Ο βέβαιος θάνατος της Ευρωπαϊκής αγροτιάς

  • Δημοσιεύτηκε: 29 Νοέμβριος 2014

    1984: Θεσμοθέτηση των ποσοστώσεων γάλακτος. 1988: Πάγωμα της γης και σταθεροποίηση του αγροτικού προϋπολογισμού. Μάιος 1992: Μεταρρύθμιση της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής. Δεκέμβριος 1993: Θεσμοθέτηση αγροτικών μέτρων της GATT. Κάθε ευρωπαϊκή αγροτική μεταρρύθμιση που ψηφίζεται, οδηγεί στον θάνατο της Γαλλικής γεωργίας και αγροτιάς χωρίς, αλίμονο, οι αγρότες και ακόμα λιγότερο τα αγροτικά συνδικάτα υπεύθυνα να τους εκπροσωπούν και να τους υποστηρίζουν, να αναγνωρίσουν το μέγεθος του κινδύνου και να προτείνουν λύσεις ριζικά διαφορετικές από αυτές που τους έχουν επιβληθεί. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, όλοι οι ηθοποιοί αυτού του δράματος είναι σαν να έχουν παραλύσει και παραμένουν ανίκανοι να αντιταχθούν σε αυτούς που δεν θέλουν ούτε γεωργία, ούτε χωρικούς, αλλά μία αγροτική βιομηχανία υπερεντατική στα χέρια μόλις τριακοσίων χιλιάδων “managers”.

    Είναι σφάλμα να λέμε ότι η Κοινή Αγροτική Πολιτική κοστίζει πολύ ακριβά στους Ευρωπαίους φορολογουμένους. Είναι μία αναλήθεια που συντηρείται επιμελώς από τους τεχνοκράτες των Βρυξελλών και από τους κύκλους των οπαδών των ελευθέρων συναλλαγών εντός της Κοινότητας. Για να τραφούν τα 340 εκατομμύρια κατοίκων της Ευρώπης των 12, για να συντηρηθούν τα χιλιετή τοπία μας και για να διατηρηθεί η διατροφική μας ανεξαρτησία αφιερώνουμε μόνο 0.7% του Εσωτερικού Κοινοτικού Ακαθαρίστου Προϊόντος στην γεωργία. Το επιχείρημα περί προϋπολογισμού δεν είναι λοιπόν και πολύ πειστικό.

    Στην πραγματικότητα μεταρρυθμίζουμε την Κοινή Αγροτική Πολιτική, διότι στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων της GATT, οι Ηνωμένες Πολιτείες απαίτησαν να εγκαταλείψουμε την κοινοτική βοήθεια προς τους Ευρωπαίους αγρότες. Μοναδικός σκοπός: η πτώση των τιμών και των παραγόμενων ποσοτήτων στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πρόκειται για μία πολιτική υποδουλώσεως στα ξένα συμφέροντα, κατά κύριο λόγο αμερικανικά. Η Ευρωπαϊκή Κοινότητα, τα κράτη της Βορείου Ευρώπης, η Μ. Βρετανία και οι Κάτω Χώρες ειδικά, στο όνομα των ελευθέρων συναλλαγών δεν έχουν να αρνηθούν τίποτα στην ισχυρή Αμερική.

    Οι συνέπειες των συμφωνιών της GATT, σε συνδυασμό προς την μεταρρύθμιση της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής, είναι σημαντικές: επιπλέον άνεργοι, μείωση των κοινοτικών εξαγωγών κατά 30% έως 40%, μείωση κατά 15% των τιμών των παραγωγών και αύξηση των γαιών προς αγρανάπαυση από τέσσερα σε δέκα εκατομμύρια εκτάρια καλλιεργήσιμων γαιών. Από το παρελθόν, η Ευρώπη πάντα υπέκυπτε στις αξιώσεις των Αμερικανών - αμερικανική σόγια εισαγόμενη στην Ισπανία, τροφές με βάση το καλαμπόκι εισαγόμενες χωρίς τελωνειακούς δασμούς, παρά τις οδηγίες της GATT, κρέας με ορμόνες - και υπέκυψε ξανά στην GATT, όταν όφειλε να επαναδιαπραγματευθεί το σύνολο των κειμένων του Blair House.

    Η Γαλλία θα έπρεπε να χρησιμοποιήσει, αν χρειαζόταν, το δικαίωμα του βέτο, η Ευρώπη θα έπρεπε να απαντήσει στα αμερικανικά μέτρα εκφοβισμού με μέτρα αντιποίνων στις αγροτικές της εξαγωγές. Οι ΗΠΑ είχαν κηρύξει αγροτικό πόλεμο εναντίον της Ευρώπης, και αυτή θα έπρεπε να χρησιμοποιήσει τα ίδια όπλα με αυτές, επιθετικά και αμυντικά. Αυτό δεν έγινε. Οι συνέπειες θα είναι ίσως η εξαφάνιση αύριο στην Γαλλία δύο εκατομμυρίων ανθρώπων που ακόμα εργάζονται στην γεωργία και εξασφαλίζουν την αυτάρκειά μας σε διατροφή.

