Ουκρανία: Μία καταζητούμενη από την INTERPOL η νέα πρωθυπουργός

  • Δημοσιεύτηκε: 18 Ιανουάριος 2005

    Είχα την τύχη τις ημέρες των εορτών να τις περάσω στο πανέμορφο και επιβλητικό Κίεβο. Είχα την αναπόφευκτη - αν και αναμενόμενη - ατυχία να πέσω πάνω στις στρατοπεδίες που επιμελώς είχαν στηθεί στο κέντρο της πόλεως, απειλώντας, ακόμη και τώρα που ο Γιούσενκο «εξελέγη», με εξέγερση, σε περίπτωση που ο τελευταίος δεν εισέλθει στο Προεδρικό Μέγαρο. Τυφλοί, κουτσοί και κάθε καρυδιάς καρύδι στον Αρχάγγελο Μιχαήλ, θα μπορούσαμε να πούμε, παραφράζοντας το ελληνικό ρητό, βλέποντας την εικόνα της Χρισιάτνικ, του κεντρικού δρόμου του Κιέβου (κάτι σαν την Πανεπιστημίου), λίγα μέτρα από το χρυσό άγαλμα του πολιούχου της πόλεως.

    Φαιοπράσινα αντίσκηνα στρατιωτικού τύπου, φρουρούμενα από αόπλους (;) παραστρατιωτικούς – προφανώς τα αντίσκηνα έκρυβαν σφαίρες και Καλάσνικωφ - και αγουροξυπνημένοι άνδρες με γυναικόπαιδα να στέκονται στην ουρά για το συσσίτιο. Βιολογικές τουαλέτες, ιατρείο κατά τα στρατιωτικά πρότυπα, οδοφράγματα από παγκάκια, περίφραξη από ξύλινες παλέτες, λάβαρα και σκοπιές. Μπροστά μπροστά τα αντίσκηνα μίας Ουκρανικής εθνικιστικής οργανώσεως, δίπλα σε ξένες αποστολές από την Γεωργία και τον Καναδά. Δεσπόζουσα σημαία, περισσότερο και από την Ουκρανική ή και την πορτοκαλιά του Γιούσενκο, μία παραποιημένη Ουκρανική Σημαία που κάτω από την γαλάζια και την κίτρινη γραμμή, φέρει μία ερυθρά ή πιο πολύ προς το ροζ ή το φούξια ρίγα. Ρωτάμε. Είναι η σημαία της Γιούλια Τιμοσένκο.

    Η Γιούλια Τιμοσένκο, είναι 44 ετών, οικονομολόγος, με περιουσία 11 δισεκατομμυρίων δολαρίων και αποτελεί την αιχμή του δόρατος του συνασπισμού κομμάτων που υποστηρίζει τον Βίκτωρ Γιούσενκο. Αν και γοητευτική γυναίκα, δεν θα έλεγε κανείς ότι πρόκειται για την προσωποποίηση της εντιμότητος ούτε της πολιτικής νηφαλιότητος. Η επαγγελματική της καριέρα, όπως και πολλών άλλων, ξεκινά με την πτώση του Υπαρκτού Σοσιαλισμού και την εμπλοκή της στην εξαπάτηση του ουκρανικού λαού μέσω παρατραπεζών. Αυτό τουλάχιστον μας λένε κάποιοι οπαδοί του προσφάτως παραιτηθέντος πρωθυπουργού και πολιτικού αντιπάλου του Γιούσενκο, Βίκτωρ Γιανουκόβιτς. Κατά τα άλλα, στοιχεία για την αρχική της δράση δεν είναι εύκολο να βρεθούν. Η εμπλοκή της, ωστόσο, με την πολιτική, από το 1996, προσφέρει άφθονο υλικό προς τεκμηρίωση των κατηγοριών εκείνων που την θεωρούν τον μεγαλύτερο απατεώνα που πέρασε από τη χώρα.

    Η φιλία της με τον τότε πρωθυπουργό, Παύλο Λαζαρένκο, ο οποίος μετά από καταγγελίες και έρευνες για διαφθορά εγκατέλειψε το 1997 την χώρα και τον περασμένο Ιούνιο συνελήφθη στην Καλιφόρνια για ξέπλυμα χρήματος και εκβιασμό, οδήγησε γρήγορα την Τιμοσένκο στο να κατέχει μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες μονοπωλίου ενεργείας (κυρίως φυσικού αερίου) και να ελέγχει γύρω στο 20% (!!!) του ακαθαρίστου εθνικού προϊόντος της Ουκρανίας. Σε αυτό οφείλεται και το παρατσούκλι της «η πριγκίπισσα του αερίου». Οι κατηγορίες για εμπλοκή της στα σκάνδαλα του Λαζαρένκο δεν άργησαν να έρθουν. Τον Φεβρουάριο του 2001, επί πρωθυπουργίας Γιούσενκο μάλιστα, η Γιούλια Τιμοσένκο συνελήφθη[1] για την διαπλοκή της με τον τότε καταζητούμενο τέως πρωθυπουργό και για το ότι τον «χρηματοδότησε» με το ποσό των 79 εκ. δολαρίων. Αυτό την οδήγησε στην φυλακή για 6 εβδομάδες. Αποφυλακίστηκε, ωστόσο, ελλείψει επαρκών στοιχείων. Το όνομά της όμως, δεν έπαψε να φιγουράρει στις λίστες των καταζητουμένων της INTERPOL, μιας και ο Λαζαρένκο ξέπλενε το χρήμα στην Αμερική, μαζί, πιθανότατα, με τον επίσης καταζητούμενο σύζυγό της, Αλεξάντρ Τιμοσένκο.[2]

    Η «πτώση» της Τιμοσένκο, εφόσον δεν την σκότωσε - πριν ένα χρόνο έπεσε και θύμα ενός παρ' ολίγον θανατηφόρου τροχαίου «ατυχήματος» - την έκανε πιο ισχυρή. Αξιοποίησε την φυλάκισή της ως εξαγνισμό για το γεγονός ότι κατέκλεψε τον Ουκρανικό λαό όσο εκείνος πεινούσε και με την απελευθέρωσή της ξεκίνησε άμεσα να παίρνει το αίμα της πίσω. Ο λαός της έδωσε πολύ εύκολα άφεση αμαρτιών. Ο πρώτος ξεσηκωμός των Ουκρανών, σε μικρογραφία αυτού που το Κίεβο ζει μέχρι και σήμερα, έγινε με αφορμή την εξαφάνιση του δημοσιογράφου Γκεόργκι Γκονγκάτζε[3], ο οποίος ερευνούσε την πιθανότητα εμπλοκής του Προέδρου Κούτσμα σε οικονομικά σκάνδαλα. Αυτόν επέλεξε η Τιμοσένκο για σημαία της και κατέβασε τότε τον κόσμο στην Χρισιάτνικ με τα αντίσκηνα, ζητώντας την παραίτηση του Προέδρου της χώρας. Αυτό αρκεί για να καταλάβουμε ποίου έμπνευση ήταν αυτό που συνέβη μετά την αποτυχία των πρώτων εκλογών της 21ης Νοεμβρίου. Τα τελεσίγραφα προς τον Πρόεδρο και τις απειλές για λαϊκή εξέγερση δεν τις έκανε ο Γιούσενκο. Η Τιμοσένκο ήταν εκείνη που ξεσήκωνε τα πλήθη με τον εριστικό της λόγο, οδηγώντας τα να επιτεθούν στον κλοιό των αστυνομικών, ενώ η ίδια καλούσε τους αστυνομικούς να γίνουν ένα με τον λαό κατά το «αδέρφια μας στρατιώτες…».

    Η εξαφάνιση της επικηρύξεως της Τιμοσένκο μία εβδομάδα μετά τις πρώτες εκλογές από την ιστοσελίδα της INTERPOL σε συνδυασμό με την πληροφορία που θέλει τις Η.Π.Α. να διαθέτουν στοιχεία για τα εμβάσματα που απέστελνε η Τιμοσένκο στον Λαζαρένκο επί πρωθυπουργίας του[4], καθώς και η στήριξη που παρείχαν οι Η.Π.Α. και η Ε.Ε. μαζί με το παγκόσμιο επιχειρηματικό κατεστημένο στον Γιούσενκο για να ρίξει τον Γιανουκόβιτς και τους ισχυρούς δεσμούς της χώρας με την Ρωσία, συνθέτουν ένα τεράστιο παζλ. Αυτό που εύκολα θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει διαπλοκή παγκοσμίου επιπέδου. Σήμερα, τέλος, μαθαίνουμε και δύο ακόμη σημαντικές πληροφορίες: Επτά μήνες μετά την κατηγορηματική απόρριψη κάθε ενδεχομένου εντάξεως, δια στόματος Ρομάνο Πρόντι, η Ευρωπαϊκή Ένωση θέλει ξαφνικά την ένταξη της Ουκρανίας[5]  νωρίτερα και από εκείνην της Τουρκίας, ενώ η εντιμότατη Γιούλια Τιμοσένκο θα είναι πιθανότατα η νέα πρωθυπουργός της Ουκρανίας, χωρίς πιθανότατα να πάψει να μονοπωλεί την διαχείριση της ενεργείας της χώρας.

    Αυτά προς γνώσιν και συμμόρφωσιν, τόσο του δημοσιογραφικού κατεστημένου, που έσπευσε να χειροκροτήσει την νίκη του «μεταρρυθμιστή» Γιούσενκο και να περιοριστεί για την Τιμοσένκο στον χαρακτηρισμό «αμφιλεγόμενη». Προς γνώσιν και του Λαϊκού Κόμματος του κ. Καραμανλή, το οποίο έταζε λαγούς με πετραχήλια για να εκλεγεί ο «δικός του». Όλα αυτά ίσως να μην και είναι εντελώς άσχετα και με το πώς κάποιοι βλέπουν την ενδεχόμενη ένταξη της Τουρκίας[6] στην Ε.Ε. Πού κολλάει η Τουρκία; Σίγουρα κάποιοι προσπαθούν έμμεσα να την παρακάμψουν, αλλάζοντας εν μία νυκτί τις προτεραιότητες της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και η άμεση αντίδραση του Προέδρου Πούτιν με το έντονο φλερτ του απέναντι στη γείτονα[7], μετά την εκλογή Γιούσενκο, το μαρτυρά!


    [3] BBC NEWS, 19.09.2000: Outspoken Ukraine journalist missing
    [4] THE GUARDIAN, 26.11.2004: The millionaire revolutionary
    [4] Interfax Information Agency, 18.01.2005: EU to grant Ukraine market economy status
    [5] ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ, 02.12.2004: Στόιμπερ: Πιο ευρωπαϊκή η Ουκρανία από την Τουρκία
    [6] TURKS.US, 16.01.2005: Ukraine Might Join EU before Turkey
    [7] ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 13.01.2005: Ενεργειακός «μεσίτης»