Συμφωνία Πρέσπας: Επιτέλους, τέλος!

  • Δημοσιεύτηκε: 10 Οκτώβριος 2018

    Προσεγγίζοντας με νηφαλιότητα πλέον τις εξελίξεις στο κρατικό μόρφωμα των Σκοπίων μετά το δημοψήφισμα περί της ονομασίας που διεξήγαγε η κυβέρνηση Ζάεφ, βγάζουμε μερικά χρήσιμα συμπεράσματα.

    Κατ’ αρχήν ο πρόεδρος Ιβάνωφ δικαιώθηκε για την επιλογή του να ζητήσει από τους υποστηρικτές του ΟΧΙ στο όνομα «Βόρεια Μακεδονία» να απέχουν από το δημοψήφισμα. Κι αυτό, όχι μόνο γιατί προφανώς γνώριζε εκ των προτέρων την δυναμική του ΟΧΙ και την εκλογική αποτύπωσή του, αλλά και γιατί με τον τρόπο αυτό προσεταιρίστηκε και το υψηλό ποσοστό αποχής από εκλογικές διαδικασίες, που ούτως ή άλλως χαρακτηρίζει τους πολίτες του κρατιδίου. Με την επιλογή του αυτή δικαιούται πλέον να διατείνεται πως εκπροσωπεί το 64% του πληθυσμού της χώρας, που δεν πήγε να ψηφίσει, ποσοστό φυσικά μεγαλύτερο από αυτό των υποστηρικτών του.

    Από την άλλη μεριά ο Ζάεφ, αν και πολιτικά αποδυναμωμένος και ουσιαστικά ηττημένος στο δημοψήφισμα, προσπαθεί να περάσει την άποψη ότι αυτό ήταν απλώς «συμβουλευτικό», και όχι δεσμευτικό, και ότι τον τελικό λόγο θα τον έχει η σκοπιανή Βουλή, όπου όμως έχει σοβαρό πρόβλημα λόγω της μη-ύπαρξης επαρκούς αριθμού βουλευτών υποστηρικτών του.

    Η αλήθεια είναι πως σύμφωνα με το άρθρο 1 της συμφωνίας της Πρέσπας, παρέχεται δυνατότητα (και όχι η υποχρέωση) στα Σκόπια να διενεργήσουν δημοψήφισμα. Η επιλογή Ζάεφ να το πράξει έδειχνε και τη σιγουριά που είχε για το τελικό αποτέλεσμα, αλλά … ατύχησε! Αν, όμως, στο άρθρο 1 το δημοψήφισμα είναι προαιρετικό, δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο στο άρθρο 2 (παρ.4.β.ΙΙ), όπου το αποτέλεσμά του είναι δεσμευτικό για τις περαιτέρω εξελίξεις και κυρίως για τη στάση της ελληνικής πλευράς, η οποία υποχρεούται να προχωρήσει στις σχετικές ενέργειες για την είσοδο των Σκοπίων σε ΕΕ και ΝΑΤΟ, μόνον εφόσον το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος συνάδει με το κείμενο της συμφωνίας.

    Προφανώς, το αποτέλεσμα κάθε άλλο παρά αποτυπώνει το πνεύμα της συμφωνίας! Αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει ένα πολύ ισχυρό όπλο της ελληνικής πλευράς, που μπορεί πλέον να ισχυριστεί ότι ουσιαστικά πλέον δεν υπάρχει συμφωνία, με ευθύνη της πλευράς των Σκοπίων. Το ερώτημα, βεβαίως, είναι αν θέλει να το κάνει. Και επιπλέον, γιατί δεν την θέτει ενώπιον της ευθύνης της η αντιπολίτευση στηριζόμενη μάλιστα πάνω στο κείμενο της συμφωνίας που η ίδια η κυβέρνηση υπέγραψε; Αυτό είναι κάτι που πρέπει να γίνει άμεσα, δεδομένου ότι οι κυβερνητικοί κύκλοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι και συμφωνία υπάρχει και ότι, ούτε λίγο ούτε πολύ, είμαστε αναγκασμένοι να την υιοθετήσουμε και να τη στηρίξουμε για το καλό μας.

    Σε πρόσφατη επιστημονική ημερίδα που διοργανώθηκε στη Θεσσαλονίκη από τους δικηγορικούς συλλόγους της χώρας μας σχετικά με τα νομικά ζητήματα που προκύπτουν από τη συμφωνία πριν και μετά το δημοψήφισμα, επιχειρήθηκε από μερίδα πανεπιστημιακών που συμμετείχαν, να εδραιωθεί η άποψη ότι είμαστε εγκλωβισμένοι σε μία πορεία αποδοχής του κειμένου της συμφωνίας, αλλιώς τα Σκόπια θα προσφύγουν μελλοντικά μονομερώς στον ΟΗΕ προκειμένου να αναγνωριστούν ως «Μακεδονία», με ευθύνη της ελληνικής πλευράς. Προς τεκμηρίωση, μάλιστα, της άποψης αυτής έγινε επίκληση της απόφασης 817/1993 του ΟΗΕ.

    Εδώ θα πρέπει να επισημάνουμε ότι με την εν λόγω απόφαση τα Σκόπια είχαν απλώς γίνει δεκτά στον ΟΗΕ με την προσωρινή ονομασία FYROM και χωρίς σημαία, μέχρι την οριστική επίλυση του προβλήματος για την ονομασία τους με την Ελλάδα, με την οποία ξεκίνησαν και οι συνομιλίες επί αυτού. Επομένως, δεν έχει καμία σημασία η απόφαση αυτή και δεν επηρεάζεται από την κύρωση ή μη της συμφωνίας, η οποία προβλέπει απλώς επιστροφή στην ενδιάμεση συμφωνία του 1995 σε περίπτωση ακύρωσης της συμφωνίας της Πρέσπας. Όλα τα άλλα είναι εκ του πονηρού.

    Επειδή, λοιπόν, δείχνει να περισσεύει το θράσος και από τις δύο πλευρές που υπέγραψαν την επαίσχυντη συμφωνία, θα πρέπει το συντομότερο δυνατόν να απεμπλακεί η πατρίδα μας από αυτήν. Στο κάτω-κάτω μία τέτοια εξέλιξη δεν θα αποτελέσει τίποτε άλλο πέραν της επικύρωσης της λαϊκής βούλησης και των δύο λαών, που στα μεν Σκόπια εκφράστηκε μέσω του δημοψηφίσματος στην δε Ελλάδα μέσω των μεγαλειωδών συλλαλητηρίων. Οι ιστορικές και εθνικές ευθύνες των πολιτικών κομμάτων, συμπολιτευόμενων και αντιπολιτευόμενων, είναι τεράστιες. Ας τις αναλάβουν επιτέλους!

    Κατηγορία: