Κόσοβο: μία νέα Ημέρα Ονείδους στον νέο αιώνα

  • Δημοσιεύτηκε: 21 Φεβρουάριος 2008

    Το κακόγουστο θέατρο στην Πρίστινα την Κυριακή 17 Φεβρουαρίου έστεψε μιάμιση δεκαετία αμερικανικής πολιτικής στην πρώην Γιουγκοσλαβία που υπήρξε εξίσου ανειλικρινής και φαύλη. Ενθαρρύνοντας τους Αλβανούς πελάτες να προχωρήσουν στην μονομερή ανακήρυξη της ανεξαρτησίας που συντάχθηκε στο αμερικανικό Υπουργείο Εξωτερικών, η κυβέρνηση των ΗΠΑ έκανε ένα μεγάλο άλμα στο άγνωστο. Αυτό το άλμα είναι πιθανώς ίσης σημασίας με το τελεσίγραφο της Αυστρίας στην Σερβία τον Ιούλιο του 1914. Οι καρποί του θα είναι εξίσου πικροί. Αν και το ακριβές μέγεθος και η γεύση τους είναι δύσκολο να προβλεφθούν τώρα, το ότι με το πλήρωμα του χρόνου οι ΗΠΑ θα μετανιώσουν για την εγκληματική αφροσύνη των σημερινών ηγετών τους είναι σίγουρο. Η βαλκανική τους πολιτική είναι χειρότερη από έγκλημα: είναι λάθος.

    Έχοντας αφιερώσει το τελευταίο έτος επτά άρθρα μου στο περιοδικό Chronicles στο Κόσοβο, έχω λίγα να προσθέσω στην οικτρή ιστορία Δυτικής απάτης, σε συμμαχία με την Αλβανική βαρβαρότητα, που κορυφώθηκε με το θέαμα στην Πρίστινα. Θα αρκεστώ να πω ότι η σύγκρουση Βελιγραδίου με την Ουάσινγκτον, σε αυτό το πρόβλημα, είναι η χαρακτηριστικότερη περίπτωση σύγκρουσης του καλού με το κακό στις σημερινές διεθνείς εξελίξεις.

    Μερικοί επιφανείς Αμερικανοί χωρίς κανένα πολιτιστικό ή προσωπικό συμφέρον προσπαθούν, ακόμα και αυτήν την ύστατη στιγμή, να ελέγξουν τον παραλογισμό. Γράφοντας στην συνήθως παρεμβατική Wall Street Journal στις 9 Φεβρουαρίου η Ρουθ Γουέντγουντ, από τις κορυφαίες διεθνολόγους στην Αμερική, προειδοποίησε για το «επικίνδυνο προηγούμενο της απόσπασης του εδάφους μίας χώρας μέλους των Ηνωμένων Εθνών», μία κίνηση που μπορεί να προκαλέσει μία περιττή κρίση όταν οι ΗΠΑ έχουν υπερεμπλακεί αλλού. «Η καλύτερη (και πιθανότατη η μόνη) πιθανότητα του Κοσόβου να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή οικονομία είναι ως μέρος της Σερβίας» είπε, αλλά αντιθέτως είναι πολύ πιθανότερο να ενταχθεί στο Οργανισμό Ισλαμικής Συνδιάσκεψης. Επιπλέον, προειδοποιεί η Γουέντγουντ, η ανακήρυξη του Κοσόβου μπορεί να αποσταθεροποιήσει την Παλαιά Ήπειρο, από την Βοσνία και την ΠΓΔΜ μέχρι την Αμπχαζία και την Νότια Οσσετία.

    «Μία επιβληθείσα λύση του ζητήματος του Κοσόβου και η επιδίωξη του διαμελισμού του κυρίαρχου εδάφους της Σερβίας χωρίς την συναίνεσή της δεν είναι προς το συμφέρον των ΗΠΑ». Αυτή η άποψη, που την έχω εκφράσει πολλές φορές, διατυπώθηκε με μεγαλύτερη δημοσιότητα από τον Τζον Μπόλτον, τον Πίτερ Ρόντμαν και τον Λώρενς Ίγκλμπεργκερ. Γράφοντας στους Washington Times, οι τρεις «μεγάλοι» κάλεσαν για μία επείγουσα επανεξέταση της πολιτικής των ΗΠΑ στο Κόσοβο και συνέστησαν στην κυβέρνηση Μπους να ξεκαθαρίσει ότι, εν αναμονή των αποτελεσμάτων μίας τέτοιας επανεξέτασης, θα αρνηθεί την αναγνώριση κάθε διακήρυξης ανεξαρτησίας:

    «Η σημερινή αμερικανική πολιτική στηρίζεται στην μη-πειστικό επιχείρημα ότι η περίπτωση του Κοσόβου είναι μοναδική και δεν αποτελεί προηγούμενο για άλλα προβλήματα. Οι εθνικές και θρησκευτικές μειονότητες σε άλλες χώρες ήδη έχουν εκδηλώσει την πρόθεσή τους να ακολουθήσουν το παράδειγμα του Κοσόβου. Σε αυτές περιλαμβάνονται οι Αλβανικές κοινότητες στις γειτονικές περιοχές της Νότιας Σερβίας, του Μαυροβουνίου και ειδικά της ΠΓΔΜ, όπως και το Σερβικό τμήμα της Βοσνίας - Ερζεγοβίνης. Η αναγνώριση θα αποτελέσει προηγούμενο με σημαντικές και απρόβλεπτες συνέπειες για πολλές άλλες περιοχές του κόσμου. Το μοντέλο του Κοσόβου έχει ήδη αναφερθεί από υποστηρικτές της αποσχιστικής κίνησης των Βάσκων στην Ισπανία και από την κατεχόμενη από την Τουρκία περιοχή της Βόρειας Κύπρου. Ούτε το Συμβούλιο Ασφαλείας, ούτε κανένα άλλο διεθνές σώμα έχει την δύναμη ή την εξουσία να επιβάλλει την αλλαγή των συνόρων οποιασδήποτε χώρας».

    Επιπλέον η τριάδα των ειδικών προειδοποιεί ότι η σημερινή πολιτική των ΗΠΑ χαρακτηρίζεται από περιφρόνηση προς τις επιδιώξεις της Ρωσίας: οι ΗΠΑ δεν πρέπει να προκαλέσουν μία περιττή κρίση στις ρωσο-αμερικανικές σχέσεις, από φόβο μήπως η Ρωσία αποσύρει την υποστήριξή της στις ΗΠΑ σε ζητήματα όπως τα πυρηνικά προγράμματα του Ιράν και της Βόρειας Κορέας. Αυτή η υποστήριξη θα υπονομευθεί από Αμερικανικές ενέργειες που σκοπεύουν να εξουδετερώσουν τις νόμιμες ανησυχίες της Μόσχας σχετικά με το Κόσοβο. Σε ένα ζήτημα ελάσσονος σημασίας για τις ΗΠΑ, αναρωτιούνται: «είναι αυτό μία χρήσιμη δαπάνη σημαντικού πολιτικού κεφαλαίου με την Ρωσία;»

    Οι Μπόλτον, Ρόντμαν και Ίγκλμπεργκερ προβλέπουν ότι το αυτο-ανακηρυχθέν «ανεξάρτητο κράτος» του Κοσόβου θα είναι «ένα δυσλειτουργικό κράτος και υπό την εποπτεία της διεθνούς κοινότητας για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα». Επισημαίνουν ότι μαστίζεται από την αχαλίνωτη διαφθορά και το οργανωμένο έγκλημα και μία μη-βιώσιμη οικονομία. Η επιβολή του νόμου, η ακεραιότητα των δικαστηρίων, η προστασία των προσώπων και της ιδιοκτησίας και άλλες προϋποθέσεις για την ύπαρξη ενός κράτους είναι «πρακτικώς ανύπαρκτες». Μονομερής ανακήρυξη της ανεξαρτησίας αναγνωρισμένη από μερικές χώρες και μη-αναγνωρισμένη από πολλές άλλες θα κάνει τα πράγματα χειρότερα, μετατρέποντας το Κόσοβο σε μία ακόμα «παγωμένη σύγκρουση».

    Οι τρεις καταλήγουν προβλέποντας ότι «αντιμέτωπη με την επιλογή μεταξύ της συνεργασίας με την Δύση και της υπεράσπισης του κυρίαρχου εδάφους της και του Συντάγματός της», η Σερβία θα προτιμήσει την δεύτερη και αναπόφευκτα θα μετακινηθεί πιο κοντά στην Ρωσία ως την μόνη της προστάτιδα δύναμη.

    Το ότι η Σερβία είναι χαμένη για την Δύση είναι πλέον σίγουρο. Η οριακή νίκη του Προέδρου Μπόρις Τάντιτς (51%) στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών στην Σερβία στις 3 Φεβρουαρίου οφειλόταν εξ ολοκλήρου στον ισχυρισμό του ότι, ως ένας ενθουσιώδης φιλοδυτικός μεταρρυθμιστής, θα αποκτούσε λιγότερο βάναυση αντιμετώπιση της Σερβίας από τις Βρυξέλλες και την Ουάσιγκτον από ότι ο «υπερεθνικιστής» αντίπαλός του.

    Στην Ουάσινγκτον η νίκη του Τάντιτς ερμηνεύθηκε ως η ασφαλέστερη ένδειξη ότι οι Σέρβοι εγκαταλείπουν τον αγών και συνεπώς το σενάριο της ανεξαρτησίας μπορεί να προχωρήσει. Βέβαια ακόμα και αν είχε κερδίσει ο Τόμισλαβ Νίκολιτς του Σερβικού Ριζοσπαστικού Κόμματος, θα είχαν πει ότι το σενάριο πρέπει να εφαρμοστεί άμεσα γιατί η Σερβία είναι αθεράπευτα εθνικιστική και πρέπει να πάρει ένα μάθημα.

    Ωστόσο αντί να δείχνει την ετοιμότητα της Σερβίας να «αποδεχθεί το αναπόφευκτο» και «να μπει στο σφαγείο», η νίκη του Τάντιτς ήταν η τελευταία ελπίδα για τις ΗΠΑ και την ΕΕ να σταματήσουν τον εκτροχιασμό. Ο θυμός ενάντια στις ΗΠΑ και την ΕΕ θα μεταφραστεί στην επάξια εκλογική συντριβή του Δημοκρατικού Κόμματος του Τάντιτς (Demokratska Stranka, DS) στις επόμενες κοινοβουλευτικές εκλογές που αναμένονται τους επόμενους μήνες.

    Η διάθεση της Σερβίας ήταν προφανής στον μελαγχολικό λόγο του πρωθυπουργού Βόισλαβ Κοστούνιτσα προς το έθνος, που μεταδόθηκε αμέσως μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας στην Πρίστινα. Είπε ότι «η μονομερής ανακήρυξη ενός ψευδοκράτους στο Κόσοβο αντιπροσωπεύει την τελική πράξη μία πολιτικής που ξεκίνησε το 1999 με την επίθεση του ΝΑΤΟ» και κατηγόρησε τις ΗΠΑ ότι «παραβιάζουν αδίστακτα το Διεθνές Δίκαιο». Η Αμερική εξευτέλισε και υποχρέωσε την ΕΕ να εγκαταλείψει τις βασικές αρχές της. Η Ευρώπη υποκλίθηκε στις ΗΠΑ και θα θεωρηθεί υπεύθυνης για τις όλες τις συνέπειες που θα προκύψουν από την ανεξαρτησία του Κοσόβου.

    Είναι δύσκολο να γίνουν προβλέψεις για την επερχόμενες αντιδράσεις του Βελιγραδίου, τουλάχιστον επειδή θεωρούνται προσεκτικά φυλαγμένα μυστικά, αλλά το ακόλουθο σενάριο εξελίξεως είναι, κατά την γνώμη μου το λιγότερο απίθανο από κάθε άλλο:

    α) Η εσωτερική σχιζοφρένεια που χωρίζει τον κυβερνητικό συνασπισμό στην Σερβία θα υποβληθεί σε αφόρητες πιέσεις τις επόμενες εβδομάδες, κυρίως επί του θέματος του πως θα απαντήσει στην αναμενόμενη αναγνώριση του Κοσόβου από τις ΗΠΑ και τις μεγάλες χώρες της ΕΕ. Ο Κοστούνιτσα υποστηρίζει σοβαρά αντίμετρα, ενώ ο Τάντιτς και οι υπουργοί του επιμένουν σε κενές περιεχομένου χειρονομίες (π.χ. απόσυρση πρεσβευτών από τις Δυτικές πρωτεύουσες) που απέχουν πολύ από την διακοπή διπλωματικών σχέσεων.

    β) Οι επερχόμενες εκλογές θα σημάνουν την επί μακρόν καθυστερούμενη διάλυση του DS, με την φθαρμένη ευρω-ρητορική του που δεν έχει αποδώσει τίποτα τα τελευταία 8 χρόνια. Οι κερδισμένοι θα είναι οι Ριζοσπάστες (SRS) και το Δημοκρατικό Σερβικό Κόμμα (DSS) του Κοστούνιτσα. Θα σχηματίσουν είτε έναν επί μακρόν καθυστερούμενο συνασπισμό ή ο Κοστούνιτσα θα προσπαθήσει να σχηματίσει μία κυβέρνηση εθνικής ενότητας στην οποία οι Ριζοσπάστες θα αντιπροσωπεύονται (και από την οποία ο Τάντιτς και το DS θα απέχουν καθώς οι «φίλοι» τους στις Βρυξέλλες και την Ουάσινγκτον θα τους επέτρεπαν ποτέ να είναι στο ίδιο δωμάτιο με τον Νίκολιτς).

    γ) Το κράτος που ανακηρύχθηκε στην Πρίστινα θα αναγνωριστεί από τις ΗΠΑ, από τον περισσότερο ισλαμικό κόσμο (ο οποίος θα ευθυγραμμιστεί ξανά με τις ΗΠΑ στην προώθηση του Ισλάμ και την μάχη κατά του Χριστιανισμού στα Βαλκάνια) και από περίπου τις μισές από τις 27 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ουάσινγκτον θα ισχυριστεί ότι έχει την «διεθνή κοινότητα» μαζί της, αλλά για να συμβεί αυτό πολλές μικρές και αδύναμες χώρες από την Αϊτή μέχρι την Τόνγκα και το Βανουάτου θα εξαγορασθούν, θα καλοπιαστούν ή θα εκφοβιστούν να αναγνωρίσουν το Κόσοβο.

    δ) Το Κόσοβο ΔΕΝ θα αναγνωριστεί από την Ρωσία, την Κίνα, την Ινδία, την Βραζιλία, την Ινδονησία (την πιο πολυάνθρωπη μουσουλμανική χώρα), τις περισσότερες χώρες της μαύρης Αφρικής και τουλάχιστον από μισή ντουζίνα χώρες-μέλη της ΕΕ. Ο πληθυσμός των χωρών που δεν θα το αναγνωρίσουν θα ξεπερνάει σε αναλογία δύο προς ένα αυτών που θα το αναγνωρίσουν. Η «διεθνής κοινότητα» θα φανεί τελικώς ως αυτό που είναι: ένα κενό σύνθημα, εφεύρεση των ηγεμονιστών της Ουάσινγκτον και των Ευρω-παγκοσμιοποιητών, χωρίς ουσία ή εξουσία.

    ε) Το Κόσοβο θα φθίνει για τα επόμενα χρόνια, ως ένα ακριβό αλμπατρός που στοιχίζει στους Αμερικανούς φορολογουμένους δισεκατομμύρια δολλάρια ετησίως. Θα συνεχίσει να αναπτύσσεται, όχι ως λειτουργική οικονομία αλλά ως μαύρη τρύπα εγκληματικότητας και ισλαμικής τρομοκρατίας. Οι συνεχώς αυξανόμενες και διαρκώς ανεκπλήρωτες προσδοκίες των άνεργων μαζών θα στραφούν τελικώς σαν το τέρας του Φράνκεσταϊν εναντίον του δημιουργού του κράτους, των ΗΠΑ. Θα υπάρξουν πολλές επιθέσεις σαν αυτές στο Φορτ Ντιξ το 2007 τόσο στην αμερικανική βάση Camp Bondsteel στο Κόσοβο, όσο και στο έδαφος των ΗΠΑ.

    στ) Το προηγούμενο του Κοσόβου θα αποσταθεροποιήσει πολλές χώρες με «ανήσυχες» και αποσχιστικές μειονότητες, συμπεριλαμβανομένου φίλων των ΗΠΑ όπως η Τουρκία (Κούρδοι), το Πακιστάν (Παστούν) και κυρίως η πάντα δυσλειτουργική Βοσνία των συμφωνιών του Ντέιτον, χωρίς καμία ευγνωμοσύνη του ισλαμικού κόσμου προς τις ΗΠΑ για την υπεράσπιση των μουσουλμανικών συμφερόντων στα Βαλκάνια.

    Η πολιτική που προωθούν οι ΗΠΑ στο Κόσοβο στο τέλος θα αποδειχθεί μία κρυφή ευλογία για την Σερβία. Μόνο με το να ΜΗΝ ενταχθεί στην ΕΕ θα κατορθώσει να διατηρήσει την ταυτότητά της, τις παραδόσεις της και την πίστη της. Μόνο με το να ΜΗΝ ενταχθεί στο αμερικανικό ηγεμονικό σύστημα στρατιωτικών συμμαχιών θα αποφύγει να σταλούν χωρίς κανένα αντάλλαγμα οι στρατευμένοι νέοι της σε κάποιες μακρινές εχθρικές άνυδρες περιοχές. Μόνο σχηματίζοντας μία όλο και πιο στενή πολιτική, οικονομική και τελικώς στρατιωτική συμμαχία με την Ρωσία θα ξεφύγει η Σερβία από τα νύχια μίας μεταμοντέρνας «αμερικανικής» αυτοκρατορίας χωρίς κανένα εξιλεωτικό χαρακτηριστικό.

    Ο Θεός μερικές φορές δρα με μυστήριους τρόπους και σε αυτή την Ημέρα Ονείδους* του 21ου αιώνα, την 17η Φεβρουαρίου, πρέπει να ζητήσουμε την ελεημοσύνη Του και να Τον ευχαριστήσουμε για τις ευλογίες τους. Το Κόσοβο είχε μείνει Σερβικό κατά την διάρκεια 5 αιώνων Οθωμανικού σκότους για να απελευθερωθεί το 1912. Δεν είναι λιγότερο Σερβικό σήμερα, παρά την άσχημη φάρσα στην Πρίστινα. Θα ξαναγίνει χειροπιαστά Σερβικό όταν το σημερινό πείραμα της Νέας Τάξης Πραγμάτων θα καταρρεύσει και όταν τα ονόματα των κυρίων Μπους, Μακ Κέιν και Κλίντον θα έχουν δικαίως παραδοθεί στον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας.

    * Ημέρα Ονείδους (Day of Infamy): έτσι αποκάλεσε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Φράνκλιν Ρούσβελτ την επίθεση της Ιαπωνίας στο Περλ Χάρμπορ στις 7 Δεκεμβρίου 1941, επειδή έγινε χωρίς επίσημη κήρυξη πολέμου από την Ιαπωνία.