Ο πατριωτισμός μπορεί να είναι εκτός μόδας, είναι όμως και αιώνιος Συνέντευξη του Ντέρεκ Τέρνερ στις «Ελληνικές Γραμμές»

  • Δημοσιεύτηκε: 11 Ιούλιος 2003

    RIGHT NOW

    Οι επισκέπτες της ηλεκτρονικής εκδόσεως των Ελληνικών Γραμμών θα έχουν διαπιστώσει ότι συχνά στην στήλη «Απόψεις» δημοσιεύονται άρθρα ατόμων που ανήκουν στον ευρύτερο πατριωτικό χώρο της βρετανικής και αμερικανικής πολιτικής σκηνής. Τέτοιοι είναι ο Έλληνας Τάκης Θεοδωρακόπουλος, δημοσιογράφος σε πολλά βρετανικά και αμερικανικά έντυπα, εκδότης του Right Now και ο δημοσιογράφος Ντέρεκ Τέρνερ, αρχισυντάκτης του ιδίου περιοδικού. Κοιτώντας στην στην ταυτότητα του Right Now μπορεί κανείς να διακρίνει ανάμεσα στους έναν από τους σημαντικότερους θεωρητικούς του συγχρόνου εθνικισμού, τον Alain de Benoist.

    Για το τριμηνιαίο περιοδικό Right Now μας λέει ο αρχισυντάκτης του, κ. Τέρνερ: Το Right Now ιδρύθηκε στα τέλη του 1993 από μία μικρή ομάδα φίλων, που πίστευε ότι η Βρετανική κοινωνία άλλαζε προς το χειρότερο και ουδείς έκανε κάτι για να αναστρέψει την κατάσταση.

    Οι συντηρητικοί ήταν ήδη στην εξουσία από το 1979, ωστόσο ελάχιστα είχαν ... συντηρηθεί. Ο θεσμός της οικογενείας δεχόταν μία παρατεταμένη επίθεση, η κοινωνία εδιαιρείτο με πολύ άσχημο τρόπο, ολόκληρες περιφέρειες της χώρας είχαν υποβαθμισθεί, στρατηγικές βιομηχανίες διελύοντο, η μετανάστευση είχε φτάσει πολύ υψηλά επίπεδα, το πολιτικά ορθό έσφιγκε τον κλοιό του, η Βρετανία εκχωρούσε όλο και περισσότερες εξουσίες στην Ευρωπαϊκή Ένωση και οι Ενωτικοί του Ulster σταδιακά εγκατελείποντο. Η κυβέρνηση της κ. Θάτσερ είχε υπογράψει αμφότερες την Συμφωνία της Ευρωπαϊκής Ενοποιήσεως και την Αγγλο-Ιρλανδική Συμφωνία. Ο διάδοχός της, John Major ήταν ακόμη πιο αναξιόπιστος. Η κυβέρνησή του υπέγραψε την συνθήκη του Μάαστριχ, ενώ ο ίδιος ήταν ο πρώτος Συντηρητικός ηγέτης που απέβαλε πρόσωπα από το κόμμα, διότι εξέφρασαν πολιτικά μη ορθές απόψεις σε ό,τι αφορά την φυλή.

    Εν τω μεταξύ, το Εργατικό Κόμμα είτε μισούσε είτε αδιαφορούσε για τον Δυτικό Πολιτισμό και αφοσιωνόταν στην ισότητα, τον ηθικό σχετικισμό, τον διεθνισμό, την μαζική μετανάστευση και την πολυπολιτισμικότητα - τάσεις φανερά επιβλαβείς για τα Βρετανικά συμφέροντα. Υπήρχαν και μικρότερα κόμματα στην Δεξιά, όμως το Βρετανικό Εκλογικό Σύστημα θεωρούσε ότι τέτοια κόμματα πρέπει να βρίσκονται περιορισμένα στο περιθώριο της πολιτικής.

    Έμοιαζε να υπάρχει μία ευρεία έλλειψη ιδεών μεταξύ των πατριωτών εν γένει - εν μέρει λόγω της τοπικής Συντηρητικής παραδόσεως, η οποία υπερηφανεύεται για τον εμπειρικισμό και την δυσπιστία της απέναντι σε αφηρημένες έννοιες. Τέτοιες ιδέες, όπως εξεφράζοντο στην Δεξιά, κυρίως σε σχέση με την «Ελεύθερη Αγορά», η αποδοχή των οποίων, πολλοί πίστευαν, ότι ήταν η απάντηση σε όλα τα προβλήματα του κόσμου. Υπήρχε μικρή κατανόηση για τον ρόλο του πολιτισμού στην πολιτική. Πολλοί Συντηρητικοί, έδειχναν να πιστεύουν ότι αρκούσε να ευημερήσει κανείς οικονομικά, για να γίνει οπαδός του κόμματός τους εν μία νυκτί.

    Η Αριστερά είχε το απόλυτο ιδεολογικό προβάδισμα. Υπήρχε λοιπόν η ανάγκη για ένα ειλικρινές αλλά και ορθολογιστικό περιοδικό, που θα μπορούσε να συσπειρώσει ανθρώπους που διαφωνούσαν με την Αριστερά και να τους προσφερθεί ως μέσο νέων ιδεών και πληροφορήσεως. Η θέληση να συνδυαστεί το θάρρος και η δίψα για ιδέες της μη Συντηρητικής Δεξιάς με τον ορθολογισμό και τον πραγματισμό της Συντηρητικής παραδόσεως. Ήμαστε τυχεροί, διότι κεντρίσαμε το ενδιαφέρον και αντλήσαμε την υποστήριξη πολλών διακεκριμένων ανθρώπων, ενώ εδέχθημεν την επίθεση πολλών άλλων τέτοιων, από τον Tony Blair και κάτω.

    ΝΤΕΡΕΚ ΤΕΡΝΕΡ

    Για τον εαυτό του μας λέει ο Ντέρεκ Τέρνερ: Γεννήθηκα το 1964 σε μία οικογένεια Προτεσταντών (Διαμαρτυρομένων) του Δουβλίνου. Τελείωσα το σχολείο, χωρίς να γνωρίζω, τι πραγματικά θα ήθελα να κάνω, παρ’ όλο που ανέκαθεν ενδιαφερόμουν για την ιστορία, την πολιτική και την λογοτεχνία. Αφού εργάστηκα σε διάφορα ανούσια, αν και μερικές φορές ενδιαφέροντα, επαγγέλματα, όπως στο εμπορικό ναυτικό, τις οικοδομές και το Ιρλανδικό Πολεμικό Ναυτικό, εγκαταστάθηκα στο Λονδίνο το 1988.

    Στο Λονδίνο ξεκίνησα να γράφω μικρές στήλες για συντηρητικά έντυπα, ξεκινώντας από το πολύ γνωστό Salisbury Review. Ακόμη γράφω γι’ αυτούς. ʼρχισα επίσης να γράφω για το Αμερικανικό περιοδικό Chronicles, ένας εκ των Ευρωπαίων ανταποκριτών του οποίου εξακολουθώ να είμαι. Ακολούθησαν πολλά άλλα έντυπα, Βρετανικά και ξένα, συμπεριλαμβανομένων των Times και της Sunday Telegraph. Έχω επίσης αναμειχθεί στην πολιτική με τους Συντηρητικούς σε τοπικό επίπεδο, συμμετέχοντας ως υποψήφιός τους στις εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση. Το 1995 έγινα αρχισυντάκτης του Right Now, καθήκον όμως που μέχρι το 1999 εκπλήρωνα στον ελεύθερό μου χρόνο, μέχρι που ένας συνδυασμός από συνδρομές και προσωπικές χορηγίες, μου επέτρεψαν να γίνω το πρώτο και μέχρι τώρα μοναδικό πλήρως απασχολούμενο μέλος του περιοδικού.

    Ανέκαθεν αντιπαθούσα τις Αριστερές ιδέες, διότι πάντοτε μου έδιναν την εντύπωση ότι διαπνέονται από εμπάθεια (κακία) και ήταν βαρετές - για να μην πω ουτοπικές. Μπορεί κι εγώ ο ίδιος να υπήρξα Αριστερός, όμως αυτές οι μέρες έχουν παρέλθει εδώ και καιρό ανεπιστρεπτί. Τώρα η Αριστερά είναι στην ουσία μία Αντι-Δυτική δύναμη αν και σίγουρα υπάρχουν και καλοπροαίρετοι και έντιμοι Αριστεροί, συμπεριλαμβανομένων και κάποιων με τους οποίους συνδέομαι φιλικά. Πάντοτε θεωρούσα την παραδοσιοκρατία και τον πατριωτισμό ρομαντικές έννοιες και πίστευα ότι κοινωνίες βασισμένες στον σεβασμό του παρελθόντος - όχι όμως απαραιτήτως και την υιοθέτησή του - και στον πατριωτισμό είναι πιο ευτυχείς και βιώσιμες. Πιστεύω επίσης ότι οι παραδοσιακοί συντηρητικοί έχουν μία καλύτερη κατανόηση της πολυπλοκότητας της ανθρωπίνου φύσεως. Η αντίληψη της Αριστεράς για την ανθρώπινη φύση είναι εξαιρετικά αφελής και υπεραπλουστευτική, σχεδόν σαν καρτούν - και γι’ αυτό όλες τις οι απόπειρες στο τέλος καταρρέουν.

    Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

    Αποφασίσαμε να ζητήσουμε μία συνέντευξη από τον κ. Τέρνερ, ορμώμενοι και από τα πρώτες ενδείξεις ότι και στην Αγγλία ο εθνικισμός βρίσκεται σε μία έξαρση, μετά και το πολύ σημαντικά αποτελέσματα που το BNP (British National Party) επέτυχε στις πρόσφατες τοπικές εκλογές, καθώς και διαβάζοντας και διαπιστώνοντας ότι πολλές από τις απόψεις του μας βρίσκουν απολύτως σύμφωνους. Κυρίως όμως, διότι θα θέλαμε να γνωρίζουμε πώς ένας ʼγγλος πατριώτης είδε τον Πόλεμο στο Ιράκ και την συμμετοχή της χώρας του σ’ αυτόν και με τι αισθήματα παρακολουθεί την κατάληψη και της δικής του χώρας από μετανάστες. Μιας χώρας που εν αντιθέσει με πολλές άλλες ισχυρές Ευρωπαϊκές χώρες, εξακολουθεί να έχει το δικό της εθνικό νόμισμα, δεν έχει συμπεριληφθεί στο Σένγκεν και παρά την Αριστερή της ηγεσία, κρατά τις αντιστάσεις της απέναντι στον ισοπεδωτισμό του Ευρωπαϊκού μορφώματος.

    Οι Συντηρητικοί δεν πρέπει να σας συμπαθούν. Ακούσαμε ότι στα μέλη του Συντηρητικού Κόμματος δεν επιτρέπεται να γράφουν στο Right Now. Αληθεύει;

    Αυτό είναι αναληθές - αν και αληθεύει το ότι το περιοδικό αμφισβητείται από κάποιους Συντηρητικούς κύκλους. Το Right Now δεν ήταν ποτέ έκδοση του Συντηρητικού Κόμματος κι έτσι δεν υπήρχαν και πολλά που θα μπορούσε να κάνει η Κεντρική Διοίκηση του κόμματος αυτού, ακόμη κι αν το ήθελε. Η πεποίθηση ότι κάτι τέτοιο συνέβη πηγάζει από μία ακροαριστερή Βρετανική εφημερίδα, την Independent, που έψαχνε τρόπους να επιτεθεί στο Συντηρητικό κόμμα, συνδέοντάς το με «ακραίες» απόψεις και πρόσωπα. Η πραγματική ιστορία της Independent που επικέντρωνε στο ότι αρκετοί Συντηρητικοί πολιτικοί είχαν γράψει για εμάς, απλά απεκόπη και επεκολλήθη (Cut & Paste) σε άλλες εφημερίδες, χωρίς καμία διασταύρωση των γεγονότων από τους δημοσιογράφους τους, και χωρίς να δοθεί το δικαίωμα απαντήσεως από τις εφημερίδες αυτές. Από περίπου 30 ΜΜΕ που ξέρω ότι κάλυψαν το γεγονός αυτό, μόνο το BBC μου τηλεφώνησε για να επιβεβαιώσει το γεγονός πριν το καλύψει.

    Η εντύπωση ότι είχαμε τεθεί «εκτός νόμου» ενισχύθηκε από τις φοβισμένες αντιδράσεις του Iain Duncan Smith και άλλων ηγετών των Συντηρητικών, οι οποίοι είχαν ζητήσει από τρεις βουλευτές τους να αποσυρθούν από το “Monday Club”, μία παλιά ομάδα πιέσεως στην Δεξιά πτέρυγα του κόμματος, μέχρι να αλλάξει η πολιτική της ομάδος που υποστήριζε τον εθελοντικό επαναπατρισμό - η πολιτική αυτή έχει τώρα αλλάξει - όμως η ομάδα εξακολουθεί να κρατείται σε απόσταση από την ηγεσία του κόμματος για άλλους λόγους. Η Κεντρική Διοίκηση είχε επίσης εκδιώξει την ομάδα «Συντηρητικοί κατά μίας Ομοσπονδιακής Ευρώπης», μία επίσης παλαιά αντιευρωπαϊστική ομάδα - λόμπι, της οποίας ο Duncan Smith υπήρξε ηγετική φυσιογνωμία!

    Μερικοί Συντηρητικοί αντιπαθούν το Right Now επειδή, αφού έχουν χάσει δύο συνεχόμενες εκλογές, πιστεύουν ότι μόνον αν ηχούν σαν Εργατικοί μπορούν οι Συντηρητικοί να ξανακερδίσουν. Η ομάδα αυτή ασκεί αυτήν την στιγμή μεγάλη επιρροή στον Duncan Smith. Θα επιθυμούσαν το περιοδικό και το είδος των ιδεών, στις οποίες δίνει βήμα, να πάρουν οριστικό διαζύγιο από το Συντηρητικό κόμμα. Δεν θα το πετύχουν ποτέ αυτό, πέτυχαν ωστόσο να κάνουν κάποιους βουλευτές επιφυλακτικούς στο να συνδέονται δημοσίως μαζί μας.

    Το περιοδικό βρίσκεται σε μία πολύ περίεργη θέση όσον αφορά το Συντηρητικό κόμμα - είμαστε εν μέρει σεβαστοί και εν μέρει ... κατάπτυστοι. Μερικοί Συντηρητικοί μισούν το περιοδικό, όμως πολλοί άλλοι, λόρδοι και βουλευταί, απολαμβάνουν να μας βοηθούν. Μερικοί Συντηρητικοί μας έχουν αποκηρύξει, την στιγμή που άλλοι μας έχουν χειροκροτήσει. Μερικοί από τους καλύτερους αρθρογράφους μας και πολλοί εκ των μελών και συνδρομητών μας είναι ενεργά μέλη του Συντηρητικού κόμματος. Μόλις προ μερικών εβδομάδων μίλησα σε μία μεγάλη συγκέντρωση των Συντηρητικών του Έσσεξ. Η μεγάλη διάσταση απόψεων σχετικά με το περιοδικό μας μέσα στο κόμμα, αντικατοπτρίζει τις ευρύτερες σημαντικές αντιθέσεις μέσα στο κόμμα, ανάμεσα στους πραγματικούς Συντηρητικούς και σε εκείνους που θέλουν να μετατρέψουν τους Tories σε μία χλωμή απομίμηση των εργατικών.

    Το Βρετανικό πολιτικό κατεστημένο είναι μάλλον δικομματικό. Πιστεύετε ότι υπάρχει χώρος ή ελπίδα για ένα πατριωτικό κόμμα; Μπορούν οι Συντηρητικοί να καλύψουν το κενό που δημιουργείται στα δεξιά του, μετά την «Πολιτική του Μεσαίου Χώρου» που ασκεί;

    Είναι πάντοτε δύσκολο για μικρά κόμματα να προοδεύσουν στο Ηνωμένο Βασίλειο. Τα μεγαλύτερα από τα μικρά μας κόμματα, οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες, το Plaid Cymru και το Σκωτικό Εθνικό Κόμμα, όλα δείχνουν ότι έχουν φτάσει σε ένα επίπεδο υποστηρικτών από το οποίο θα δυσκολευθούν πολύ να αναδυθούν περισσότερο ποτέ. Όσο η κοινωνία διαιρείται όλο και περισσότερο, το να σχηματίσεις μία αυτοδύναμη κυβέρνηση θα καθίσταται όλο και πιο δύσκολο για τα κόμματα. Και θα είναι ακόμη πιο δύσκολο για ένα μικρό κόμμα της Δεξιάς να επιτύχει, μιας και ο μόνος τρόπος για να το πετύχει θα είναι να θίγει ζητήματα «ταμπού», όπως η μετανάστευση.

    Φυσικά, τα γεγονότα πολύ συχνά παίρνουν την παρτίδα από τους παίκτες κι έτσι ειδικά το ζήτημα του ασύλου, για το οποίο κανένα μεγάλο κόμμα δεν θέλει να μιλά με ειλικρίνεια, έχει πέσει στα χέρια του BNP, το οποίο τώρα έχει 16 συμβούλους, τους περισσοτέρους εκ των οποίων στις Βορειοδυτικές περιφέρειες της χώρας, καθώς επίσης και στο Κόμμα της Ελευθερίας, το οποίο τον περασμένο Μάιο κέρδισε την πρώτη του έδρα, ενώ και αλλού την έχασε για πολύ λίγο. Αυτό συμβαίνει διότι, πολλοί μα πολλοί άνθρωποι νιώθουν στερημένοι από τα ίδια τα πολιτικά τους δικαιώματα από την δεσπόζουσα πολιτική, αψηφούν την ελλιπή παρουσίαση από τα ΜΜΕ και τις όποιες ατέλειες των μικρών κομμάτων και σκέπτονται όλο και πιο σοβαρά να ψηφίσουν τα μικρά κόμματα και τους ανεξαρτήτους. Αν οι ανησυχίες τους δεν ληφθούν ουσιαστικά υπόψιν - και υπάρχουν ελάχιστες ενδείξεις ότι κάτι τέτοιο θα συμβεί - τότε το BNP και το κόμμα της Ελευθερίας είναι πολύ πιθανό να αναπτυχθούν. Η πιθανότητα αυτή θα ενισχυθεί ακόμη περισσότερο, αν οι νεοεκλεγέντες εκπρόσωποί τους δείξουν ότι είναι εργατικοί και έντιμοι.

    Παρ’ όλο που τα μικρά αυτά κόμματα αφαιρούν προς το παρόν έδρες κυρίως από το Εργατικό Κόμμα, μακροπροθέσμως θα πλήξουν και τους Συντηρητικούς, εκτός εάν οι Συντηρητικοί αρχίσουν να μιλούν για τα αμφιλεγόμενα ζητήματα, όπως η μετανάστευση. Οι προσπάθειες του Iain Duncan Smith να δώσει την εικόνα του «μετριοπαθούς», λειτουργούν εις βάρος των προσωπικών του απόψεων, οι οποίες είναι εξαιρετικά Δεξιές. Ενώ κατανοεί κανείς ότι οι πολιτικοί μερικές φορές πρέπει να λένε κάποια πράγματα για πολιτικούς καθαρά λόγους, η δική του θέση δεν είναι καν πολιτικά θεμιτή. Το μόνο που καταφέρνει είναι να ενοχλεί παραδοσιακούς Συντηρητικούς ακτιβιστές και ψηφοφόρους, ενώ την ίδια στιγμή αποτυγχάνει να πείσει πολλούς μη Συντηρητικούς ακτιβιστές να τον εμπιστευθούν. Μοιάζει να θέλει να νικήσει τον Tony Blair στο δικό του γήπεδο, όντας σε ιδιαίτερα μειονεκτική θέση λόγω του ότι δεν είναι καθόλου χαρισματικός.

    Από την άλλη πλευρά, αν άρχιζε να αλληθωρίζει μια προς την δεξιά και την εθνική ταυτότητα και μια προς την Αριστερά, την οικονομία, την Κοινωνική Πρόνοια και το περιβάλλον, θα μπορούσε δραστικά να ανακαταλάβει τον χώρο των μικρών κομμάτων. Γενικότερα πάντως θα ήταν λάθος να θεωρήσει κανείς το Συντηρητικό Κόμμα ξεγραμμένο. Κάτω από μία δυναμική ηγεσία και καλή πολιτική, θα μπορούσε να επιστρέψει στις παλαιές του δόξες.

    Ποιά είναι η άποψή σας για τον πρόσφατο πόλεμο στο Ιράκ και την συμμετοχή του Βρετανικού Στρατού στο πλευρό των Αμερικανών;

    Ήταν αναμφισβήτητα απαραίτητο για τις ΗΠΑ να επιμείνουν στην εκδίκηση για τις αισχρές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου και ήταν επίσης απαραίτητο αυτή η προσπάθεια να υποστηριχθεί και από άλλες Δυτικές χώρες. Ειδάλλως, η Δύση θα εισέπραττε την περιφρόνηση όλου του Αραβικού κόσμου, πράγμα που θα άνοιγε τον δρόμο και για άλλες αντίστοιχες επιθέσεις. Η επίθεση στο Αφγανιστάν ήταν απολύτως δίκαιη, καθώς η κυβέρνηση αυτής της χώρας παρείχε άσυλο σ’ εκείνους που ήταν υπεύθυνοι για το έγκλημα του WTC.

    Ωστόσο, η επιλογή της επιθέσεως στο Ιράκ ξεπερνούσε τα όρια της φαντασίας. Παρά την απάνθρωπη βιαιότητα του Σαντάμ Χουσεΐν, το Ιράκ είχε ένα κοσμικό καθεστώς και υπήρξε στο παρελθόν ένας σύμμαχος κατά του Μουσουλμανικού φονταμεταλισμού. Όπως έχουμε διαπιστώσει, οι επιθέσεις στο Ιράκ δεν πέτυχαν τίποτε που να αμβλύνει την απειλή από τους παράφρονες δολοφόνους της Αλ Κάιντα - την στιγμή μάλιστα που τα «όπλα μαζικής εξοντώσεως» του Ιράκ, ίσως να μην υπάρχουν καν. Ακόμη όμως κι αν υπάρχουν ή υπήρχαν, δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει ότι θα χρησιμοποιούντο κατά της Μεγάλης Βρετανίας ή των ΗΠΑ.

    Είχα ισχυρότατες επιφυλάξεις σχετικά με την αρχή του να επιτίθεσαι σε μία ανεξάρτητη χώρα, απλά επειδή στην κυβέρνησή μας δεν αρέσει η κυβέρνηση της χώρας αυτής. Αν αυτό πρέπει να είναι η βάση της εξωτερικής πολιτικής, μπορούμε να περιμένουμε πολλούς ακόμη πολέμους! Ποιός έχει άραγε σειρά να του επιτεθούμε; Το Ιράν, η Σαουδική Αραβία, η Συρία ή η Βόρειος Κορέα; Όσο κι αν πρέπει να έχουμε τα μάτια μας δέκα τέσσερα για χώρες που είναι προκλητικά επικίνδυνες, η βρετανική εξωτερική πολιτική θα έπρεπε να καθορίζεται πάνω απ’ όλα από τα εθνικά συμφέροντα της Βρετανίας.

    Τα κίνητρα του George Bush μοιάζουν να είναι ένας συνδυασμός απογοητευμένης εκδικητικότητος - δεν μπόρεσε να πιάσει τον Μπιν Λάντεν, έτσι διάλεξε να επιτεθεί σ’ έναν άλλον ʼραβα που δεν χώνευε - μίας άκρως προτεσταντικής θρησκευτικής οξυδέρκειας και ενός πόθου να κερδίσει τις επόμενες εκλογές, μετά την νίκη σε απόσταση αναπνοής των προηγουμένων εκλογών. Τα κίνητρα του Τόνι Μπλαιρ είναι μάλλον λιγότερο ορατά - μπορούμε πάντως να συμπεριλάβουμε σ’ αυτά μία ηθική αποστροφή για το ομολογουμένως φοβερό καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν, μία έκρηξη συναισθηματισμού που επεσκίασε το απλό δεδομένο ότι το Ιράκ δεν ήταν ένας καθαρός και άμεσος κίνδυνος για την Βρετανία.

    Ο καλύτερος τρόπος να διευθύνει κανείς τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» είναι εσωτερικός, μέσα στις ίδιες μας τις χώρες. Δεν μπορούμε ποτέ φυσικά να έχουμε πάντοτε απόλυτη ετοιμότητα για τέτοιες επιθέσεις, όμως μπορούμε να ελαχιστοποιήσουμε τον κίνδυνο. Πρώτ’ απ’ όλα πρέπει να διακόψουμε και να εμποδίσουμε δραστικά περαιτέρω Μουσουλμανική μετανάστευση στις χώρες μας, να ελέγχουμε εντατικά τους επισκέπτες από μουσουλμανικές χώρες, να διαλύσουμε ακραίες μουσουλμανικές ομάδες - οργανώσεις, να δημεύσουμε τις περιουσίες τους και να απελάσουμε επικίνδυνους Μουσουλμάνους από το εσωτερικό των χωρών μας - το Λονδίνο εξακολουθεί να είναι μία φωλιά φανατικών Ισλαμιστών - να διακόψουμε την πολυπολιτισμική κατήχηση στα σχολεία μας και να επιδιώξουμε να αναβιώσουμε την δική μας αντίληψη περί κοινωνικής ταυτότητος ως Χριστιανοί ή τουλάχιστον ως πρώην Χριστιανοί.

    Στο Μεσανατολικό πρέπει μάλλον να στηρίξουμε το Ισραήλ, με το οποίο έχουμε κάποια κοινά πολιτιστικά στοιχεία και ιστορία - και την γενναιότητα του οποίου θα έπρεπε να θαυμάζουμε - παράλληλα όμως θα έπρεπε να του ασκήσουμε πίεση για να βελτιώσει τις σχέσεις του με τους Παλαιστινίους. Μ’ αυτόν τον τρόπο ο «χάρτης του δρόμου προς την ειρήνη» είναι θεμιτός. Η Αμερική χρειάζεται πιο λογική εξωτερική πολιτική και να μάθει να παρεμβαίνει λιγότερο σε χώρες με περίπλοκες ιστορίες, τις οποίες δεν είναι σε θέση να καταλάβει. Η αμερικανική εξωτερική πολιτική είναι καλοπροαίρετη μα αφελής. Ο ιστορικός Arnold Toynbee έχει πει πως οι Αμερικανοί είναι «σαν έναν μεγάλο σκύλο σ’ ένα μικρό δωμάτιο. Όταν κουνήσει την ουρά του γκρεμίζονται τα πάντα».

    Λίγο πριν από αυτήν την συνέντευξη, πήρατε εσείς συνέντευξη από τον Jean-Marie Le Pen, κατά την επίσκεψή του στο Λονδίνο. Πιστεύετε ότι ο Λεπέν θα οδηγήσει ποτέ το κόμμα του στην εξουσία, όπως π.χ. το έκανε ο Χάιντερ;

    Δεν είμαι ειδικός στα της γαλλικής πολιτικής, έτσι η απάντησή μου δεν έχει απαραιτήτως και μεγάλο βάρος. Πάντως, ο Ζαν Μαρί Λεπέν είναι ένας γενναίος και αξιόλογος άνδρας και είναι σίγουρα είναι πιθανό να φτάσει στην εξουσία. Οι ιδεολογικές τάσεις των παρελθόντων πέντε δεκαετιών είναι εναντίον του - και εναντίον μας - όμως ποιός θα μπορούσε να προβλέψει τα σημαντικότατα γεγονότα των Προεδρικών Εκλογών; Παρά την μαζικά άδικη προπαγανδιστική καμπάνια εις βάρος αυτού και του κόμματός του - παρά την τεράστια διαφορά σε πόρους - κόντρα σε κάθε πρόβλεψη νίκησε τον βαρέων βαρών Ζοσπέν. Δεν μπόρεσε να νικήσει και τον Σιράκ, όμως ίσως την επόμενη φορά να έχει μεγαλύτερη τύχη! Αν τα πάνε καλά στις τοπικές εκλογές της επομένης χρονιάς, τότε ίσως αυτό να δώσει την ώθηση για ακόμη καλύτερα αποτελέσματα.

    Αυτό που έχει ο Λεπέν στο πλευρό του - όπως και όλα τα κόμματα της πραγματικής Δεξιάς - είναι η πραγματικότητα. Αυτά που αυτός - και όχι μόνον - λέει, είναι συντονισμένα με την ανθρώπινη φύση και τα λαϊκά ένστικτα και τις εμπειρίες. Αυτά για τα οποία ο Λεπέν και πολλοί άλλοι προειδοποιούν εδώ και καιρό, τώρα πραγματοποιούνται και όλο και περισσότεροι άνθρωποι το συνειδητοποιούν. Είτε το δικό του κόμμα θα επωφεληθεί εκλογικά από αυτόν τον νέο ρεαλισμό είτε ένα μεγαλύτερο κόμμα θα το κάνει, υιοθετώντας την πολιτική του Εθνικού Μετώπου. Ο Λεπέν θα έχει κερδίσει την μάχη και στις δύο περιπτώσεις - αν και θα ήλπιζε κανείς ότι θα δικαιωθεί και προσωπικά για όλον του τον κόπο.

    Στην Ελλάδα ο Λεπέν είναι για την κοινή γνώμη κάτι σαν τον «κακό λύκο», χάρις στην ατέλειωτη προπαγάνδα των ΜΜΕ εναντίον του. Την περασμένη χρονιά, γίναμε μάρτυρες υστερικών αντιδράσεων από τον τύπο και το ευρύτερο «πολιτικά ορθό» κατεστημένο, όταν πέρασε στον β’ γύρο των προεδρικών εκλογών. Έκαναν λες και θα εξελέγετο στην Ελλάδα. Αντιδρά το βρετανικό κατεστημένο κατά τον ίδιο τρόπο ή τον κρίνει από μία πιο αντικειμενική οπτική γωνία;

    Το βρετανικό κατεστημένο, πολύ φοβάμαι να πω ότι, αντέδρασε με τον ίδιο εμπαθή, άδικο τρόπο. Σ’ όλη την κάλυψη των γαλλικών εκλογών που έγινε στο Ηνωμένο Βασίλειο, θυμάμαι μόνο ένα αρκετά φιλικό προς αυτόν κείμενο στην εφημερίδα Daily Telegraph. Πέραν αυτού όλη η κάλυψη ήταν από τον ένα τοίχο στον άλλο και σκέτο δηλητήριο, με τον Λεπέν να αποκηρύσσεται ως «κίνδυνος για την δημοκρατία» και άλλες αντίστοιχες έντονες εκφράσεις από τον καθένα - από τον Αρχιεπίσκοπο του Canterbury μέχρι τον Tony Blair και τον Iain Duncan Smith. Ακόμη και ο καθαρά συντηρητικός τύπος συμμετείχε σ’ αυτό το τσίρκο, με ευρύτατη αρθρογραφία να τον αποκηρύσσει στην Telegraph - με μοναδική την εξαίρεση που προανέφερα - την Daily Mail και το Spectator. Και φυσικά τα κανάλια, που ήταν ακόμη χειρότερα.

    Ωστόσο, φυσικά, η κοινή γνώμη πολύ συχνά διαφοροποιήθηκε - ένας φίλος μου που ψηφοθηρούσε, την ίδια ακριβώς εποχή με τις Γαλλικές Εκλογές, για τους Συντηρητικούς στο Έσσεξ, μου είπε ότι σχεδόν ο καθένας στην περιφέρειά του έθετε το θέμα της Γαλλίας, λέγοντας «Χρειαζόμαστε έναν Λεπέν εδωπέρα!»

    Γιατί νομίζετε ότι τα περισσότερα Ευρωπαϊκά πατριωτικά κόμματα, πλην μερικών εξαιρέσεων δεν επιτυγχάνουν ικανοποιητικά αποτελέσματα; Πιστεύετε ότι ο πατριωτισμός είναι εκτός μόδας;

    Όπως είπα και πιο πριν, τα πατριωτικά πολιτικά κόμματα βρίσκονται σε μετωπική σύγκρουση με όλες τις ιδεολογικές τάσεις των τελευταίων πέντε δεκαετιών. Για δεκαετίες οι άνθρωποι σε όλες τις Δυτικές χώρες διδάσκονται ότι ο πατριωτισμός είναι αταβιστικός και άσχετος - ότι άνδρες και γυναίκες είναι το ίδιο - ότι τα ανθρώπινα όντα είναι ίσα και επιμείξιμα. Αυτές οι συμπεριφορές ενισχύονται διαρκώς από έναν όλο και πιο άκαμπτο έλεγχο πάνω απ’ όλα, όσα μπορούμε να λέμε ή να σκεπτόμαστε. Με αυτήν την έννοια, ο πατριωτισμός είναι κατά κάποιον τρόπο «παλιομοδίτικος». Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρόκειται να εκλείψει. Ο πατριωτισμός μπορεί να είναι εκτός μόδας, είναι όμως και αιώνιος - όπως τα μεγάλα έργα τέχνης ή η κλασσική αρχιτεκτονική. Είναι απλά και μόνον φυσικό για τους άνδρες και τις γυναίκες να κατατάσσουν τον εαυτό τους σε διακριτές ομάδες, και αυτό το ένστικτο υφίσταται μέχρι και σήμερα.

    Αυτό που πρέπει να πω είναι ότι νομίζω πως τα πατριωτικά κόμματα συχνά δεν είναι καλά στην παρουσίασή τους, όσο άλλα κόμματα. Το καλύτερο μήνυμα, αν το περάσεις με φτωχό τρόπο, θα έχει πάντοτε μικρότερη πολιτική αποτελεσματικότητα παρά ένα κακό μήνυμα που παρουσιάζεται όμορφα. Μέρος αυτού του ελαττώματος πηγάζει από την γενική δυσπιστία των συντηρητικών απέναντι στα μέσα, κάτι που συνέβαλλε στο να μην ασχοληθούν ή και να εργασθούν στον τομέα αυτό, αφήνοντάς τα να καταληφθούν από την Αριστερά και την ʼκρα Αριστερά. Ένα άλλο πρόβλημα είναι η τάση να έχουν εμμονές με δευτερεύοντα ζητήματα - όπως π.χ. η μοντέρνα τέχνη, η πορνογραφία ή τα ναρκωτικά ή τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων ή οι εκτρώσεις - εις βάρος πιο σημαντικών ζητημάτων. Αυτό όχι μόνον αποπροσανατολίζει και σπαταλά ενέργεια, αλλά κάνει και κάποιους στην Δεξιά να ηχούν πουριτανοί και μισάνθρωποι. Οι άνθρωποι στην Δεξιά χρειάζεται να συγκεντρωθούν σ’ αυτά που πραγματικά έχουν σημασία και να ηχούν πιο θετικοί. Θα έπρεπε όλοι μας να αναμειχθούμε περισσότερο στην τοπική πολιτική και στο οικολογικό κίνημα.

    Αυτό το πρόβλημα στην παρουσία ενισχύεται από το γεγονός ότι τα πατριωτικά κόμματα έχουν πάντοτε λιγότερους πόρους από τα δεσπόζοντα κόμματα και κατά συνέπεια μικρότερη πρόσβαση στις νέες τεχνολογίες και το μάρκετινγκ.

    Η σχέση μεταξύ Ελλάδος και Μεγάλης Βρετανίας ήταν πάντοτε σε πολύ καλό επίπεδο. Ωστόσο, σ’ αυτήν την σχέση υπάρχει ένα παλιό αγκάθι που λέγεται Κύπρος. Προ μερικών εβδομάδων η Κύπρος έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Είναι κάτι περισσότερο από ορατό, ότι θα υπάρξει αλλαγή σκηνικού σε ό,τι αφορά το Κυπριακό. Τι νομίζετε ότι θα γίνει;

    Δεν γνωρίζω ποιες θα είναι οι αντιδράσεις εντός της Κύπρου, πάντως πιστεύω ότι η Βρετανική κυβέρνηση θα προσπαθήσει να ξεχάσει το παρελθόν και να ξεπεράσει τα παλαιά προβλήματα με την Κύπρο όσο μπορεί. Ούτως ή άλλως η Βρετανία τα πάει πολύ καλά και με την Γαλλία στις μέρες μας!

    Και η Τουρκία θέλει να μπει στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Καμία Ευρωπαϊκή χώρα δεν δείχνει να συμφωνεί μ’ αυτό, εκτός από την ελληνική κυβέρνηση. Εσείς;

    Οποιοσδήποτε θέλει μία ισλαμική χώρα να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να είναι πολύ κοντόφθαλμος, ή απλά βλάκας. Οι επιθέσεις στο World Trade Centre έδειξαν με τον πιο καθαρό τρόπο ότι οι ισλαμικές αξίες - ασχέτως με το ποια είναι τα μεμπτά τους - είναι απλά ασύμβατες με τις αξίες της Δύσεως. Αυτή η συμπεριφορά της Ελληνικής Κυβερνήσεως είναι δυστυχώς πολύ τυπική και ενδεικτική της μυωπίας των πολιτικών, οι οποίοι θέλουν να ανταλλάξουν την μελλοντική κοινωνική αρμονία της χώρας τους αλλά και της Δύσεως με βραχυπρόθεσμα πολιτικά οφέλη - στην περίπτωση αυτή, για να μπορέσουν να πουν π.χ. «Επανενώσαμε την Κύπρο, ψηφίστε μας στις επόμενες εκλογές». Οι Αμερικανοί συμπεριφέρθηκαν ανάλογα ακριβώς πριν τον πόλεμο στο Ιράκ, όταν πίεσαν την Ευρωπαϊκή Ένωση να αποδεχθεί την Τουρκία σαν μέλος της, απλά για να μπορούν τα αμερικανικά αεροσκάφη να χρησιμοποιούν τον τουρκικό εναέριο χώρο. Αν η Τουρκία γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, όλοι οι Τούρκοι θα μπορούν να ταξιδεύουν ελεύθερα και να εγκαθίστανται όπου και όποτε το επιθυμούν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, συμβάλλοντας στην περαιτέρω εξασθένηση της πολιτιστικής της συνοχής και της κοινωνικής της σταθερότητας.

    Το κύριο σύνθημα του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ είναι «ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΑΡΤΑ ΣΤΟΥΣ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ». Σχεδόν σε κάθε άρθρο σας συναντούμε μία παρόμοια θέση, σε ό,τι αφορά την μετανάστευση, το άσυλο και τις συνέπειές τους για την Βρετανική κοινωνία. Συμφωνείτε ότι οι λαθρομετανάστευση δεν είναι απλά ένα κοινωνικό φαινόμενο αλλά ένα εθνικό θέμα;

    Ναι, η μετανάστευση είναι το πιο σημαντικό ζήτημα της εποχής μας. Θέλουμε τις χώρες μας να παραμείνουν Ευρωπαϊκές και Δυτικές ή όχι; Αν θέλουμε, πρέπει να ασκήσουμε πραγματικό έλεγχο απέναντι σ’ αυτούς που έρχονται να ζήσουν στις χώρες μας.

    Η μετανάστευση είναι επίσης ένα ψυχολογικό ζήτημα. Για τους πολίτες μίας χώρας που επιτρέπει την μετανάστευση σε μεγάλη κλίμακα, σημαίνει ότι η χώρα αυτή πάσχει από έλλειψη αυτοπεποιθήσεως. Ομοίως, καμμία ψυχικά υγιής χώρα δεν θα επιθυμούσε να εκχωρήσει τον έλεγχο επί του εθνικού της νομίσματος. Προφανώς, αυτές οι ενέργειες πηγάζουν από μία πολιτική τάξη και όχι από τους ιδίους τους πολίτες, όμως στο τέλος τέλος αυτοί οι πολίτες εξέλεξαν αυτούς τους τιποτένιους πολιτικούς ξανά και ξανά. Η ανάνηψη από την αυταπάτη και η μικρή εκλογική στροφή σε όλο το μήκος της Ευρωπαϊκής Ενώσεως δείχνει ότι πολλοί απλοί άνθρωποι έχουν αρχίσει να συνειδητοποιούν πως οι πολιτικοί τους δεν έχουν απαραιτήτως στην καρδιά τους τα συμφέροντα της χώρας τους.

    Μία υγιής κοινωνία πρέπει να έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό της και το να αποδέχεσαι την μετανάστευση σε μεγάλη κλίμακα δείχνει ότι θέλεις να αντικαταστήσεις τους συμπολίτες σου με άλλους.

    Κόμματα που θίγουν το ζήτημα της μεταναστεύσεως κατηγορούνται πάντοτε ως ρατσιστικά. Σε ένα πρόσφατο άρθρο σας στο Right Now, υπό τον τίτλο «Φυλή - το τελευταίο μέτωπο», που μεταφράστηκε για την ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδος μας, αναλύοντας το «Νομοσχέδιο της Ε.Ε. κατά του Ρατσισμού» μιλάτε για επιπτώσεις στην ελευθερία της εκφράσεως. Προ μερικών εβδομάδων συνειδητοποιήσαμε ότι αυτά τα μέτρα έχουν αρχίσει να εφαρμόζονται και στην Ελλάδα. Πιστεύετε ότι πρέπει να αναμένουμε μία περίοδο ακραίας λογοκρισίας και ελλείψεως ελευθερίας; Αν ναι, ποιά θα πρέπει να είναι η αντίδραση;

    Μπορεί κανείς να απελπίζεται πολύ σε ό,τι αφορά το πολιτικώς ορθόν. Θα υπάρξουν σίγουρα προσπάθειες να επιβληθούν περιορισμοί σε όλα τα είδη ιδεών, όμως αυτό δεν θα είναι απαραιτήτως και επιτυχές. Θα υπάρξουν εθνικές, τοπικές και προσωπικές εξαιρέσεις. Ακόμη και αν περάσουν νόμοι, δεν είναι απαραίτητο ότι θα τεθούν σε ισχύ. Και στο Διαδίκτυο, έχουμε ένα πανίσχυρο μέσον που είναι σχεδόν αδύνατον να αστυνομευτεί. Ακόμη και αν η Ε.Ε. πετύχει να κλείσει τις «ρατσιστικές» ιστοσελίδες μέσα στα όρια των κρατών της Ε.Ε. αυτές οι ιστοσελίδες θα μπορούν να λειτουργούν με έδρα τις Η.Π.Α. ή οποιαδήποτε άλλη χώρα.

    Όμως, τέτοιες απειλές θα έπρεπε τουλάχιστον να μας κάνουν να σκεφθούμε τον τρόπο με τον οποίο στέλνουμε τα μηνύματά μας. Πρέπει μονίμως να βελτιώνουμε το μήνυμά μας υπό το φως των συγχρόνων αξιών, πολιτικής και ορολογίας.

    Η Ευρώπη αντιμετωπίζει μία έντονη δημογραφική κάμψη και αλλοίωση, λόγω της μειώσεως των γεννήσεων και την αύξηση του αριθμού των μεταναστών. Νομίζετε ότι τα Ευρωπαϊκά Έθνη πεθαίνουν;

    Σίγουρα, οι αριθμοί δείχνουν ότι τα ευρωπαϊκά έθνη συρρικνώνονται.. Όμως αυτό δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι πεθαίνουν. Μπορεί κανείς να τα δει όλα μαύρα και να πει ότι 2 και 2 κάνει 400. Ακμάζοντες πολιτισμοί σημαίνουν πάντοτε μικρότερες οικογένειες, όσο η ζωή γίνεται μακρύτερη και πιο ευχάριστη για το άτομο. Όταν υπάρχουν λιγότερες επικίνδυνες ασθένειες δεν υπάρχει τόσο μεγάλη ανάγκη για πολλά παιδιά, μιας και όλα τους θα επιβιώσουν μέχρι την ενηλικίωσή τους. Οι εξελίξεις στην βιομηχανική τεχνολογία έχουν επίσης επίδραση στα μεγέθη των οικογενειών. Για παράδειγμα όταν ένα θεριστικό μηχάνημα μπορεί να κάνει την δουλειά 30 ανδρών, για ποιό λόγο οι αγρότες να έχουν μεγάλες οικογένειες;

    Στην πραγματικότητα πολλές Ευρωπαϊκές χώρες είναι ούτως ή άλλως πολυπληθέστερες απ’ όσο θα ‘έπρεπε. Η αγγλική ποιότητα ζωής θα βελτιωνόταν κατά πολύ αν ζούσαν μερικά εκατομμύρια λιγότεροι άνθρωποι σ’ αυτήν την χώρα. Το μόνο που κάνει την δημογραφική μας κάμψη ανησυχητική είναι το γεγονός ότι ο χώρος που θα ήταν κενός καταλαμβάνεται από εισερχομένους - εισερχομένους με μικρή ή καμμία πολιτιστική σχέση με τους αυτόχθονες κατοίκους. Ωστόσο, με λογικές μεταναστευτικές πολιτικές αυτό το πρόβλημα θα μπορούσε θεωρητικά να λυθεί.

    Ποιά είναι η γνώμη σας για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ενώσεως; Πιστεύετε ότι θα εκπληρώσει τις υποσχέσεις της για ευημερία και ελευθερία ή θα εξελιχθεί σε ένα τυραννικό υπερ-κράτος με φθίνουσα οικονομία;

    Δεν θα μπορούσε κανείς να προβλέψει τι μπορεί να συμβεί σε έναν μεγάλο και σύνθετο οργανισμό, όπως είναι η Ε.Ε. Πολλά εξαρτώνται από το τι θα συμβεί πολιτικά εντός των Κρατών-μελών της Ε.Ε. και από το αν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα εξακολουθήσει να κυριαρχείται από κόμματα της Αριστεράς. Μία Ευρωπαϊκή Ένωση καθοδηγούμενη ή και επηρεαζόμενη από κόμματα σαν το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ θα ήταν πολύ διαφορετική από αυτήν που έχουμε σήμερα.

    Βραχυπρόθεσμα, φυσικά, η Ε.Ε. θα εξακολουθεί να ευημερεί. Όποια και να είναι τα μειονεκτήματα του ΕΥΡΩ και όσο κουτή και αν είναι η ιδέα να ωθείς θεμελιωδώς διαφορετικές οικονομίες να προσχωρούν σε μία ενιαία οικονομική πολιτική, η συνδυασμένη δύναμη όλων σχεδόν των μεγάλων χωρών της Ευρώπης είναι πίσω από ένα και μόνο νόμισμα. Όποιο και να είναι το πολιτικό κόστος, τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα θα κάνουν ό,τι μπορούν για να κάνουν το ΕΥΡΩ να δουλέψει.

    Πάντως η Ε.Ε. σίγουρα δεν θα παραμείνει τόσο ελεύθερη όσο τα μεμονωμένα κράτη σήμερα με την εφαρμογή του Ευρωπαϊκού Συντάγματος και τις διάφορες άλλες προσπάθειες που η Ε.Ε. επινοεί για να περιορίσει τον ελεύθερο λόγο. Όσες «μη συμμετοχές» κι αν εξασφαλίσουν κάποιες μεμονωμένες χώρες και όσο άνισα και αν εφαρμοσθούν οι νέοι νόμοι, αυτό το δυσκίνητο ερπετό της υπερεθνικής ηθικολογίας, νομοθεσίας και επιβολής θα σημαίνει ότι το να διαφωνείς θα γίνει δυσκολότερο από ποτέ. Φυσικά όμως, υπάρχουν παράθυρα σε κάθε νόμο και θα είναι πάντοτε δυνατόν σε επινοητικούς και αποφασισμένους διαφωνούντες να υψώσουν τις φωνές τους ώστε ν’ ακουσθούν. Κι ακόμη κι αν επινοηθεί ένας τρόπος που θα οδηγεί στην φίμωση όλων όσων διαφωνούν, το όλο πολιτικά ορθόν, αυτοκρατορικό πείραμα της Ε.Ε. είναι τόσο ανεφάρμοστο που σταδιακά μάλλον θα καταρρεύσει από μόνο του.

    Τι θα θέλατε να πείτε στους Έλληνες πατριώτες;

    Οι Έλληνες πατριώτες πρέπει να θυμάστε ότι δεν είστε μόνοι και ότι, όσο μαύρο κι αν φαντάζει το παρόν, η πραγματικότητα είναι με το μέρος σας. Με κουράγιο, αποφασιστικότητα και φαντασία, μπορείτε να νικήσετε και να συμβάλετε στην δημιουργία μίας Ευρώπης της ειρήνης, της διαφορετικότητας και της ελευθερίας, που είναι η κοινή επιθυμία όλων των πατριωτών της Δύσεως.