    Η άμυνα της ευρωπαϊκής γεωργίας περνά δια μέσου του αυστηρού σεβασμού της εθνικής και κοινοτικής προτιμήσεως, θέτοντας τέρμα στα πλεονεκτήματα, αδικαιολόγητα και χωρίς ανταπόδοση εδώ και παραπάνω από τριάντα χρόνια, προς τους Αμερικανούς αγροκαλλιεργητές, κυρίως στον τομέα των υποκατάστατων των δημητριακών. Το οργωμένο χώμα, τα πράσινα και παχιά λιβάδια με τις περιφράξεις από βάτους αειθαλείς, σύντομα θα τα ακολουθήσουν οι ακαλλιέργητες εκτάσεις, οι βάτοι και η ερήμωση.

    Από τον μόχθο των χωρικών της η Γαλλία, εδώ και περισσότερο από 1000 χρόνια, δημιούργησε έναν αγροτικό πολιτισμό που είναι έτοιμος να πεθάνει υπό το βάρος των συνδυασμένων επιπλήξεων των τεχνοκρατών των Βρυξελλών και των οικουμενιστών της Ουάσινγκτον. Δεν μπορούμε να θυσιάσουμε σε λιγότερο από μία γενιά αυτό που οι πρόγονοί μας τόσο μόχθησαν για να δημιουργήσουν. Έτσι σωστό θα ήταν να φαντασθούμε κάποια ριζοσπαστικά μέτρα για να σώσουμε την γεωργία μας, τους χωρικούς μας και την τεχνογνωσία μας, για να ξαναζωντανέψουν οι αγροί μας και ήρεμα να προετοιμασθούμε για τον επόμενο αιώνα παρόντες στις παγκόσμιες αγορές.

    Η Κοινή Αγροτική Πολιτική έκανε τον κύκλο της, αλλά από το 1992 δεν υφίσταται πλέον ως τέτοια. Πρέπει λοιπόν να βγούμε από αυτή την αγροτική Ευρώπη, που δεν δημιουργεί πλέον παρά μόνον ανέργου, πρόωρους συνταξιοδοτηθέντες ή χωρικούς επιδοτούμενους. Όπως και για την βιομηχανία και τις υπηρεσίες, ας προστατεύσουμε τα σύνορά μας με ένα κοινό αγροτικό δασμό εναντίον του άγριου φιλελευθερισμού, ας επανενεργοποιήσουμε τις ελλειμματικές μας παραγωγές (ειδικά τις ελαιο-πρωτεϊνικές), ας ευνοήσουμε τις ποιοτικές μας παραγωγές με διπλώματα ευρεσιτεχνίας ή με προϊόντα ελεγχόμενης προελεύσεως, ας φορολογήσουμε τα αγροτικά εργαστήρια εκτός εδάφους και την εντατική κτηνοτροφία που μολύνει το περιβάλλον, που δημιουργούν την υπερπαραγωγή και κάνουν τους αγρότες δέσμιους της αγροχημείας και των προμηθευτών αγροτικού εξοπλισμού, ας δημιουργήσουμε μία νέα μεγάλη αγροτική πολιτική βασισμένη σε έξι αρχές:

    • Η ανεξαρτησία σε είδη διατροφής της Ευρώπης. Δεν είμαστε ανεξάρτητοι όταν εισάγουμε 20% των αγροτικών προϊόντων και γινόμαστε υποτελείς του κυκλώματος της σόγιας ή των υβριδίων.
    • Η προτίμηση των κοινοτικών προϊόντων.
    • Η πραγματικότητα των τιμών. Μόνο η αγορά θα σώσει τους αγροκαλλιεργητές υπό τον όρο ότι η αγροτική αγορά ειδών διατροφής δεν θα σφετερίζεται την προστιθέμενη αξία.
    • Η ισότητα των εισοδημάτων. Δεν μπορούμε να αυξάνουμε το εισόδημα όλων των επαγγελματικών κατηγοριών και να στριμώχνουμε τους αγροκαλλιεργητές στην αθλιότητα.
    • Ο έλεγχος των εμπορικών κυκλωμάτων.
    • Μεγάλη εμπορική πολιτική βασισμένη σε νομικά μέτρα εμπορικής αμύνης, ανάλογα με αυτά των Αμερικάνων.

    Η Γαλλία χωρίς χωρικούς δεν αποτελεί πλέον το θέμα λόγων κινδυνολόγων, ούτε μία απίθανη ουτοπία. Μπορεί να είναι η αυριανή πραγματικότητα. Όμως μία χώρα χωρίς χωρικούς δεν αποτελεί πλέον χώρα.


    Το άρθρο μεταφράστηκε από τον Γιάννη Νικολόπουλο και δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του Εθνικού Μετώπου.
    Κατηγορία: