Νέα Τάξη Τραυμάτων

  • Δημοσιεύτηκε: 25 Σεπτέμβριος 2001

    Να γράψω κάτι για το κτύπημα, μιας και το φύλλο αυτό δεν προτίθεται να αναλωθεί σε όλη αυτή την σεναριολογία που ακούγεται. Μήπως δεν έχουν ακουσθεί ήδη όλες οι εκδοχές; Μάλλον όχι. Και να είχαν ακουσθεί; Και να ξέραμε, αν θέλετε, τον πραγματικό δράστη; Μήπως αυτό δεν είναι το πραγματικό πρόβλημα; Μεγάλη μερίδα του μεταπολιτευτικού πατριωτικού κινήματος έχει ανδρωθεί κάτω από την σκιά μίας ανεξάντλητης συνομωσιολογίας, η οποία συνήθως οδηγεί στον συνήθη ύποπτο. Ναι, καλά καταλάβατε. Αυτόν με την γαμψή μύτη, τα παγιότ και το κιπά. Βαρεθήκαμε. Το εφιαλτικό ήταν δε, που είδαμε και την \Ελευθεροτυπία\ να ασχολείται με το θέμα και να πετάει σπόντες προς αυτήν την κατεύθυνση.

    Μήπως όμως η εκ των πραγμάτων αλήθεια είναι επαρκής για συμπεράσματα; Μήπως το ποιος το έκανε δεν έχει τελικά τόση σημασία; Το μόνον βέβαιο είναι ότι ακουσίως ή εκουσίως κάποιοι θέλουν να δουν τον ελεύθερο κόσμο να καταρέει. Και λέγοντας ελεύθερο κόσμο, δεν εννοούμε φυσικά τα καθεστώτα των ασιατικών χωρών, ούτε των αφρικανικών. Εννοούμε τον «δυτικό κόσμο», στον οποίο, φευ, συμπεριλαμβανόμαστε και εμείς.

    Αποτελεί λοιπόν μέγα προπαγανδιστικό τέχνασμα η παρουσίαση όλης αυτής της ιστορίας ως το κυνήγι της γάτας με το ποντίκι, ως την μάχη του καλού με το κακό. Στην νέα πραγματικότητα που βιώνουμε ο εχθρός είναι το άγνωστο. Είναι το υπερβαίνον το ανθρώπινο μέτρο, ανάλογο του παγκοσμίου τερατουργήματος που οικοδομείται. Είναι αυτό που εξουσιοδοτεί έμμεσα τους έχοντες την εξουσία να δαιμονοποιούν, όποιον επιθυμούν, καθώς ο δράστης δεν αποκαλύπτεται ούτε θα αποκαλυφθεί. Ένα καθεστώς για να μονιμοποιήσει την παρουσία του χρειάζεται έναν «μπαμπούλα». Ένα πρωτόγονο καθεστώς, θα επέλεγε να γίνει το ίδιο ο «μπαμπούλας». Στην σύγχρονη «εξελιγμένη» εποχή, ο «μπαμπούλας» επινοείται και νομιμοποιεί τα καθεστώτα στις συνειδήσεις των ανίσχυρων πολιτών. Αν αυτό πετυχαίνει καθημερινά σε μικρές χώρες όπως η Ελλάδα, όπου ο πολίτης νιώθει ανίσχυρος να αντιμετωπίσει τους Σημίτηδες και τους Λαλιώτηδες, που επιδίδονται σ' ένα κυνήγι μαγισσών, οι οποίες κρύβονται τάχα ακόμη και στο χώρο της δικαιοσύνης, τότε φαντασθείτε πόσο πιο εύκολο είναι αυτό να επιτευχθεί απέναντι στους «παγκόσμιους πολίτες» που το CNN πλάθει, χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε.

    Αναλωνόμαστε λοιπόν σε αυτό ακριβώς που αυτοί επιθυμούν. Βλέπουμε το Boeing να συγκρούεται με τον Παρθενώνα και τα μάρμαρά του αρχαίου θαύματος να εκσφενδονίζονται μέχρι το Καλλιμάρμαρο, την ώρα της τελετής ενάρξεως, καθώς και ένα δεύτερο αεροσκάφος να δίνει την χαριστική βολή κάνοντας κατακόρυφη πτώση πάνω στο αρχαίο στάδιο. Ο Αρδηττός καίγεται. Φήμες λένε ότι κατευθυνόταν προς το Μαξίμου. Ένα άλλο θα συντριβεί πάνω στο Intercontinental. Πλήττουν το ηθικό μας. Τα αρχαία, τους Ολυμπιακούς και τον τουρισμό μας. Μη με ρωτήσετε γιατί δεν χτύπησαν το «Πεντάγωνο». Ξέρετε εσείς.

    Αυτό είναι άραγε το πρόβλημα; Όχι φυσικά. Η Νέα Τάξη Πραγμάτων, καταργώντας τα εθνικά κράτη και τα ίδια τα έθνη, χρειάζεται νέα δόγματα που θα εξασφαλίσουν την πολυπόθητη συνοχή και υποταγή στο Παγκόσμιο Κράτος. Ο «δυτικός κόσμος» συσπειρώνεται απέναντι στον κοινό εχθρό. Συσπειρώνεται όμως δια της βίας. Η διαφορετικότητα είναι το μεγάλο πρόβλημα. Τα έθνη πρέπει να πεθάνουν αν δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Ανοίγουν καινούρια μέτωπα. Κατά των εθνικισμών, κατά των θρησκειών, κατά των παραδόσεων. Οι διαφορές πρέπει να εξαλειφθούν. Ανοίγουν McDonalds και απαγορεύουν το κοκορέτσι. Μας φορτώνουν όλα τα θύματα των Ταλιμπάν και των ομοίων τους. Φτιάχνουν λοιπόν έναν Ευρασιατικό φραπέ με μια κουταλιά Αφρικής και ανακατεύουν. Όμως και η ζάχαρη και ο καφές κάποια στιγμή θα κάτσουν. Και τότε;

    Το σοκαριστικό στην περίπτωσή μας, δεν είναι η υποστήριξη των Αμερικανών ή αντίστοιχα των Ταλιμπάν. Το ζητούμενο δεν είναι τα αισθήματα που μας προξένησαν οι καταρρέοντες δίδυμοι πύργοι και το Ζάλογγο των Αμερικανών από τα παράθυρα των ουρανοξυστών. Το ερώτημα είναι ποια είναι η θέση μας σε όλα αυτά. Είμαστε απλά θεατές, θήτες ή θύματα; Δεν είμαστε θήτες ούτε όμως και θεατές. Είμαστε θύματα λοιπόν; Εμείς; Ποιοι εμείς; Ο ελληνικός λαός; Ο παγκόσμιος λαός; Οι Έλληνες, οι Χριστιανοί, οι Ευρωπαίοι; Ποιοι; Είμαστε αξιοθρήνητοι, χάνουμε την εθνική μας ταυτότητα, απαρνούμεθα τους θεσμούς, τα ιερά και της παραδόσεις μας και το αποκορύφωμα είναι ότι αύριο, εκτάκτως, έτσι επειδή «γουστάρουν» κάποιοι να μας παίζουν σαν γιογιό, θα επανεξετασθεί η αναγραφή του θρησκεύματος. Επειδή στην παγκοσμιοποιημένη, προοδευτική, πολυπολιτισμική και πολυφυλετική κοινωνία μας, το να ξέρεις ποιος είναι μουσουλμάνος απέκτησε ξαφνικά σημασία.

    Το συμπέρασμα, η προτροπή; Ας μην φοβόμαστε τις βλακείες που μας σερβίρουν. Μεγαλύτερος εχθρός από τον εαυτό μας δεν υπάρχει. Αυτόν πρέπει να φοβόμαστε. Γι' αυτό, ως Έλληνες, ας κοιτάξουμε καλύτερα τι θα κάνουμε με αυτόν τον Λαλιώτη, τον Παπαντωνίου, την Παπαζώη και τους λοιπούς της ομήγυρής τους, που μας έχουν πιει το αίμα και τώρα μασούν τα κόκκαλά μας και ας αφήσουμε τα σενάρια. Ας διαπιστώσουμε επιτέλους ότι η κατάντια μας δεν οφείλεται ούτε στον Μπιν Λάντεν ούτε στους Αμερικανούς. Η τρομοκρατία στην Ελλάδα λέγεται «17 Νοέμβρη» και όχι Ραμαζάν Ασκέρ, ο τρομοκράτης λέγεται Μαζιώτης και όχι Λάντεν, την χώρα δε αυτή κυβερνά εδώ και χρόνια κάποιος πρώην βομβιστής, που λέγεται Κώστας και όχι Τζώρτζ.

    Όσο παραπαίουμε, χάριν των ιδεοληψιών και της ασυδοσίας της πράσινης αυτής συμμορίας, όπως και της συνεργίας των πεινασμένων και χρεοκοπημένων νεοδημοκρατών, θα είμαστε θύματα όλων. Των Αμερικανών, των Ταλιμπάν, των Τούρκων, των Αλβανών και τις οίδε ποιων άλλων. Για να σωθούμε πρέπει να πάρουμε θέση ψηλά στον εξώστη του παγκοσμίου θεάτρου. Για να γίνουμε όμως θεατές, πρέπει να περισώσουμε το κύρος και την υπόληψή μας και να αποταχθούμε του ρόλου του διεθνούς καρπαζοεισπράκτορα και ρουφιάνου. Ουσιαστικά δηλαδή να ανοικοδομήσουμε το κατεστραμμένο ελληνικό εθνικό κράτος, αφού το απαλλάξουμε από τα ανδρείκελα που το διασύρουν για ένα ή περισσότερα κότερα, βίλες κ.λπ.