πολέμου. Πρέπει να πολεμήσουμε για την ανεξαρτησία μας και το δικαίωμα μας να καθορίζουμε εμείς οι ίδιοι τους νόμους σύμφωνα με τους οποίους θα ζούμε και να διαμορφώνουμε το μέλλον». Δεν είναι σύμπτωση ότι γίνονται αναφορές και στα 800 χρόνια από την Μάγκνα Κάρτα, που γιορτάσθηκαν πέρυσι.

    Η αντιδημοκρατική φύση της ΕΕ αποδεικνύεται ότι κανείς δεν ξέρει ποιοι είναι οι δοτοί επίτροποι, οι οποίοι δεν λογοδοτούν στον λαό. Όπως τονίζει και ο Φάρατζ: «Το Ευρωκοινοβούλιο είναι το μόνο κοινοβούλιο, όπου δεν μπορείς να προτείνεις νόμους η να κάνεις έφεση σε νόμους». Για να συμπληρώσει: «Όταν οι άνθρωποι μιλούν για το ότι η ΕΕ έχει καταλήξει αντιδημοκρατική, δεν έχουν καταλάβει σωστά την ΕΕ. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι από μόνη της αντιδημοκρατική».

    Δύο επιχειρήματα που είναι βασικά στην φαρέτρα των ευρωσκεπτικιστών είναι ότι η ΕΕ με τους πολλούς νόμους κατέστρεψε την επιχειρηματικότητα, ενώ διέλυσε τομείς όπως η αλιεία. Το καλύτερο κομμάτι είναι όταν θυμίζει ότι η Αγγλία ήταν οικονομική υπερδύναμη όταν δεν υπήρχαν εκατοντάδες νόμοι να καθορίζουν την οικονομική ζωή. Φέρνει δε σε αντιπαράθεση την νικήτρια Αγγλία που με ρυθμιζόμενη οικονομία παρέμεινε για μια δεκαετία στα συσσίτια, ενώ η ηττημένη Γερμανία με την απορρύθμιση της οικονομίας, που επέβαλε ο Έρχαρτ οδήγησε στο οικονομικό θαύμα. Όμως αντί η ΕΟΚ να κτιστεί με παράδειγμα την Γερμανία, κτίστηκε με βάση το γραφειοκρατικο σύστημα Αγγλίας και Γαλλίας (Μονέ). Αυτό οδήγησε σε πλήρη έλεγχο της οικονομίας (δασμοί, πλαφόν) και προστατευτισμό, όπου στην έννοια της Ευρώπης, προστατεύονται αποτυχημένες εταιρείες. Όλα αυτά έρχονται σε αντιπαράθεση με το παράδειγμα οικονομικής ευημερίας και δημοκρατίας της Αυστρίας, αλλά και την γρήγορη ανάπτυξη της Κίνας και του Τρίτου Κόσμου.

    Γενικά πρόκειται για ένα πολύ καλό ντοκιμαντέρ, που όπως έχει γράψει και το Economist απευθύνεται σε άτομα του Συντηρητικού Κόμματος με ιδέες ενάντια στο κατεστημένο και την ελίτ. Αναζητείστε το.

    Κατηγορία: