Κοινωνία

    Δημοσιεύτηκε: 16 Ιούλιος 2011

    Όταν τα κακομαθημένα παλιόπαιδα, που μετουσιώνουν την πλήξη τους σε επανάσταση με τα λεφτά του μπαμπά, αποφάσισαν ότι έπρεπε να λερώσουν με πίσσα και να σφραγίσουν με κάγκελα την πόρτα της αίθουσας του πολιτιστικού συλλόγου «Ενδοχώρα» στην Θεσσαλονίκη, τα πρώτα συναισθήματα που δημιουργήθηκαν ήταν οργή και αγανάκτηση. Προσπαθούσαμε να εξηγήσουμε πόση πίσσα μπορεί να ενυπάρχει στο μυαλό νέων ανθρώπων, τόση που αυτό να κολλήσει στα κάγκελα του παραλόγου.

    Δημοσιεύτηκε: 08 Ιούλιος 2011

    Τα επανειλημμένα επεισόδια κατά τις κινητοποιήσεις των «Αγανακτισμένων» στην πλατεία Συντάγματος, στις 15/6 και στις 28/6, ωθούν την αυθόρμητη αυτή αντίδραση στον μαρασμό και την απαξίωση από τον ελληνικό λαό. Μπορεί τα ΜΜΕ και οι TV περσόνες να έκαναν τα πάντα για να γίνουν αρεστές, σε μία προσπάθεια να βγάλουν την ουρά τους απ' έξω, αποκαλώντας τους ταραξίες προβοκάτορες και παρακρατικούς και αναδεικνύοντας για άλλη μια φορά την αστυνομία σε αποδιοπομπαίο τράγο, όμως η πλατεία συρρικνούται και αλλάζει χρώμα.

    Δημοσιεύτηκε: 25 Ιούνιος 2011

    Ο Πολιτιστικός Σύλλογος «Ενδοχώρα» ιδρύθηκε το 1988 στην Αλεξανδρούπολη. Οι σκοποί του είναι καθαρά πολιτιστικοί και φιλανθρωπικοί. Δραστηριοποιείται κυρίως στον εκδοτικό χώρο, με την κυκλοφορία του περιοδικού «Ενδοχώρα» (από το 1988) και αρκετών λογοτεχνικών, ιστορικών και κοινωνικών βιβλίων, έχει πραγματοποιήσει πλήθος εκδηλώσεων ιστορικού και λογοτεχνικού ενδιαφέροντος και έχει ενισχύσει τις βιβλιοθήκες πολλών σχολείων στον ελλαδικό χώρο, στην Βόρειο Ήπειρο, στην Κύπρο και στα Σκόπια.

    Δημοσιεύτηκε: 24 Ιούνιος 2011

    Επίθεση βανδαλισμού δέχθηκε ο πολυχώρος «Δεσμοί Ελλήνων» που δημιούργησε ο Πολιτιστικός Σύλλογος «Ενδοχώρα» στην Τούμπα, χθες το απόγευμα. Άγνωστοι τοποθέτησαν σιδεριά στην πόρτα του συλλόγου και τη λέρωσαν με μαύρη μπογιά, γράφοντας συνθήματα και πετώντας προκηρύξεις. Σε δήλωσή του ο υπεύθυνος του παραρτήματος Θεσσαλονίκης του θρακιώτικου συλλόγου, Γιάννης Κουριαννίδης, μάς δήλωσε τα εξής:

    Δημοσιεύτηκε: 18 Ιούνιος 2011

    Με αφορμή την κατάσταση στην πλατεία Συντάγματος να διατυπώσω μερικές παρατηρήσεις γενικότερης σημασίας. Υπάρχει η «πάνω πλατεία», δηλαδή ο χώρος απέναντι από το κτίριο του Κοινοβουλίου και η «κάτω πλατεία», δηλαδή η κατ' εξοχήν πλατεία, η οποία από τρεις πλευρές είναι χαμηλότερη απ' το επίπεδο του δρόμου.

    Δημοσιεύτηκε: 16 Ιούνιος 2011

    Στην πατρίδα μας έχουμε εφεύρει ένα εύκολο τρόπο να καταργούμε την πραγματική πολιτική. Να την υποκαθιστούμε με την επικοινωνία. Στην Ελλάδα οιαδήποτε ενέργεια, πράξη ή παράλειψη ακόμα και αν φέρνει την καταστροφή συγχωρείται και πάντως γίνεται κατανοητή. Με έναν όρο, να έχει επικοινωνιακά κίνητρα. Σημασία δεν έχει τι κάνεις καλό για την Πατρίδα.

    Δημοσιεύτηκε: 15 Ιούνιος 2011

    Είναι γνωστό τοις πάσι ότι οι «Λαϊκές Συνελεύσεις» που πραγματοποιούνται καθημερινά στο κάτω μέρος της πλατείας Συντάγματος δεν έχουν καμμία νομιμοποίηση, αφού δεν έχουν διασφαλίσει ούτε το αδιάβλητο της διαδικασίας που ακολουθούν, ούτε και την απαραίτητη συμμετοχή για να μπορούν να επικαλεστούν την λαϊκή βούληση.

    Δημοσιεύτηκε: 08 Ιούνιος 2011

    Αφού άσκησα την κριτική μου στο αγανακτισμένο πλήθος, αφού απαξίωσα τα κίνητρά του και αφού εξέφρασα την ανησυχία μου για το πού μπορεί να οδηγήσει αυτή η αγανάκτηση ή «αγανάκτηση» (όπως θέλετε πείτε την), αποφάσισα ότι πρέπει να βρεθώ κι εγώ εκεί, δίπλα στους συμπατριώτες μου, για να εξακολουθήσω να έχω το δικαίωμα να μιλάω.

    Δημοσιεύτηκε: 03 Ιούνιος 2011

    Η σημερινή οικονομική και πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα δεν αφήνει περιθώρια σε κανέναν Έλληνα πολίτη αυτής της χώρας να μην προβληματίζεται σοβαρά, οι περισσότεροι δε, να είναι δικαιολογημένα αγανακτισμένοι. Εδώ όμως τίθενται δύο θέματα, σχετικά με το κίνημα αυτό των αγανακτισμένων πολιτών, τα οποία θεωρώ πιο ουσιαστικά από το εάν υπάρχει κάποια «υποκίνηση», «καπέλωμα» ή «επικοινωνιακή μόδα». Σίγουρα όλα αυτά ισχύουν σε κάποιο βαθμό, αλλά δεν είναι το μείζον.

    Δημοσιεύτηκε: 02 Ιούνιος 2011

    Το 2005, επισκεπτόμενος το Κίεβο, έπεσα πάνω στην «πορτοκαλί επανάσταση». Η Χρισιάτνικ, κάτι σαν την δική μας Πανεπιστημίου, είχε γεμίσει αντίσκηνα, ενώ στο κέντρο ένα ατελείωτο πάρτι είχε στηθεί. Κανείς δεν ήξερε, αν μέσα στις σκηνές υπήρχαν υπνόσακοι ή οπλισμός - είναι γνωστή άλλωστε η παραστρατιωτική παράδοση των Ουκρανών. Το δε μήνυμα ήταν ασαφές.

    Σελίδες