Πατριωτισμός, Δημοκρατία και Αριστερή τρομοκρατία

  • Δημοσιεύτηκε: 07 Μάιος 2002

    Το τελευταίο χρονικό διάστημα γίναμε μάρτυρες μίας πρωτοφανούς ιδεολογικής τρομοκρατίας εκ μέρους της Διεθνούς Αριστεράς. Με την πρόκριση του Le Pen στον Β’ γύρο των Προεδρικών εκλογών της Γαλλίας, λαμβάνοντας τελικώς 6 εκ. ψήφους, η Διεθνής Αριστερά ενορχήστρωσε μία παγκόσμια εκστρατεία κατασυκοφαντήσεως των πατριωτικών ιδεών.

    Από το πρωΐ έως το βράδυ και για 15 ημέρες οι γνωστοί μαρξιστές, λενινιστές, τροτσκιστές και κάποιοι νεο-φιλελεύθεροι ούρλιαζαν κυριολεκτικώς για την “πρόκληση Le Pen” και τον “κίνδυνο που διατρέχει η Δημοκρατία”! Λίγες ημέρες αργότερα ένας αριστερός δολοφόνησε τον αρχηγό του εθνικιστικού κόμματος της Ολλανδίας Pim Fortuyn, παρασυρόμενος από το κλίμα τρομοκρατίας που έχει δημιουργήσει η Διεθνής Αριστερά, ηθική αυτουργός της δολοφονίας.

    Η Δημοκρατία όμως δεν διατρέχει κανέναν κίνδυνο από την ανάπτυξη των πατριωτικών κομμάτων. Διότι οι πατριώτες υπερασπίζονται το κράτος-δικαίου, τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα, την ελευθερία του λόγου, την διάκριση των εξουσιών, την λαϊκή κυριαρχία όπως αυτή εκδηλώνεται στις νομοθετικές εξουσίες του κοινοβουλίου. Που βλέπει λοιπόν κανείς τον “κίνδυνο για την Δημοκρατία”; Πρέπει να ζεις με τα παραισθησιογόνα του μαρξισμού για να βλέπεις “κινδύνους”.

    Τι μάχονται οι πατριώτες στην Ευρώπη: την λαθρομετανάστευση και την εγκληματικότητα, την “κοινωνική μηχανική-social engineering” της Αριστεράς που θέλει να μετατρέψει δια της βίας τις εθνικές κοινωνίες σε “πολυ-πολιτισμικές”, και υπερασπίζονται, οι πατριώτες, την προτεραιότητα στην εργασία του “εθνικού εργατικού δυναμικού”. Τα πατριωτικά κόμματα πολεμούν την αφαίρεση της εθνικής κυριαρχίας από την απρόσωπη γραφειοκρατία της Ε.Ε., την παγκοσμιοποίηση που υπονομεύει τους εθνικούς πολιτισμούς προς όφελος του “παγκοσμίου εμπορίου”, την ισλαμοποίηση / αποχριστιανισμό της Ευρώπης με την εισβολή εκατομμυρίων μουσουλμάνων μεταναστών.

    Οι πατριώτες στην Ευρώπη δίνουν τις πολιτικές τους μάχες εκφράζοντας ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, προτάσσοντας την ασφάλεια και την ευημερία των εθνών τους, προστατεύοντας την εθνική ταυτότητα των λαών τους. Για αυτούς τους λόγους τα εθνικιστικά κόμματα μετέχουν στην κυβέρνηση της Αυστρίας, Ιταλίας, Νορβηγίας, Δανίας και Πορτογαλίας.

    Η Αριστερά επιζητά τον “θάνατο των εθνών” διότι “οι προλετάριοι δεν έχουν πατρίδα”, την υπονόμευση των εθνικών πολιτισμών, την κατάργηση του κοινοβουλευτισμού διότι είναι “αστικός θεσμός”, τασσόμενη υπέρ της “δικτατορίας του προλεταριάτου”.

    Η Αριστερά συμπορεύεται με τα “δικαιώματα των λαθρομεταναστών” διότι έτσι και αλλιώς δεν πιστεύει στην πατρίδα (ιδεολογική επιλογή), αλλά και γιατί έτσι θεωρεί ότι θα αποκτήσει κοινωνική βάση-οπαδούς (ωφελιμιστική επιλογή), μια και οι “προηγούμενοι πελάτες”, οι προλετάριοι, αποδείχθηκε ότι τελικώς έχουν πατρίδα και ψηφίζουν τώρα τα εθνικιστικά κόμματα. Δυστυχώς, ο Κάρολος Μαρξ έκανε πάλι λάθος στις προβλέψεις του...

    Αν εξαιρέσουμε την Αριστερά που ζει με τα “ιδεολογικά της ναρκωτικά”, οι αντιδράσεις ήταν πιο μετριοπαθείς. Εδώ πρέπει να είμαστε σαφείς και σοβαροί. Τα εθνικιστικά κόμματα είναι μέρος του πολιτικού συστήματος. Μετέχουν στις εκλογείς και σε κυβερνήσεις συνασπισμού, εκφράζουν κοινωνικά στρώματα και αιτήματα, σέβονται τις διαδικασίες και τους θεσμούς. Είναι μέρος της κοινωνίας και των δημοκρατικών θεσμών, δεν είναι εκτός του πλαισίου των κοινοβουλευτικών κανόνων.

    Σε μία δημοκρατική κοινωνία και σε ένα δημοκρατικό πολιτικό σύστημα δεν υπάρχουν “απόλυτοι εχθροί”. Θα έλεγα μάλιστα ότι στην δημοκρατία δεν υπάρχουν “εχθροί”, αλλά “αντίπαλοι”. Μπορεί κανείς να συμφωνεί ή όχι με τις θέσεις των εθνικιστικών κομμάτων, όπως συμφωνεί ή όχι με τις θέσεις των φιλελευθέρων, των κεντρώων ή των σοσιαλιστών. Ποιος κρίνει ποιες θέσεις είναι σωστές; Ο λαός με την ψήφο του. Αυτός επιλέγει ποια κόμματα τον εκπροσωπούν σε μικρότερο ή περισσότερο βαθμό. Και αυτό όχι για πάντα, αλλά για τα επόμενα 4 χρόνια, γι' αυτό και υπάρχει εναλλαγή κομμάτων στην εξουσία και στη βουλή.

    Η Δημοκρατία λοιπόν ενσωματώνει, δεν περιχαρακώνει τις απόψεις και τα κόμματα που τις εκφράζουν. Η Δημοκρατία βασίζεται στη συναίνεση και τον διάλογο, όχι στο “πολιτικό απαρτχάιντ”. Η Δημοκρατία δίνει βήμα σε όλες τις απόψεις που εντοπίζουν εθνικά ή κοινωνικά προβλήματα, δεν τις δαιμονοποιεί ούτε τις αποσιωπά. Μόνο ο λαός δια της ψήφου του μπορεί να το κάνει αυτό. Δεν νομιμοποιείται κανείς κομμουνιστής να αποφασίσει αν ο λαός έχει δικαίωμα να ψηφίσει ένα πατριωτικό κόμμα. Ευτυχώς δεν ζούμε σε Σοβιετικό καθεστώς.

    Ο πατριωτισμός δεν αντιστρατεύεται την δημοκρατία ή το κοινοβούλιο. Ο πατριωτισμός πολεμά τις πολιτικές εκείνες που υπονομεύουν την εθνική ταυτότητα, που ισοπεδώνουν τον πολιτισμό, που εκχυδαΐζουν τον γλωσσικό πλούτο, που ειρωνεύονται το θρησκευτικό συναίσθημα. Ο πατριωτισμός πολεμά την μετατροπή του εθνικού κοινοβουλίου από την Ε.Ε. σε νομαρχιακό συμβούλιο, την κατάργηση των εθνικών οικονομικών συνόρων προς όφελος των πολυεθνικών εταιρειών, την Παγκοσμιοποίηση που αφήνει πίσω της ανέργους, κατεστραμμένα έθνη και τον Τρίτο κόσμο χωρίς φάρμακα και πόσιμο νερό.

    Οι λαοί και οι πολίτες αυτά τα βλέπουν. Δεν είναι “χαχόλοι” για να περιμένουν τον μαρξιστή ινστρούχτορα να τους πει την κομματική γραμμή. Οι λαοί αποφασίζουν ποια πολιτική τους εκφράζει. Ψηφίζουν τα πατριωτικά κόμματα και περιμένουν αποτελέσματα. Αν οι πατριώτες δεν μπορέσουν να λύσουν αυτά τα προβλήματα πολύ απλά οι πολίτες θα ψηφίσουν άλλα κόμματα. Στη δημοκρατία δεν υπάρχουν ούτε αδιέξοδα, ούτε μονόδρομοι. Υπάρχουν πάντα επιλογές, υπάρχουν πάντα διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες και προσεγγίσεις. Αυτοί οι κανόνες πρέπει να είναι σεβαστοί από όλους. Οι εθνικιστές τους σέβονται. Γιατί όχι και οι αριστεροί;

    Είναι καιρός πλέον και στην Ελλάδα να μιλήσουμε ανοικτά για την λαθρομετανάστευση και την εγκληματικότητα, για την αναγκαιότητα ή μη της “πολυ-φυλετικής κοινωνίας”, για την κατάργηση ή μη του εθνικού κράτους, για την αξία ή όχι του εθνικού πολιτισμού. Να απαλλαγούμε πλέον από τα μαρξιστικά σύνδρομα και την ιδεολογική τρομοκρατία της Αριστεράς που συκοφαντεί οτιδήποτε το πατριωτικό ως “φασιστικό”. Ας μην φοβάται η Αριστερά τον διάλογο, ας μην ποδηγετεί πλέον η Ν.Δ. τις πατριωτικές ιδέες για να γίνει αρεστή στην Αριστερά.

    Οι δημοτικές εκλογές του Οκτωβρίου είναι μία ευκαιρία να μιλήσουμε για αυτά τα θέματα. Το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ και ο Πρόεδρός μας, ο Μάκης Βορίδης, με την μεγίστη σοβαρότητα και τον πλέον ορθολογιστικό πολιτικό λόγο θέτουν τα θέματα και προτείνουν λύσεις. Ας συζητήσουμε, ας συμφωνήσουμε, ας διαφωνήσουμε, ας προτείνουμε διαφορετικές λύσεις ή ας έχουμε διαφορετικά ερμηνευτικά πλαίσια. Ας αφήσουμε όμως εν τέλει τον λαό να αποφασίσει ποιες πολιτικές και ποια κόμματα τον εκφράζουν. Το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ είναι έτοιμο για αυτό τον διάλογο. Οι εκπρόσωποι του πολιτικού κατεστημένου είναι;

    Κατηγορία: