Ποιος είναι ο γίγαντας και ποιος ο νάνος στην περιοχή

  • Δημοσιεύτηκε: 17 Οκτώβριος 2019

    Λίγο πολύ σε κανέναν δεν προκαλεί εντύπωση. Η Τουρκία του Ερντογάν έχει αξιώσεις να καταστεί ξανά Οθωμανική Αυτοκρατορία. Διότι έχω βαρεθεί πλέον να ακούω και να διαβάζω «ειδήμονες» αναλυτές που περιφέρουν το σαρκίο τους από κανάλι σε κανάλι με ύφος περισπούδαστο να υπονοούν χρόνια τώρα ότι η Τουρκία θα διαμελιστεί («οι Αμερικανοί θέλουν Κουρδιστάν» μας έλεγαν), καθιστώντας μας σαφές το πόσο επικίνδυνος είναι ο Ερντογάν, υπονοώντας πάλι ότι στο τέλος θα την πληρώσει. Μέσα σε όλη αυτή την ακατάσχετη μπουρδολογία, δήθεν ως αναλυτές του «πατριωτικού χώρου», περιγράφουν τον Ερντογάν ως «κακό» και εμάς ως «καλούς», αλλά «αγαθιάρηδες», διότι προσμένουμε την βοήθεια των συμμάχων που, αν γίνει ατύχημα, θα έρθουν. Άρα είναι και οι σύμμαχοι «κακοί» και η Ελλάδα μία «κακομοίρα».

    Ο ρόλος αυτών των αναλυτών είναι να διατηρείται το status quo. Ποιο είναι αυτό; Η Ελλάδα να μένει άβουλη υπό την προστασία της γενικώς και αορίστως Δύσεως σε ένα καθεστώς συγκρουσιακής συνύπαρξης με την Τουρκία. Κανένας από αυτούς δεν έχει τα κότσια να πει την απλούστατη αλήθεια: Ο Ερντογάν θα κάνει τα πάντα για να μείνει στην Ιστορία. Είναι προσωπικότητα που δεν ελέγχεται από εξωθεσμικά κέντρα. Και άρα, χωρίς αμυντική βιομηχανία που θα κατασκευάζει, χωρίς ειδικό προσωπικό που θα κάνει καινοτομίες στο λογισμικό, χωρίς αναδιάρθρωση του Ελληνικού Στρατού, κινδυνεύουμε. Η ράθυμη κουλτούρα του ζήτουλα των ευρωπαϊκών επενδύσεων που καταλήγει στο «Γερούν γερά», δημιουργεί έναν λαό ανίκανο να αντιμετωπίσει το μέλλον ενός κόσμου που αλλάζει.

    Η άβολη αλήθεια, που επί της ουσίας υποκρύπτεται από το ελληνικό κοινό, είναι ότι η Τουρκία του Ερντογάν - ασχέτως αν στα μάτια των ευγενών Δυτικών είναι δικτάτορας, ολοκληρωτικός, που καταδιώκει τους αγωνιστές της Αριστεράς, τους χίπστερ της Κωνσταντινούπολης κ.λπ. – καθίσταται σταδιακά ένας γίγαντας. Αντιθέτως, η Ελλάδα των Μνημονίων, της οικονομικής χρεοκοπίας, των αναθεωρητών της ελληνικής ιστορίας με τελικό στόχο την «ελληνοτουρκική φιλία», καθίσταται σταδιακά ένας νάνος.

    Η Τουρκία του Ερντογάν αύξησε κατακόρυφα την επιρροή της στο Κατάρ, στην Αλβανία, στο Αζερμπαϊτζάν, στο Τουρκμενιστάν, στην FYROM και σε όσες σουνιτικές χώρες μπορεί. Σε όλες αυτές οι Τούρκοι παρουσιάζονται ως οι πανίσχυροι προστάτες του σουνιτικού Ισλάμ και χρησιμοποιούν την ρήση του Κεμάλ Ατατούρκ «Ειρήνη στην πατρίδα, ειρήνη σε όλο τον κόσμο». Παράλληλα διεκδικώντας «ψευδώς» την ένταξη στην ΕΕ, παρουσιάζει τους Ευρωπαίους ως ρατσιστές και προκατειλημμένους, ενώ έχει άριστες σχέσεις με την Ρωσία.

    Όπως πολύ εύστοχα έχει παρατηρήσει ο Θάνος Γκουρνέλος, είναι ο ίδιος ο Ερντογάν η δύναμη πίσω από την τεράστια ισχύ της χώρας. «Ένας κυριολεκτικά σουλτάνος του σήμερα, ο οποίος δεν διστάζει να προσβάλλει αρχηγούς κρατών δημόσια (όπως έκανε με το Ισραήλ), να φανεί ως προστάτης των αδυνάμων (όπως έκανε με τους Παλαιστίνιους), να αρνηθεί την Γενοκτονία των Αρμενίων (κατεδαφίζοντας μνημεία), να προσβάλλει την εθνική κυριαρχία των ΗΠΑ (διατάζοντας την ασφάλειά του να δείρει Κούρδους διαδηλωτές σε αμερικανικό έδαφος), να εισβάλλει στο Ιράκ και στην Συρία (για την προστασία σουνιτών ή Τουρκμένων), να εξαφανίσει από τον χάρτη κουρδικά νεκροταφεία, να αποκαλέσει τους Ευρωπαίους «φασίστες» και «ρατσιστές» δημόσια, να τα βάλει με την Ρωσία και μετά να φτιάξει τις σχέσεις του με τον Πούτιν σε ακόμα καλύτερο επίπεδο, να μετατρέψει την στρατοχωροφυλακή σε χωροφυλακή, να επιτρέψει την μαντήλα στις Ένοπλες Δυνάμεις, να επεκτείνει τον χώρο αρμοδιότητας της Αστυνομίας Πόλεων (την ελέγχει σχεδόν απόλυτα) ακόμα και σε ορεινά εδάφη και να την στρατιωτικοποιήσει προμηθεύοντάς την στρατιωτικά μέσα (επιθετικά ελικόπτερα, αντιαεροπορικές ρουκέτες κ.λπ.), να επαναφέρει τα αραβικά στην δημόσια Παιδεία, να χτίσει 17.000 τζαμιά μέσα σε 15 χρόνια, να αυξήσει τους μαθητές των hatip από 65.000 σε 658.000, να θέσει περιορισμούς στην κατανάλωση και την εμπορία αλκοολούχων, να επεκτείνει τις δραστηριότητες των ισλαμικών τραπεζών, να χτίζει παλάτια για τον ίδιο, να παίρνει υπερεξουσίες και να δημιουργεί μία υποκουλτούρα προσωπολατρίας, και έπειτα από όλα αυτά να κερδίζει τις εκλογές με 53%. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι στην εσωτερική πολιτική της χώρας έχει εμφανιστεί ο όρος «ερντογανισμός»».

    Θαυμάζουμε τον Ερντογάν; Όχι! Θα μπορούσαν οι Δυτικοί να ζήσουν σε ένα καθεστώς ερντογανικής δικτατορίας; Όχι! Έχει λειτουργήσει προς όφελος της χώρας του; Η απάντηση είναι ρητώς και κατηγορηματικώς Ναι. Όσο κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας δεν θα λυθεί το πρόβλημα. Είτε η Ελλάδα θα φτιάξει σε συνεργασία με τους Δυτικούς την δική της αμυντική βιομηχανία, είτε κινδυνεύει να χάσει εδάφη. Οι Τούρκοι έχουν πολεμική βιομηχανία και διεξάγουν πολέμους. Εμάς η βαριά βιομηχανία μας είναι ο τουρισμός και τα αρματαγωγά πλοία μας μεταφέρουν «πρόσφυγες» και «μετανάστες».

    Κατηγορία: