Οι κλιμακούμενες προκλήσεις στην Θράκη

  • Δημοσιεύτηκε: 09 Οκτώβριος 2011

    Καταρχήν οφείλω να ευχαριστήσω τον Δημήτρη Ζαφειρόπουλο και όλους τους συνεργάτες του στο περιοδικό Patria, τις δραστηριότητες των οποίων παρακολουθούμε εδώ και χρόνια, που μου εμπιστεύθηκαν το φιλόξενο βήμα της 3ης Γιορτής του περιοδικού τους. Ενός εντύπου, που συμβάλλει με τον καλύτερο τρόπο στην ανάδειξη των αξιών του Ελληνισμού και αναπτύσσει έναν γόνιμο και εποικοδομητικό διάλογο για την προώθηση των εθνικών ιδεών.

    Όσον αφορά στο βιβλίο της Φανούλλας Αργυρού, με αφορμή του οποίου την πρόσφατη έκδοση συμμετέχω στην συζήτηση αυτή, θα μπορούσα να πω ότι σ' αυτό αποτυπώνεται παραστατικά το συνολικό πλαίσιο της συνομωσίας σε βάρος του κυπριακού Ελληνισμού. Μία συνομωσία με εμπνευστή, σχεδιαστή και καθοδηγητή τον αγγλικό παράγοντα. Ως "αγγλικό παράγοντα", βεβαίως, δεν εννοώ μόνο την φυσική παρουσία των Άγγλων στο νησί, αλλά και των προθύμων υπηρετών τους, με κυρίαρχη την φυσιογνωμία του Γλαύκου Κληρίδη. Ενός ανθρώπου, που για σειρά ετών το ελληνικό εθνικιστικό κίνημα, σε Ελλάδα και Κύπρο, έβλεπε στο πρόσωπό του ακόμη και τον συνεχιστή του οράματος της ... Ένωσης! Από τα έγγραφα των αγγλικών αρχείων, όμως, προκύπτει ότι, όπως καταλήγει στο βιβλίο της η συγγραφέας: "Είναι ιστορικό φαινόμενο, δεν πιστεύω να υπάρχει άλλη παρόμοια περίπτωση στην ιστορία οποιασδήποτε άλλης χώρας σ' αυτόν τον κόσμο, όπου ένας πολιτικός αφιερώνει ολόκληρή του την ζωή στην υπηρεσία μιας ξένης δύναμης, στο σημείο που υπόσχεται να πεθάνει (2004), αν ένα τόσο καταστροφικό σχέδιο, όπως το σχέδιο Ανάν, δεν γίνει αποδεκτό από το λαό. Μας επιβεβαίωσε (έτσι) για την άνευ προηγουμένου αδιαφορία του για την τύχη της ημέτερής του πατρίδας, φθάνει να ικανοποιούνταν οι ξένοι "μάστορές" του" (1).

    Είναι εκπληκτικά τα όσα αναφέρονται σε πλήθος εγγράφων του Foreign Office και αποκαλύπτουν τον εθνοπροδοτικό ρόλο τόσο του Κληρίδη, όσο και του Αβέρωφ, του Καραμανλή, αλλά και γενικώς του συνόλου του εσμού της Μεταπολίτευσης, αποδεικνύοντας αυτό που χρόνια φωνάζουμε, εμείς οι Έλληνες εθνικιστές, ότι δηλαδή "την πούλησαν για να ξαναγυρίσουν". Οι τεράστιες ευθύνες της πολιτικάντικης μεταπολιτευτικής λαίλαπας θα έπρεπε να αποτελούν διαρκές και απαράγραπτο έγκλημα προδοσίας κατά του Έθνους, απαγορευτικό για οποιαδήποτε προσέγγιση μαζί της και όχι να φθάνουμε σήμερα να συζητούμε για το "μέλλον της Κεντροδεξιάς" και λοιπά φληναφήματα με τους πολιτικούς επιγόνους τους, οι οποίοι ποτέ δεν ένοιωσαν την ανάγκη να αποποιηθούν του παρελθόντος της παράταξής τους! Αυτό που χρειάζεται η πατρίδα μας σήμερα είναι ένα σφριγηλό και ρηξικέλευθο πατριωτικό κίνημα, με σαφή εθνικιστικά χαρακτηριστικά, δηλαδή που να έχει συνείδηση του προορισμού και των ευθυνών του και να αποτελεί την πραγματική εναλλακτική στον κατήφορο της πολιτικής.

    Εστιάζοντας στο θέμα μου, θα πρέπει να τονίσω εδώ ότι φυσικά και δεν υπάρχει επίσημη αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας στην ελλαδική Θράκη. Θα ήταν εξαιρετικά άκομψο, ακόμη και για μία Τουρκία, να θέσει ευθέως ένα τέτοιο θέμα διεθνώς, τουλάχιστον στην παρούσα χρονική συγκυρία (για το μέλλον μόνον υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε). Γι' αυτό και στο θέμα διατυπώνεται ως "προσπάθεια αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας στην περιοχή" το όλο πλαίσιο των προκλητικών κινήσεων της Τουρκίας στην περιοχή. Και αυτή είναι η πραγματικότητα, που πιστεύω ότι θα φανεί καθαρά στην συνέχεια.

    Δεν θα ήθελα να κουράσω με την παράθεση πολλών ιστορικών στοιχείων, όσο να προσπαθήσω να αποτυπώσω την σημερινή πραγματικότητα και ποιές προοπτικές αυτή διαμορφώνει. Δυο λόγια μόνο εισαγωγικά, για το πώς διαμορφώνεται η σημερινή πληθυσμιακή κατάσταση στην Θράκη μας και ποιοί παράγοντες συνετέλεσαν στην δημιουργία της. Καταλυτικός παράγοντας για την σημερινή πληθυσμιακή κατάσταση στην Θράκη απετέλεσε η Συνθήκη της Λωζάνης του 1923. Όχι τόσο γιατί δημιούργησε μεγάλες πληθυσμιακές διαφοροποιήσεις, όσο γιατί διαφύλαξε και εγγυήθηκε την απρόσκοπτη διαβίωση των μουσουλμάνων στην περιοχή. Στο άρθρο 2 της Συνθήκης, αναφέρονται επί λέξει τα εξής:

    "Δεν θα περιληφθώσιν εις την εν τω πρώτω άρθρω προβλεπομένην ανταλλαγήν:
    α. Οι Έλληνες κάτοικοι της Κωνσταντινουπόλεως
    β. Οι μουσουλμάνοι κάτοικοι της Δυτικής Θράκης".

    Η Τουρκία ήταν αυτή που επέμενε τότε να χαρακτηρισθεί έτσι η μειονότητα, καθώς δεν υπήρχαν και πολλοί μουσουλμάνοι τότε που θα ταυτίζονταν με την τουρκική εθνότητα.

    Η Ελλάδα όχι απλώς σεβάστηκε όλα αυτά τα χρόνια τις υποχρεώσεις της, όπως αυτές απέρρεαν από τους όρους της Συνθήκης, αλλά δεν ήταν λίγες οι φορές που υπερέβαλλε, σε σημείο να υπάρχουν ακόμη και σήμερα διακρίσεις σε βάρος του χριστιανικού στοιχείου στην περιοχή. Ενδεικτικά μπορούμε να αναφέρουμε ότι: "Επέτρεψε την ελεύθερη χρησιμοποίηση της τουρκικής γλώσσας και την ελευθερία έκφρασης. Με χρήματα του ελληνικού λαού ιδρύθηκε στα 1952 το Γυμνάσιο-Λύκειο Τζελάλ Μπαγιάρ. Στην Θεσσαλονίκη λειτουργεί η Ειδική Παιδαγωγική Ακαδημία, ενώ όλοι οι μουσουλμάνοι είναι ελεύθεροι να φοιτούν στα ελληνικά πανεπιστήμια (σ.σ. και πρόσφατα χωρίς εξετάσεις, με ειδική ποσόστωση). Με χρήματα της πολιτείας χτίστηκαν αρκετά τεμένη ενώ άλλα ανακαινίστηκαν. Το κράτος μισθοδοτεί και τους τρεις θρησκευτικούς αρχηγούς (Μουφτήδες) Κομοτηνής, Ξάνθης και Διδυμοτείχου. Επανειλημμένα χάρισε αγροτικά χρέη μουσουλμάνων προς την ΑΤΕ. Μοίρασε εκτάσεις σε ακτήμονες, ενώ αγνόησε τις εκτεταμένες καταπατήσεις δημοσίων γαιών από τον Έβρο μέχρι την Ξάνθη. Εφοδιάζει τους ορεινούς (sic) Πομάκους με τρόφιμα, ζωοτροφές και γενικά κάθε τι που θα απαλύνει τις δύσκολες συνθήκες της ορεινής διαβίωσης. Το κράτος βοήθησε μετά το τέλος του εμφυλίου (sic) πολέμου, όσους επλήγησαν από αυτόν. Τα χρήματα που δόθηκαν στους μουσουλμάνους του νομού Ξάνθης ήταν τετραπλάσια από αυτά που εισέπραξαν οι χριστιανοί. Δεν αντέδρασε, όταν οι ομογενείς μας της Τουρκίας υπέφεραν από το μίσος και τους διωγμούς των Τούρκων. Αμέσως μετά τα γεγονότα της 6ης Σεπτεμβρίου 1955, έλαβε δρακόντεια μέτρα ασφαλείας για την προστασία των μουσουλμάνων. Θα μπορούσε τότε να προχωρήσει στην καταγγελία των σχετικών άρθρων της Συνθήκης της Λωζάνης και να απελάσει όσους επιθυμούσε ή να τούς χαρακτηρίσει "ανταλλάξιμους" και να τους αφαιρεθεί η ιδιότητα του Έλληνα πολίτη. Εθελοτυφλεί στις παράνομες ανεγέρσεις οικιών" (2).

    Επίσης, θεσμοθέτησε ποσόστωση 0.5% για τις προσλήψεις μουσουλμάνων της Θράκης στο Ελληνικό Δημόσιο, ενώ υποχωρεί συνεχώς στις πιέσεις και στις παράλογες απαιτήσεις της Τουρκίας. Πρόσφατα ψήφισε νόμο που επιτρέπει την εκλογή των μελών των διαχειριστικών επιτροπών των βακουφίων, ενώ επί θύραις ευρίσκεται και η θεσμοθέτηση της εκλογής του μουφτή. Παγκόσμια πρωτοτυπία, αφού ακόμη και στην Τουρκία οι μουφτήδες διορίζονται από το κράτος! Στον αντίποδα, είναι γνωστή η συμπεριφορά της Τουρκίας στους Έλληνες της Κωνσταντινούπολης, με αποκορύφωμα το πογκρόμ του 1955 ("Σεπτεμβριανά").

    Το αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν να υπάρχει σήμερα μία ακμαία μουσουλμανική μειονότητα στην ελλαδική Θράκη, σε αντίθεση με μία απογοητευτικά συρρικνωθείσα ελληνική μειονότητα στην Κωνσταντινούπολη, αλλά και στην Ίμβρο και την Τένεδο, που μέρα με την μέρα φθίνει ακόμη περισσότερο. Οι επιπτώσεις αυτής της κατάστασης στην Θράκη μας δεν θα ήταν κατ' ανάγκην δυσάρεστες και δυσοίωνες για τα εθνικά μας συμφέροντα, αν το ελληνικό κράτος διαμόρφωνε μία πολιτική ενσωματώσεως των Ελλήνων μουσουλμάνων στο ελληνικό κοινωνικό σύνολο. Έκανε, όμως, το εντελώς αντίθετο: Άφησε τους Έλληνες μουσουλμάνους στο έλεος της τουρκικής προπαγάνδας και διεισδυτικότητας στην περιοχή, που κατάφερε, όπως είδαμε, να επιτύχει και θεσμικές κατακτήσεις σε θέματα παιδείας και διαχείρισης.

    Αξίζει να σημειώσουμε εδώ τα Μορφωτικά Πρωτόκολλα (1951 και 1968), που καθ' υπέρβασιν των προβλεπομένων στην Συνθήκη της Λωζάνης άλλαξαν άρδην τις συνθήκες που αφορούσαν την εκπαίδευση των μουσουλμανοπαίδων στην Θράκη μας. Όπως γράφει ο εκπαιδευτικός και ιστορικός ερευνητής Νικόλαος Κόκκας, που υπηρετεί εδώ και χρόνια στα μειονοτικά σχολεία της Θράκης: "Με την Μορφωτική Συμφωνία της 20/4/1951 αποφασίστηκε η εκατέρωθεν ίδρυση μορφωτικών ινστιτούτων, η ανταλλαγή πανεπιστημιακού προσωπικού, καθηγητών, φοιτητών και επιστημονικών ερευνητών, η καθιέρωση υποτροφιών και του ισότιμου των εξετάσεων, η ανταλλαγή βιβλίων, περιοδικών, ραδιοφωνίας καθώς και η διδασκαλία της γλώσσας, της λογοτεχνίας και της ιστορίας κάθε χώρας στο έδαφος της άλλης. Αν και η συμφωνία αυτή δεν όριζε σε κανένα σημείο της ότι η επίσημη γλώσσα της μειονότητας είναι η τουρκική, στην πράξη εισήχθη τότε στα μειονοτικά σχολεία και άρχισε να ακολουθείται το εκπαιδευτικό πρόγραμμα του τουρκικού Υπουργείου Παιδείας. Διεύρυνση της συμφωνίας του 1951 με ανάλογο προσανατολισμό αποτέλεσε το ελληνοτουρκικό μορφωτικό πρωτόκολλο που υπογράφηκε στις 20/12/1968. Ο πλήρης εκτουρκισμός της μειονοτικής εκπαίδευσης συντελέστηκε με το μορφωτικό πρωτόκολλο της 20ης Δεκεμβρίου του 1968. Σύμφωνα με αυτό, αποφασίστηκε η εκατέρωθεν ανταλλαγή βιβλίων προς χρήση των μαθητών της μειονότητας. Έτσι, ενώ η ελληνική κυβέρνηση είχε χρησιμοποιήσει ειδικά μεταφρασμένα βιβλία για τα σχολεία της μειονότητας, τα απέσυρε, εισάγοντας στην θέση τους διδακτικά βιβλία που προέρχονταν από την Τουρκία. Στο πρωτόκολλο αυτό προβλέπονταν ότι τα μαθήματα που ως το 1968 διδάσκονταν στα ελληνικά θα εξακολουθούσαν να διδάσκονται έτσι, ενώ όλα τα υπόλοιπα συμφωνήθηκε να διδάσκονται στην γλώσσα της μειονότητας, θεωρώντας ως δεδομένο ότι αυτή ήταν η τουρκική. Έτσι η τουρκική γλώσσα εισάγεται ως η μόνη μειονοτική γλώσσα, παρά το ότι αποτελεί την μητρική γλώσσα μόνο του 50% της μειονότητας" (3).

    Η εκπαίδευση των μουσουλμανοπαίδων ήταν και παραμένει η αιχμή του δόρατος της τουρκικής διείσδυσης στην Θράκη. Μέσω αυτής επιχειρείται η αλλοίωση της εθνικής συνείδησης των μουσουλμάνων Ελλήνων και, κυρίως, η ομογενοποίηση των μουσουλμάνων της Θράκης, που ως γνωστόν δεν αποτελούν μία εθνοτική ομάδα. Οι Πομάκοι, οι Τσιγγάνοι και οι λεγόμενοι τουρκογενείς (τουρκοφανείς θα ήταν μία πιο σωστή έκφραση) αποτελούν τις τρεις συνιστώσες του μουσουλμανικού πληθυσμού της Θράκης μας. Η προσπάθεια αλλοίωσης των πολιτισμικών χαρακτηριστικών όλων αυτών των πληθυσμιακών ομάδων, από τους εγκαθέτους της Άγκυρας στην Θράκη, είναι ο άλλος τομέας στον οποίο δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα η Τουρκία. Τα παραδοσιακά πανηγύρια και οι άλλες λαογραφικές εκδηλώσεις των Πομάκων και των Τσιγγάνων καπελώνονται απροκάλυπτα και προκλητικά πλέον από τους τουρκόφρονες. Η Ελλάδα, που τόσα χρόνια διαφύλαττε την πολιτισμική κληρονομιά και ιδιαιτερότητα των μουσουλμάνων πολιτών της, παρακολουθεί απαθής τα τεκταινόμενα και οι όποιες παρεμβάσεις της έχουν απλά ψηφοθηρικό χαρακτήρα, κάτι που αποτελεί βούτυρο στο ψωμί των σχεδιασμών της Άγκυρας.

    Πριν περάσουμε να δούμε το πώς υλοποιείται αυτός ο σχεδιασμός, θα πρέπει να δούμε ποιοί είναι οι φορείς που τον υλοποιούν. Αυτοί οι φορείς, που επικεντρώνουν ιδιαίτερα την δράση τους στην Ελληνική Θράκη και δρουν στην Τουρκία, είναι ο IRCICA και ο Σύλλογος Αλληλεγγύης Τούρκων Δυτικής Θράκης.

    IRCICA είναι τα αρχικά του Κέντρου Έρευνας Ισλαμικής Ιστορίας Τέχνης και Πολιτισμού. Είναι ένας φορέας ο οποίος υπάγεται στον Οργανισμό της Ισλαμικής Διάσκεψης, οπότε είναι εύκολα αντιληπτό το τι χρήματα διακινεί αυτός ο οργανισμός. Ουσιαστικά αποτελεί έναν από τους μοχλούς αύξησης της τουρκικής επιρροής στα Βαλκάνια. Πριν μερικούς μήνες μειονοτική εφημερίδα έγραφε πως ο Χαλίτ Ερέν, διευθυντής του  IRCICA, ουσιαστικά είναι αυτός που διοικεί την Θράκη, ενώ πριν από λίγες μόλις ημέρες ο πρώην μειονοτικός βουλευτής Αχμέτ Φαΐκογλου, σε εκδήλωση που διοργάνωσε η λεγομένη "Συμβουλευτική Επιτροπή της Τουρκικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης" (δεν είναι τίποτε λιγότερο από ένα σκιώδες κοινοβούλιο!), στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για την 29η Ιανουαρίου ("ημέρα εθνικής μνήμης της μειονότητας"!), δήλωσε πως "η Δυτική Θράκη δεν μπορεί να κυβερνηθεί με τηλεκοντρόλ".

    Συγκεκριμένα, ο Φαΐκογλου (είναι σαφής όταν μιλά για "κυβέρνηση της Θράκης"!) δήλωσε τα εξής: "Επιθυμώ από εδώ απόψε να απευθύνω μια συμβουλή προς τους κρατικούς λειτουργούς και διοικούντες του κράτους που έχουν έρθει από την μητέρα πατρίδα Τουρκία. Αγαπητά μου αδέρφια είναι εύκολο να αγωνίζεται κανείς μέσα στα σύνορα της Τουρκικής Δημοκρατίας. Όμως το να αγωνίζεται κανείς κάτω από αυτήν την σημαία (σ.σ. ελληνική) είναι δύσκολο. Κάνετε ότι θέλετε. Υπάρχει όμως κάτι που δεν πρέπει να ξεχνιέται για αυτήν την κοινότητα. Η Τουρκική Μειονότητα της Δυτικής Θράκης δεν έχει αφεθεί ούτε στους δερβίσηδες, ούτε σε ανθρώπους σαν τον Ερέν, ούτε σε αγίους. Πάνω από όλα, έχει παραδοθεί στον παντοδύναμο Θεό και στην μάνα-Τουρκική Δημοκρατία. Να μην υπάρχουν παιχνίδια από Τουρκία, από Γερμανία, από εδώ και από εκεί, του τύπου "Αυτός είναι ο άνθρωπος μας. Αυτόν να τον κάνουμε πρόεδρο, να κάνουμε τις αλλαγές για να μπορέσει να εκλεγεί βουλευτής"" (4).

