Ο σχηματισμός των νέων στρατοπέδων

  • Δημοσιεύτηκε: 25 Μάιος 2018

    Την Τετάρτη που πέρασε, εν μέσω όλων των γεγονότων στη Γάζα, η Παλαιστινιακή Αρχή απέσυρε τους πρεσβευτές της από τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης οι οποίες έστειλαν εκπροσώπους στην τελετή εγκαινίων της νέας πρεσβείας των ΗΠΑ στην Ιερουσαλήμ. Οι χώρες αυτές ήταν η Αυστρία, η Ουγγαρία, η Τσεχία και η Ρουμανία. Από τις τέσσερις αυτές χώρες οι τρεις πρώτες είναι ο πυρήνας αυτού που στο παρελθόν απεκλήθη «χώρες του Βίζενγκραντ».

    Είναι οι χώρες οι οποίες αρνήθηκαν να δεχθούν μετανάστες, που σήκωσαν φράχτες στα σύνορά τους. Είναι επίσης οι χώρες οι οποίες αρνήθηκαν να εξυπηρετήσουν και μια πλειάδα άλλων γερμανικών σχεδίων και γι’ αυτό δέχτηκαν πόλεμο από τις Βρυξέλλες, με πρώτη και καλύτερη την Ουγγαρία του Ορμπάν, από την οποία μόλις λίγες μέρες πριν είχε αποχωρήσει και η ... πρεσβεία του παγκοσμιοποιητικού δικαιωματισμού, οι ΜΚΟ του Τζορτζ Σόρος.

    Είναι λοιπόν περαιτέρω οι χώρες οι οποίες «τα έβαλαν» με τα κυκλώματα και τα παρακυκλώματα των ΜΚΟ, που θέλουν να υποκλέψουν την λαϊκή εντολή και να επιβάλουν πολιτικές με βάση τον δικαιωματισμό. Και τώρα, εκτός από τις Βρυξέλλες και τη Γερμανία, τα βάζει μαζί τους και η Παλαιστίνη ως επικοινωνιακή αιχμή του δόρατος του Ισλάμ.

    Πρόκειται για μία απολύτως λογική εξέλιξη για τον συνεπή παρατηρητή. Γιατί αυτές οι χώρες βασίζουν την πολιτική πορεία τους στην ύπαρξη και ως εκ τούτου στην κυριαρχία του έθνους-κράτους. Επομένως είναι λογικό να έρχονται σε αντιθέσεις με αυτές τις δυνάμεις που αρνούνται το έθνος-κράτος.

    Το έθνος-κράτος το αρνείται το Ισλάμ. Το αρνείται διότι πιστεύει στην Ούμα, δηλαδή στην κοινότητα των πιστών. Η οποία για διοικητικούς και μόνο λόγους διαιρείται σε κυβερνητικούς τομείς, οι οποίοι όμως, εφαρμόζοντας το πολιτικό δόγμα του Ισλάμ, δεν διαφέρουν σε τίποτε. Η Ούμα ή, αλλιώς, Ummat al-Islam, το «Ένα Εθνος» για το Ισλάμ, το «Καλύτερο Εθνος», σύμφωνα με τον Προφήτη, είναι ακόμη ένας φορέας παγκοσμιοποίησης. Όπως ακριβώς είναι και οι ονειρώξεις των προοδευτικών για τον «έναν κόσμο». Όπως ακριβώς είναι και τα σχέδια των σκληρών «ευρωπαϊστών».

    Ως εκ τούτου, είναι λογικό οι δυτικές ΜΚΟ που πρεσβεύουν την κατάργηση των συνόρων να είναι ιδεολογικά και φιλοσοφικά εγγύτερα στους ριζοσπάστες μουσουλμάνους, που επίσης δεν έχουν ιδιαίτερη συμπάθεια γι’ αυτά, διότι διασπάται η δική τους «παγκόσμια κοινότητα». Και να έρχονται σε αντίθεση με αυτές τις δυνάμεις της Ιστορίας που υπερασπίζονται άλλου είδους υποδείγματα.