Κάντρυ: Η μουσική της πατριωτικής Αμερικής

  • Δημοσιεύτηκε: 15 Δεκέμβριος 2006

    Αν υπάρχει μία μουσική που εκφράζει την μέση Αμερική αυτή είναι η μουσική country, η λαϊκή μουσική της λευκών Αμερικανών. Αυτή υπήρξε η μουσική που πάντα εξέφραζε τον πιστό στα εθνικά ιδανικά απλό αγρότη του Νότου και τον λαϊκό Αμερικανό των πόλεων. Αυτή ήταν που εξέφραζε τις χαρές και τους πόνους του. Περιφρονημένη για χρόνια στην Ελλάδα και την Ευρώπη, ως μουσική αποκλειστικά για αμερικάνικα «βλαχαδερά», η «κάντρυ» αγνοείτο από τα lifestyle περιοδικά και το σύγχρονο ροκ κοινό. Όχι όμως πια.

    Ξεκινώντας το 1992, μια καινούργια γενιά από καλλιτέχνες με πρώτους τον Γκαρθ Μπρουκς και τον Μπίλυ Ραίη Σάϋρους, θα εκτόπιζε τον Μάϊκλ Τζάκσον, τους «Γκανς εντ Ρόουζες» και τους όμοιους τους από την κορυφή του πίνακα επιτυχιών. Έτσι στα country clubs της Αμερικής μπορούσες να δεις γιάπηδες με καουμπόϋδες και απλούς οικογενειάρχες να διασκεδάζουν δίπλα - δίπλα. Ενώ σήμερα «κάντρυ» τραγουδίστριες όπως η Λη Ανν Ράϊμς, και η Σάνια Τουαίην έχουν δημιουργήσει μια νέα μουσική που είναι πετυχημένη και σέξι, πατάει στην παράδοση και έχει κάνει το αμερικάνικο ΜΤV να δείχνει τα βιντεοκλίπ τους σε ώρες αιχμής.

    Δεν πρέπει να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι οι πρώην οπαδοί της ροκ και της ποπ στρέφονται σήμερα στην «κάντρυ», καθότι από τον Τζέρρυ Λη Λιούϊς και το «σάουθερν ροκ» του '70 στον Νηλ Γιανγκ και τους «Κρήντενς Κλήγουώτερ Ρηβάϊβαλ», η επίδραση της μουσικής «κάντρυ» στο κλασσικό ροκ υπήρξε καταλυτική.

    Στην δεκαετία του '50, το «χόνκυ τονκ» του Χανκ Γουϊλλιαμς θα άνοιγε τον δρόμο για το αγροτικό «ροκαμπίλυ» καλλιτεχνών όπως ο νεαρός Έλβις του '54, ο Τζέρυ Λη Λιούϊς, ο Καρλ Πέρκινς και ο Μπάντυ Χόλυ, που μπόλιαζαν την λευκή «κάντρυ» με ένα ξέφρενο ήχο «μπούγκυ» και που θα λάτρευε η νεολαία του αμερικάνικου Νότου. Οι αρμονίες των «Έβερλυ Μπράδερς» θα άνοιγαν τον δρόμο για το «κάντρυ ροκ» του '60 και του '70. Ενώ ο Ρόυ Όρμπινσον και ο Τσάρλι Ριτς θα γνώριζαν αργότερα μεγαλύτερη επιτυχία ως country-pop καλλιτέχνες.

    Παρ' όλη όμως την «άγρια» δημόσια εικόνα τους, καλλιτέχνες όπως ο Έλβις Πρίσλεϋ και ο Τζέρυ Λη Λιούϊς, υπήρξαν παραδοσιακοί στις απόψεις τους και πήγαιναν κάθε Κυριακή στην Εκκλησία. Το 1971, ο Έλβις θα έγραφε ένα γράμμα στον Πρόεδρο Νίξον, όπου θα ζητούσε να γινόταν ειδικός πράκτορας του FBI για να βοηθήσει «στην καταπολέμηση της εξάπλωσης των ναρκωτικών και της διείσδυσης του κομμουνισμού στην αμερικάνικη νεολαία». Ο Νίξον θα ήταν θετικός και ο Έλβις θα γινόταν ειδικός πράκτορας.

    Ήδη όμως από το 1968 και μετά, o «βασιλιάς του ροκ» θα ηχογραφούσε μια σειρά από εκπληκτικά «κάντρυ» κομμάτια όπως Guitar Man, In the Ghetto, Suspicious Minds και Burning Love. Το 1969 θα ακολουθούσαν ο Μπομπ Ντύλαν με το Nashville Skyline και οι «Μπαντ» με το ομώνυμο άλμπουμ τους, όπου, αηδιασμένοι από το πνεύμα του χιπισμού, θα έπαιζαν «κάντρυ ροκ» και θα εξυμνούσαν την παραδοσιακή ζωή και αξίες, προς απογοήτευση των αριστερών της εποχής.

    Το 1969 ήταν επίσης η χρονιά που η βασίλισσα της «κάντρυ» Τάμμυ Γουϊνέτ θα τραγούδαγε τον ύμνο της συζυγικής πίστης και του αντιφεμινισμού Stand By Your Man (Μείνε δίπλα στον Άνδρα σου). Ενώ οι Αμερικάνοι πατριώτες θα έκαναν ύμνο τους το Okie from Muskogee (Ο Άνθρωπος από το Μουσκόγκι της Οκλαχόμα) του μεγάλου Μερλ Χάγκαρντ με αντιχίπικους στίχους όπως:

    «Δεν καπνίζουμε μαριχουάνα εδώ στο Μουσκόγκι
    Δεν κάνουμε ταξίδια με LSD
    Δεν καίμε τις κάρτες στρατολόγησης στους δρόμους
    Μας αρέσει να ζούμε σωστά και να είμαστε ελεύθεροι

    Είμαι περήφανος που είμαι από το Μουσκόγκι της Οκλαχόμας
    Ακόμα κρεμάμε την αμερικάνικη σημαία στο δικαστήριο
    Και τα παιδιά σέβονται ακόμη τον κοσμήτορα»

    Ο Μερλ Χάγκαρντ θα συνέχιζε την αντιχίπικη του καριέρα με την επόμενη επιτυχία του The Fighting Side of Me (Η Πολεμική Πλευρά μου), όπου θα υπερασπιζόταν τον πόλεμο του Βιετνάμ.

    Το 1972, ο θρύλος της «κάντρυ» Τζώννυ Κας θα κυκλοφορούσε το άλμπουμ Ragged Old Flag (Παλιά Κουρελιασμένη Σημαία), που μετά την 11/9 θα αποκτούσε ιδιαίτερη σημασία για τους Αμερικανούς πατριώτες. Στο ομώνυμο τραγούδι με αφορμή με μια παλιά σημαία κουρελιασμένη από τους πολέμους, θα τραγουδούσε την ιστορία του αμερικανικού έθνους από τον πόλεμο της Ανεξαρτησίας μέχρι το Βιετνάμ. Ενώ στο τέλος του τραγουδιού θα φώναζε:

    «Θέλω να κομπάσω
    Ότι είμαι περήφανος
    γι' αυτήν την
    παλιά κουρελιασμένη σημαία»

    Στην δεκαετία του '70 το «κάντρυ ροκ»,αυτό το πάντρεμα παράδοσης και νεωτερισμού, θα έβρισκε την βασίλισσα του στο πρόσωπο της ψηλής και πανέμορφης Έμμυλου Χάρρις, που ξεκίνησε την καριέρα της τραγουδώντας ντουέτα με τον αείμνηστο «πατέρα του κάντρυ ροκ» Γκραμ Πάρσονς. Ο Τζων Ντένβερ θα συνδύαζε «κάντρυ ροκ» και οικολογία. Ενώ Καλιφορνέζοι «ρόκερς» όπως, οι Ήγκλς, ο Ράι Κούντερ, η Λίντα Ρόνσταντ και οι «Νίττυ Γκρίττυ Ντέρτ Μπαντ» θα ανέβαζαν το είδος στις ψηλότερες θέσεις του καταλόγου των ποπ επιτυχιών.

    Αρκετά πιο νότια, στο Ώστιν του Τέξας, ο Γουίλλι Νέλσον και ο Γουαίηλον Τζένινγκς, δύο επαναστάτες του «ρέντνεκ ροκ», δημιουργούσαν μια συναρπαστική «κάντρυ» επηρεασμένη από το ροκ και το μπλουζ, μαζεύοντας γύρω τους ένα κοινό που αποτελείτο από παραδοσιάρχες αγρότες και μακρυμάλληδες οπαδούς του ροκ. Ο Κρις Κριστόφερσον θα κυκλοφορούσε εκπληκτικά άλμπουμ και ο Τζο Έλυ θα γινόταν καλτ φιγούρα του «κάντρυ ροκ». Ενώ οι «Λύνερντ Σκύνερντ», οι «Τσάρλυ Ντάνιελς Μπαντ», οι «Αουτλόους» και ο Χανκ Γουϊλλιαμς Τζούνιορ θα έπαιζαν ένα ασυμβίβαστο σωβινιστικό southern rock (Ροκ του Νότου), θα σήκωναν περήφανα σε κάθε ευκαιρία την σημαία των Νοτίων του Αμερικάνικου Εμφυλίου και θα φώναζαν: The South Will Raise Again («Ο Νότος θα Αναστηθεί»).

    Όλοι αυτοί, αλλά και πολλά άλλα αστέρια της «κάντρυ», θα συμμετείχαν σε συναυλίες για τους βετεράνους του Βιετνάμ, ενώ στην δεκαετία του '80 θα έπαιζαν στα τέσσερα Farm Aid, που οργάνωσε ο Γουΐλι Νέλσον, για να σώσουν τους Αμερικανούς αγρότες από την απληστία των τραπεζών που απειλούσαν να κατασχέσουν τα κτήματα τους.

    Οι «Αλαμπάμα» θα έφερναν το «κάντρυ ροκ» στα ετήσια βραβεία της μουσικής «κάντρυ». Ενώ στις δεκαετίες του '80 και του '90 θα δημιουργείτο ένα καινούργιο κίνημα country rock - rockabilly - southern rock, χάρις σε καλλιτέχνες της «κάντρυ», όπως ο Ντουάϊτ Γιοάκαμ, ο Στηβ Έρλ και ο Μάρτυ Στιούαρτ και μία πλειάδα ροκ συγκροτημάτων, όπως οι «Μπλάστερς», οι «Γκρην ον Ρεντ», οι «Λονγκ Ράϊντερς» και ακόμα οι «Τζώρτζια Σατελάϊτς», οι βραβευμένοι «σάουθερν ρόκερς» «Κεντάκυ Χεντ χάντερς» και «Κονφεντερέητ Ραίηλροαντ» ή το super group των «Τράβελλινγκ Γουϊλμπερυς». Ενώ οι «Καλέξικο» και ο Ράιαν Άνταμς παίζουν μία «εναλλακτική κάντρυ».

    Από την άλλη, νεοπαραδοσιάρχες της «κάντρυ» όπως η Ρήμπα Μακ Εντάϊρ, ο Τζωρτζ Στρέητ, ο Ράντυ Τρέηβις και αργότερα οι Άλαν Τζάκσον και Γκαρθ Μπρουκς πουλούσαν εκατομμύρια δίσκους στην αμερικάνικη νεολαία. Ενώ είπαν εξ' αρχής όχι στον αλκοολισμό και τα ναρκωτικά, πιστεύουν στο τρίπτυχο «Πατρίς - Θρησκεία - Οικογένεια» και ψηφίζουν συντηρητικούς πολιτικούς.

    Η 11/9 συσπείρωσε τους Αμερικανούς πατριώτες και πολλοί από τους μεγάλους αστέρες της «κάντρυ», από τους «Αλαμπάμα» στους «Μπρουκς εντ Ντανν», συμμετείχαν στις δύο συλλογές Patriotic Country Vol 1 &2, αφιερωμένες στον Αμερικανικό Στρατό. Ενώ οι εισπράξεις θα πήγαιναν στις χήρες των Αμερικανών αξιωματικών και στρατιωτών που θυσίασαν την ζωή τους για την πατρίδα στους σύγχρονους πολέμους.

    Όλα αυτά δεν θα άφηναν ανεπηρέαστο το σύγχρονο Χόλλυγουντ. Το «σάουντρακ» της ταινίας του Τζωρτζ Κλούνεϋ «Πού είσαι αδελφέ μου;» συμπεριελάμβανε την αφρόκρεμα του σύγχρονου «μπλούγκρας» (του παραδοσιακού στυλ της «κάντρυ» με βιολιά και μπάντζο) και ανέβηκε στις κορυφαίες θέσεις του καταλόγου των ποπ επιτυχιών. Τέλος, στα φετινά Όσκαρ η Αμερικάνικη Ακαδημία Κινηματογράφου έδωσε την Χρυσή Σφαίρα στον Γιοάκιμ Φοίνιξ για τον ρόλο του Τζώννυ Κας στην ταινία Walk the Line και το «Όσκαρ» Γυναικείας Ερμηνείας στην Ριζ Γουϊδερσπουν για τον ρόλο της δεύτερης γυναίκας του, Τζουν Κάρτερ, στην ίδια ταινία.

    Είναι καιρός εμείς, οι Έλληνες Πατριώτες, να ανακαλύψουμε την πραγματική αμερικανική μουσική που εξυμνεί τις μεγάλες παραδοσιακές αξίες.