    Βλέπουμε λοιπόν ότι η απροκάλυπτη επέμβαση της Τουρκίας στα εσωτερικά μας και ιδιαίτερα στα της Θράκης μας, δημιουργεί αντιδράσεις ακόμη και στους τουρκόφρονες, αφού νοιώθουν ότι παραγκωνίζονται και καπελώνονται. Θυμίζει μάλλον κάτι αυτό από τα παθήματα των Τουρκοκυπρίων στα Κατεχόμενα και τις πρόσφατες διαδηλώσεις τους κατά της Τουρκίας, που τόσο ενόχλησαν τον Ερντογάν!

    Όσον αφορά τον Σύλλογο Αλληλεγγύης Τούρκων Δυτικής Θράκης, μελλοντικός πρόεδρος είναι ο Χακάν Τσαβούσογλου, ο οποίος μάλιστα είχε συνοδεύσει τον υπουργό Προεδρίας της Τουρκίας στην τελευταία του επίσκεψη στην Αθήνα! Είναι ο σύλλογος που κάθε φορά βάζει δωρεάν λεωφορεία για να έρθουν από την Προύσα και άλλες περιοχές όσοι επιθυμούνε να ψηφίσουν. Είναι ο σύλλογος που οργανώνει κάθε χρόνο το πανηγύρι με την πάλη, τα οθωμανικά εμβατήρια και την σημαία της ανεξάρτητης Δυτικής Θράκης.

    Αυτό που θα πρέπει να τονιστεί ιδιαίτερα εδώ, είναι ο στόχος τον οποίο έχει θέσει η Τουρκία για την Θράκη. Αυτός δεν είναι άλλος από την συνδιοίκηση στην περιοχή σε πρώτη φάση και η αυτονομία της σε ένα δεύτερο στάδιο. Ο Κεμάλ ήταν σαφέστατος στην παρακαταθήκη του προς τους ομοεθνείς του: "Στις διαπραγματεύσεις που θα γίνουν με τους ξένους για το πολιτικό μέλλον της Δυτικής Θράκης, πρέπει να δραστηριοποιηθούμε με σύνεση. Σκοπός μας είναι η Δυτική Θράκη να παραμείνει στα τουρκικά χέρια, σαν ενιαίο σύνολο, και σε κατάλληλο χρόνο και ευκαιρία, να ενωθεί με την Μητέρα Πατρίδα. Εμείς δεν μπορούμε να δεχτούμε την απαλλοτρίωση του τουρκικού αυτού τμήματος. Οι Δυτικοθρακιώτες αδελφοί μας, σε πρώτο βήμα, πρέπει να αγωνιστούν για να κερδίσουν την ανεξαρτησία και αυτονομία της Δυτικής Θράκης" (5).

    Το απόσπασμα αυτό από τον Εθνικό Όρκο (Misak Milli) των Τούρκων γαλούχησε γενιές και γενιές. Γίνεται σαφές το πόσο συντεταγμένα και πιστά βαδίζουν πάνω σε αυτές τις επιταγές, αν δούμε τα βασικά αιτήματα που διαχρονικά διατυπώνονται από τους κατά καιρούς ηγέτες της μειονότητας: 

    • Δεν μας επιτρέπουν να δηλώνουμε την εθνική μας ταυτότητα.
    • Δεν μπορούμε να εκλέγουμε τους μουφτήδες μας (όπως αναφέραμε ήδη δρομολογείται η ικανοποίηση του αιτήματος από την ελλαδική πολιτεία).
    • Δεν γίνονται εκλογές για τις Επιτροπές που διαχειρίζονται τα βακούφια μας (ήδη ψηφίστηκε σχετικός νόμος).
    • Θέλουμε δίγλωσση εκπαίδευση. Δηλαδή να εξαφανιστεί η πομακική γλώσσα και η ρομανί των τσιγγάνων από το σύνολο του μειονοτικού πληθυσμού, εμπεδώνοντας την τουρκοφωνία.

    Αρχικά είναι ανάγκη να ξεκαθαρίσουμε το ποια είναι σήμερα η τουρκική τακτική στην ελληνική Θράκη. Δύο είναι οι βασικοί (και παράλληλοι) πυλώνες της, έτσι όπως αποδεικνύεται από τα γεγονότα: ο πολιτικός έλεγχος του μουσουλμανικού πληθυσμού, και η ομογενοποίησή του, δηλαδή ο εκτουρκισμός του. Όταν αυτοί οι δύο στόχοι θα έχουν επιτευχθεί οριστικά, τότε η γειτονική μας χώρα θα διαθέτει στο εσωτερικό της πατρίδας μας μια στρατηγική μειονότητα, ένα εργαλείο πίεσης που θα το χρησιμοποιεί κατά το δοκούν και σύμφωνα με ό,τι η εκάστοτε συγκυρία της επιτρέπει. Θα εξηγήσω αμέσως με συγκεκριμένα παραδείγματα το τί και πώς επιδιώκεται στην Θράκη στην κατεύθυνση των δύο στόχων που προανέφερα, αναδιφώντας στο αρχείο της πολύ καλής και μαχητικής εφημερίδας "Αντιφωνητής" της Κομοτηνής και στην εξίσου ενδιαφέρουσα ιστοσελίδα "Τουρκικά Νέα". Ξεκινώ με τον πολιτικό έλεγχο:

    * Στα τέλη της δεκαετίας του 80 και στις αρχές της δεκαετίας του 90 ο εξτρεμιστής τοπικός βουλευτής Αχμέτ Σαδίκ, που διακήρυσσε την τουρκική ταυτότητα της μειονότητας, ήταν ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης της. Ενίοτε μέσα στην παντοδυναμία που αισθανόταν πως είχε, είχε φτάσει στο σημείο να απειλεί άλλους μουσουλμάνους. Π.χ. "Θα σε βάλω στην μαύρη λίστα και δεν θα μπορείς να πας στην Τουρκία" ή "μόλις περάσεις τα σύνορα θα σε περιμένει το αυτοκίνητο της ΜΙΤ". Κάποια στιγμή ο εκλογικός νόμος άλλαξε, ετέθη το όριο του 3% για την είσοδο στην ελληνική Βουλή και το 1993 ο Σαδίκ έμεινε εκτός Κοινοβουλίου, με την προοπτική να παραμείνει εκεί εσαεί. Τότε η Τουρκία αποφάσισε να ρίξει το βάρος της σε μουσουλμάνους υποψηφίους των ελληνικών κομμάτων και τράβηξε το χαλί κάτω από τα πόδια του. Ο Σαδίκ βλέποντας τον παραμερισμό του αντέδρασε, συγκρούστηκε με την γραμμή της Άγκυρας και "ξαφνικά" όλοι όσοι επί χρόνια τον εκθείαζαν βγήκαν με πανομοιότυπες ανακοινώσεις εναντίον του, ταυτιζόμενοι με την νέα γραμμή του Προξενείου. Ο χθεσινός ήρωας έγινε αποδιοπομπαίος τράγος.

    * Στις εκλογές του 1996 εξελέγησαν με το ΠΑΣΟΚ, την ΝΔ και τον ΣΥΝ οι Γκαλήπ, Ακήφογλου και Μουσταφά αντίστοιχα. Όσοι βαυκαλίζονταν ή καλλιεργούσαν ψευδαισθήσεις για βελτίωση των πραγμάτων λόγω της απουσίας του ανεξάρτητου βουλευτή, διαψεύσθηκαν παταγωδώς το καλοκαίρι του 1999, όταν οι προαναφερθέντες κατέθεσαν ερώτηση στην Βουλή ζητώντας να αναγνωριστεί όχι μόνο τουρκική, μα και μακεδονική εθνική μειονότητα στην Ελλάδα! Αποδείχθηκε παράλληλα, ότι το όριο του 3% δεν θεσπίστηκε για να μην μπουν εξτρεμιστικές φωνές στο ελληνικό κοινοβούλιο, αλλά για να καρπωθούν τα κόμματα τις "χαμένες" γι' αυτά ψήφους των "ανεξάρτητων" τουρκοφρόνων συνδυασμών. Τα κομματικά επιτελεία διαγκωνίζονταν για το ποιό θα προσφέρει τα περισσότερα (το ποιό θα πλειοδοτήσει σε μειοδοσία, θα μπορούσαμε να πούμε καλύτερα), ώστε οι εκλεκτοί του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής να ενταχθούν στο δικό τους ψηφοδέλτιο!

    * Το 1998 η Συρία αναγκάστηκε να διώξει από το έδαφός της τον Κούρδο ηγέτη του ΡΚΚ Αμπντουλάχ Οτσαλάν και κείνος κατέφυγε στην Ρώμη (πριν καταλήξει στην Αθήνα κι από ‘κει μέσω Ναϊρόμπι στην φυλακή του Ίμραλι). Για το διάστημα λοιπόν που ο Οτσαλάν βρισκόταν στην ιταλική πρωτεύουσα, όλοι οι μειονοτικοί δημοσιογράφοι, οι νυν και πρώην βουλευτές καθώς και άλλα στελέχη της μειονότητας υπέγραψαν προς τις ιταλικές αρχές αίτημα παράδοσης του Κούρδου ηγέτη στην Τουρκία  ως "τρομοκράτη"! Υπήρξαν μόνο μια-δυο φωτεινές εξαιρέσεις, που απλώς επιβεβαίωσαν τον κανόνα.

    * Τον Φεβρουάριο του 2000 ο Σύλλογος Επιστημόνων Μειονότητας έστειλε ψήφισμα διαμαρτυρίας στον Ρώσο πρέσβη της Αθήνας για τον τότε πόλεμο της Τσετσενίας, καταγγέλλοντας τον βάρβαρο διωγμό και τον αφανισμό των μουσουλμάνων. Την επιστολή υπέγραφε ο μετέπειτα βουλευτής Ροδόπης (ΝΔ) Αχμέτ Ιλχάν, γραμματέας τότε του συλλόγου.

    * Και τον Μάιο του 2005, όταν ο Δήμος Κομοτηνής ενέταξε στα "Ελευθέρια" της πόλης μιαν εκδήλωση στην μνήμη της Ποντιακής Γενοκτονίας, τόσο η Συμβουλευτική Επιτροπή, όσο και ο Σύλλογος Επιστημόνων Μειονότητας, βγάλανε θρασύτατες ανακοινώσεις εγκαλώντας τον Δήμο που απλώς συμμορφώθηκε με τον νόμο και τίμησε την μνήμη των σφαγιασθέντων!

    * Πρόσφατα με την εκλογή του Σαμαρά στην ηγεσία της ΝΔ, ο πρώην βουλευτής Αχμέτ Ιλχάν και μερικά ακόμα μειονοτικά στελέχη της ΝΔ, παραιτήθηκαν καταγγέλλοντας τον Σαμαρά για τις ακραίες εθνικιστικές του θέσεις! Ο ίδιος βουλευτής τώρα δήλωσε πως εντάσσεται στο ΔΗΣΥ της κας Ντόρας Μπακογιάννη, καθώς, όπως είπε στο ιδρυτικό συνέδριο του κόμματος τον Μάρτιο, θα εμπεριέχονται και ανοίγματα προς "την τουρκική μειονότητα της Δυτικής Θράκης".

    * Επίσης, το ότι προεκλογικά αισθάνονται  σχεδόν όλοι οι πολιτευτές την ανάγκη να περάσουν από το τουρκικό προξενείο πως πρέπει να ερμηνευτεί; Δεν αποτελεί μια μορφή προέγκρισης των υποψηφίων; 

    Ας δούμε όμως και μερικά γεγονότα για να φανεί τι συμβαίνει στον τομέα της συνειδησιακής και πολιτιστικής ομογενοποίησης των μουσουλμάνων πολιτών, όπου Πομάκοι και Ρομά αντιμετωπίζουν το φάσμα της οριστικής τους εξαφάνισης ώστε να αναδυθεί μια "τουρκική" εθνική μειονότητα:

    * Στο φτωχό πομακοχώρι Τσούκα της ορεινής Ροδόπης τα παιδιά δεν είχαν δει στην ζωή τους ποτέ την θάλασσα. Ο χριστιανός δάσκαλος του χωριού, με όλη την καλή του προαίρεση, απευθύνθηκε στην Ταξιαρχία της περιοχής και η τελευταία προσέφερε ευγενώς όχημα για την δωρεάν μεταφορά των μαθητών. Κι ενώ γονείς και μαθητές ενθουσιάστηκαν, ήρθε ο τότε κοινοτάρχης Αμπντουραχήμ Μεμέτ από τον Κέχρο και τους απαγόρευσε την εκδρομή. Ο Ελληνικός Στρατός δεν πρέπει να δείχνει καλό πρόσωπο στον μουσουλμανικό πληθυσμό, πρέπει να είναι πάντα "ο στρατός των γκιαούρηδων".

    * Στην γειτονική Μυρτίσκη οι Πομάκοι χωρικοί, με την ενθάρρυνση τοπικών πολιτικών παραγόντων, ίδρυσαν το 1997 πολιτιστικό σύλλογο για να κάνουν κάποιες δράσεις μορφωτικού ή κοινωνικού χαρακτήρα (πρώτη τέτοια ενέργεια ήταν η αναστήλωση του μιναρέ του χωριού). Καθώς όμως η Άγκυρα δεν μπορούσε να ελέγξει τους έχοντες την πρωτοβουλία, η Συμβουλευτική Επιτροπή τρομοκράτησε τον απλό κόσμο, οι υπογραφές αποσύρθηκαν και το σωματείο έσβησε πριν καν λειτουργήσει.

    * Πριν από λίγα χρόνια η καθηγήτρια Άννα Φραγκουδάκη δημιούργησε σχολικά εγχειρίδια για τα παιδιά της μειονότητας ώστε να μάθουν καλύτερα την ελληνική γλώσσα. Ένα από τα εγχειρίδια αυτά είχε τίτλο "Λεσίτσα", δηλαδή στα πομάκικα "αλεπού". Οι αντιδράσεις των τουρκοφρόνων για την χρήση της πομακικής λέξης την υποχρέωσαν να το αποσύρει και να το επανεκδώσει με τον ομόηχο μα ελληνικό τίτλο "Λενίτσα"! Σε δύο τουλάχιστον περιπτώσεις έχουμε ανάλογα κρούσματα απόσυρσης επισήμων εκδόσεων επειδή αναφέρονταν σε "Πομάκους" και "Ρομά" και επανέκδοσής τους χωρίς τις ... επιλήψιμες λέξεις: Επρόκειτο για τον τουριστικό οδηγό της νομαρχίας Ροδόπης (1998) και για τον ανάλογο οδηγό της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης τον Ιανουάριο του 2004.

    Θα ρωτούσε λοιπόν κανείς εύλογα, ποια είναι η ελληνική πολιτική ανάσχεσης των ανωτέρω κινήσεων. Δυστυχώς η απάντηση είναι ότι κάτι τέτοιο απλώς δεν υφίσταται. Κανένας Έλληνας υπεύθυνος για το ζήτημα δεν έχει να πει τίποτε, πέρα από τα γνωστά περί "ισονομίας", "ενσωμάτωσης", "διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσας", "ανάπτυξης της περιοχής" κ.λπ. Πουθενά δεν καταδικάζεται η κεμαλική ιδεολογία, δεν υφίσταται κανένα σχέδιο για την διάσωση της πομακικής και τσιγγάνικης ταυτότητας, δεν στηρίζονται όσοι τολμούν να διαφοροποιηθούν από την τουρκόφρονη πλειοψηφία. Είναι λοιπόν φανερό ότι απέναντι σε έναν αντίπαλο όπως είναι η Τουρκία οι επιδόσεις του είναι περιορισμένες, για να το πούμε ευγενικά. Στην καλύτερη περίπτωση τρέχουμε πίσω από τα γεγονότα ή τις πρωτοβουλίες της άλλης πλευράς (σαν τα παράνομα νηπιαγωγεία ή τον εκτουρκισμό των θρησκευτικών γιορτών), αγωνιζόμενοι να διασώσουμε ό,τι μπορεί να σωθεί, κατά κανόνα σε επίπεδο εντυπώσεων.

    Φυσικά, η απόλυτη στήριξη όλων των ανθελληνικών ενεργειών στον χώρο της Θράκης μας δίδεται από το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής, που έχει από καιρό ξεφύγει από κάθε έλεγχο και κάθε άλλο παρά ασκεί τον τυπικό προβλεπόμενο διπλωματικό ρόλο του. Αναρωτιέται κανείς, σε τί χρειάζεται ένα τουρκικό προξενείο στην Θράκη, αφού δεν υπάρχουν Τούρκοι στην περιοχή, οι δε ταξιδιωτικού και επιχειρηματικού περιεχομένου σκοποί που επιτελεί, εξυπηρετούνται επαρκώς από το προξενείο της Θεσσαλονίκης. Αυτό το αυτονόητο, όχι απλώς αρνείται να το συζητήσει η ελληνική πολιτεία, αλλά κατά κανόνα παρακολουθεί απαθής την όλη προκλητική και εθνοδιαλυτική δραστηριότητά του. Οι αντιδράσεις του τοπικού πληθυσμού, που πρόσφατα μάλιστα απέκτησαν και συλλογική εκπροσώπηση μέσα από την ίδρυση της Κίνησης Πολιτών υπό τον εύγλωττο τίτλο Προξενείο Στοπ, έχουν να αντιμετωπίσουν ακόμη και διώξεις από το ελληνικό κράτος, επειδή λ.χ. ανήρτησαν ένα πανό σχετικό με τις δραστηριότητές τους!

    Προσπάθησα να κάνω όσο πιο σαφές μπορούσα, ότι, αν και επισήμως δεν αμφισβητείται η ελληνική κυριαρχία στην Θράκη μας, είναι φανερό ότι η Τουρκία με τους μηχανισμούς και τους ανθρώπους της, που δραστηριοποιούνται τόσο στο έδαφός της, όσο και στο ελληνικό και ευρωπαϊκό, την αμφισβητεί έμπρακτα. Σήμερα παρουσιάστηκαν ακροθιγώς μερικές μόνο παράμετροι αυτής της έμπρακτης αμφισβήτησης. Δυστυχώς, κάποιοι επιμένουν να κοιμούνται ήσυχοι.

    Η μόνη ελπίδα δείχνει να κυοφορείται στην αντίδραση των κατοίκων της περιοχής, όπως αυτό που σας ανέφερα προηγουμένως, για το κλείσιμο του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής (ανάμεσά τους βρίσκονται και πολλοί μουσουλμάνοι, που δεν νοιώθουν καμμία άλλη διαφορετικότητα από τους υπόλοιπους Έλληνες πέραν αυτής της θρησκείας τους). Αν το κίνημα αυτό ανδρωθεί και κατορθώσει να επηρεάσει τα κέντρα αποφάσεων στην Αθήνα, τότε μπορούμε να ομιλούμε για μία αισιόδοξη προοπτική για το εθνικό θέμα της Θράκης μας. Αν δεν τα καταφέρει, τότε αυτό που ίσως αύριο ζήσουμε, θα θυμίζει μία ζοφερή πραγματικότητα, που διαμορφώθηκε τα τελευταία 50 χρόνια στην Κύπρο μας.

    Παραπομπές
    1. Φανούλλα Αργυρού, Διζωνική Εκτέλεση της Κυπριακής Δημοκρατίας (1955-2011), εκδ. "Αδράστεια", Λεμεσός 2011, σ. 226.
    2. Νεόφυτος Γονατάς και Παρασκευάς Κυδωνιάτης, Η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης, Κομοτηνή 1985, σσ.25-27.
    3. Τα αδιέξοδα της μειονοτικής εκπαίδευσης
    4. Εφημερίδα Τζουμχουριέτ Θράκης, 04/02/2011. Καταγγελία για έξωθεν επεμβάσεις στην Δυτική Θράκη
    5. Νεόφυτος Γονατάς και Παρασκευάς Κυδωνιάτης, Η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης, Κομοτηνή 1985, σελ. 5.


    Το κείμενο αποτελεί την ομιλία του Γιάννη Κουριαννίδη στην 3η Γιορτή του περιοδικού Patria στις 10 Απριλίου 2011 στην Αθήνα.

    Κατηγορία: