Κούφια Αριστερά

  • Δημοσιεύτηκε: 26 Μάρτιος 2019

    Πρόσφατα βρέθηκα στο χωριό μου. Μου αρέσει να το επισκέπτομαι, αν και σπίτι δεν υπάρχει πια. Μένω σε έναν ξενώνα στην περιοχή και επιδιώκω να βρίσκομαι εκεί όσο πιο συχνά γίνεται. Όπως πάντα, λοιπόν, ξεκίνησα Κυριακή πρωί να επισκεφτώ το νεκροταφείο για να ανάψω το καντήλι στον οικογενειακό τάφο και να πω μια προσευχή.

    Προς έκπληξή μου - δεν είμαι και τόσο θρησκευόμενος και μου διέφυγε - εορταζόταν η Κυριακή της Ορθοδοξίας συγχρόνως με την εορτή του Αγίου Αλεξίου. Φτάνοντας είδα μία πομπή να έχει σχηματιστεί έξω από τον ιερό ναό. Όλοι κρατούσαν εικόνες στα χέρια τους και πορεύονταν γύρω από τον ναό. Πίσω τους, αποσπασμένος από το πλήθος, ήταν ένας ηλικιωμένος συγχωριανός, ο οποίος τους χλεύαζε - με φιλικό μάλλον τρόπο - για τις εικονομαχίες και για το «γελοίον του πράγματος» να απειλείσαι και εσύ να ασχολείσαι με εικόνες.

    Η λειτουργία ολοκληρώθηκε, είδα τον τάφο, άναψα το κερί μου και βγήκα μαζί με έναν φίλο που ήταν μαζί μου να πιω έναν καφέ στο καφενείο του χωριού. Μαζί μας έκατσε και ο παραπάνω ηλικιωμένος κύριος. Σαφώς μορφωμένος και, ως προς την εκφορά του λόγου αλλά και την αμφίεση, σαν την μύγα μες στο γάλα. Ήξερε για μένα και βρήκε ευκαιρία να μας διηγηθεί πώς βίωσε από κοντά τα γεγονότα του «Μάη του ‘68». Μας δήλωσε ξεκάθαρα πως είναι αριστερός και για χρόνια οργανωμένος σε διάφορα μετερίζια του συγκεκριμένου χώρου. Το υψηλό επίπεδο της κουβέντας, αλλά και το φιλικό κλίμα, μάς επέτρεπε να του τα θέσουμε και από την δική μας δεξιά σκοπιά.

    Και ενώ διερρήγνυε τα ιμάτιά του ότι είναι ακραιφνής αριστερός, ξαφνικά διαπιστώσαμε ότι συμφωνεί σε όλα μαζί μας. Συνοπτικά ο «αριστερός» αυτός θεωρούσε ότι το πράγμα έχει ξεφύγει με τους μετανάστες. Ότι η χώρα μας χάνει την εθνική της ομοιογένεια. Ότι το δημογραφικό και η επίλυσή του πρέπει να είναι άμεση προτεραιότητά μας. Ότι το Ισλάμ είναι τεράστιος κίνδυνος για την πατρίδα μας και ότι ο μεγάλος του φόβος είναι μη δει το χωριό του με έναν μιναρέ στην θέση του επιβλητικού του καμπαναριού.

    Η Αριστερά στην Ελλάδα σε ιδεολογικό επίπεδο είναι μάλλον ένα ξεπερασμένο αφήγημα. Βασίζεται σε ταμπού και στερεότυπα και κυρίως στο «αντί». Κάπως έτσι όμως έχασε τον ιδεολογικό πόλεμο και η Δεξιά. Βασίστηκε μεταπολεμικά στον αντικομμουνισμό και δεν προχώρησε στο να καλλιεργήσει τις αρχές και τα οράματά της στον λαό.

    Άνθρωποι σαν αυτόν τον καθ’ όλα συμπαθή κύριο αργά ή γρήγορα θα ξεπεράσουν τα άχρηστα αυτά στερεότυπα. Θα ανακαλύψουν τον ιδανικό συνομιλητή τους στην απέναντι πλευρά. Όχι βέβαια στο στρατόπεδο του ελιτισμού και του ατομικισμού, που σκοτώνει τον ρομαντισμό, τα οράματα και το ίδιο το μέλλον, αλλά στις δυνάμεις εκείνες που σέβονται τον λαό και το έθνος.

    Κατηγορία: