Τι αποκαλύπτουν τα WikiLeaks

  • Δημοσιεύτηκε: 06 Δεκέμβριος 2010

    Η κυβέρνηση των ΗΠΑ σύντομα θα ανακάμψει από την αμηχανία που της δημιούργησε η μαζική αποκάλυψη διπλωματικών εγγράφων στο Διαδίκτυο. Θα γίνουν ανακρίσεις και θα ασκηθούν διώξεις. Η μαντάμ Κλίντον και οι συνεργάτες της θα υποκριθούν ότι οι προσωπικές επιθέσεις σε ηγέτες ξένων κρατών και ξένους διπλωμάτες είναι συνηθισμένες στην διαχείριση των εξωτερικών υποθέσεων.

    Ωστόσο λίγοι σχολιαστές θα ασχοληθούν με το παιδικό στυλ των εγγράφων. Η Κλίντον θέλει να διερευνήσει τους φόβους και την πιθανή χρήση ναρκωτικών από τον Πρόεδρο της Αργεντινής. Ο Πούτιν και ο Μεντβέντεφ συγκρίνονται με τον Μπάτμαν και τον Ρόμπιν. Η ρητορική και το ύφος των εγγράφων κυμαίνεται από γκρινιάρικη μέχρι παιδαριώδης και παρανοϊκή. Και αυτοί είναι οι άνθρωποι που κυβερνούν τον κόσμο.

    Όχι, για να προλάβω την προφανή ερώτηση, δεν ήταν πάντα έτσι. Έχουμε χιλιάδες και χιλιάδες σελίδες κρατικών εγγράφων και προσωπικών επιστολών από πολιτικούς ηγέτες τα τελευταία 2.000 χρόνια και, αν και ο Κικέρωνας μπορεί να κάνει αστεία για τον Πομπήιο ή μέλη του υπουργικού συμβουλίου του Λίνκολν να σαρκάζουν την χυδαιότητα και την άγνοια του αρχηγού τους, η γλώσσα των διπλωματών ήταν πάντα κεκαλυμμένη και συγκρατημένη, ακόμα και όταν ήταν καυστική, ή μάλλον ειδικώς όταν ήταν καυστική.

    Ένας διάσημος διπλωμάτης του 17ου αιώνα, ο σερ Χένρυ Γουότον, είπε ότι ο διπλωμάτης είναι κάποιος που αποστέλλεται στο εξωτερικό για να ψεύδεται υπέρ της χώρας του. Αυτό που δεν είπε, επειδή ήταν προφανές, ήταν ότι θα πρέπει να διαχειρίζεται το ψεύδος με αξιοπρέπεια και χάρη. Θυμάστε την απάντηση του αποκρουστικού Χάρολντ Μακ Μίλαν στο χτύπημα του παπουτσιού από τον Χρουτσώφ στα Ηνωμένα Έθνη; Ζήτησε με απάθεια να του το μεταφράσουν!

    Η επιφυλακτικότητα, η διακριτικότητα και η αυτοσυγκράτηση -οι αρετές ενός καλού χαρτοπαίκτη- ήταν απαραίτητες από διπλωμάτες και πολιτικούς. Τώρα έχουμε αγροίκους και καυχησιάρηδες σαν την Κλίντον, την Ράις, τον Όλμπραϊτ, και αυτό το απίστευτο δίδυμο, τον Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ και τον Τζον Μπόλτον, κακομαθημένα παιδιά που περιφέρονται ανά τον κόσμο, προκαλώντας αντιπάθεια ενάντια στην χώρα τους και τον λαό της.

    Οι Αμερικανοί δημοσιογράφοι κλαψουρίζουν ακόμα για τον κακόμοιρο Ρίτσαρντ Νίξον. Ο Νίξον έκανε πολλά σφάλματα, το μεγαλύτερο από αυτά ήταν ότι προήγαγε τον Χένρυ Κίσινγκερ σε μία θέση που ήταν υπεράνω των ικανοτήτων του για να αψηφήσει τον «Κανόνα του Πίτερ»*, αλλά ως επί το πλείστον, όταν δεν υποκρινόταν ότι είναι ένας καθημερινός τύπος, ο Νίξον ήξερε πώς να συμπεριφέρεται στην διεθνή σκηνή. Η σημερινή γενιά πολιτικών είναι τέλειοι μόνο για το «Saturday Night Live».

    * Κανόνας του Πίτερ: Η αρχή ότι «σε μία ιεραρχία κάθε εργαζόμενος τείνει να ανέλθει στο επίπεδο της ανικανότητάς του». Διατυπώθηκε από τον δρ. Λώρενς Πίτερ στο βιβλίο «Ο Κανόνας του Πίτερ» το 1969.