του Παναγιώτη Λιάκου

    Δημοσιεύτηκε: 27 Μάιος 2004

    Η στήλη αυτό το μήνα δεν ήταν δυνατόν να αγνοήσει το μείζον «εθνικό» θέμα που ανέκυψε στην Κωνσταντινούπολη, δηλαδή τον διαγωνισμό της Γιουροβίζιον. Φυσικά, δεν πρόκειται να επικεντρώσουμε το ενδιαφέρον μας σε ζητήματα του τύπου «γιατί η Σερτάμπ Ερενέρ αβάνταρε σκανδαλωδώς την ουκρανική συμμετοχή». Αντιθέτως, θα στοχεύσουμε κατευθείαν στην καρδιά του «Θηρίου», στον απροσχημάτιστο και έξαλλο φυλετισμό που έδειξε τα δόντια του με αφορμή ένα απλό μουσικό διαγωνισμό.

    Δημοσιεύτηκε: 13 Ιανουάριος 2004

    Σκόρπιες είναι οι σκέψεις στην αρχή του χρόνου. Η παραζάλη της υποχρεωτικής χαράς του προσκυνητή της κατανάλωσης δεν αφήνει και πολύ χώρο στην λογική, τον ειρμό, την συγκρότηση. Τα τρία κομμάτια που ακολουθούν είναι κομμάτια από το κακόσχημο παζλ της καθημερινότητάς μας, της πολιτικής, της «ενημέρωσης». Στήθηκαν όπως στήθηκαν και γράφτηκαν όπως γράφτηκαν με βάση τις ... παραπομπές τους. Ο ελληνικός λόγος έχει προ πολλού αποφανθεί για τα αίτια και τις λύσεις των δεινών μας - τα οποία σήμερα φαντάζουν δυσεπίλυτα και κορακοζώητα. Πάντως, ευτυχείτε!

    Δημοσιεύτηκε: 25 Νοέμβριος 2003

    «Αυτή είναι η Ελλάδα. Είτε μας αρέσει, είτε δεν μας αρέσει. Μια χώρα που κατά πλειοψηφία κατοικείται από ανθρώπους μίζερους, μισαλλόδοξους, ιδιοτελείς, συντηρητικούς, ανασφαλείς και φοβισμένους. Αλλά μια χώρα που έχει μάθει να κοροϊδεύει τον εαυτό της, να ζει με ψεύτικα πιστοποιητικά και να βαυκαλίζεται με πλαστά γαλόνια». Ι.Πρετεντέρης, Το Βήμα της Κυριακής, 9/11/2003

    Δημοσιεύτηκε: 14 Ιούλιος 2003

    «Αχ!» Δεν πρόλαβε να πει τίποτε άλλο. Μόνο αυτή η χαμηλόφωνη κραυγή, ο λυγμός, ξέφυγε από το ματωμένο στόμα του. Κι έπεσε κάτω ανήμπορος. Η βαριά αρματωσιά του έκανε οδυνηρότερη την πτώση. Η σπαθιά που είχε δεχτεί, είχε ανοίξει ένα μεγάλο, κατακόκκινο αυλάκι που ξεκίναγε από το στήθος και κατέληγε στη βάση της κοιλιάς, ακριβώς επάνω απʼ τα αχαμνά του. Ένιωθε το αίμα να κυλάει απʼ την πληγή, άδειαζε σαν φλασκί με κρασί που τρύπησε. Έπρεπε να είναι πολύ πιο προσεκτικός στην αναμέτρησή του με το μισθοφόρο φονιά, το τσιράκι του σατράπη που απάντησε στο δρόμο του.

    Δημοσιεύτηκε: 14 Ιούνιος 2002

    «Βλέπουμε την Ιαπωνία να γλεντοκοπά βυθισμένη σε ευμάρεια και να κολυμπάει στο χρήμα και στην πνευματική της κενότητα. Είναι δυνατόν να δίνεις αξία στη ζωή, μέσα σε μια πλάση που το πνεύμα έχει πεθάνει; Ζήτω ο αυτοκράτορας! Νομίζω ότι ούτε καν με προσέχουν...» Τα τελευταία λόγια του Γιούκιο Μισίμα. 25 Νοεμβρίου 1970.

    Δημοσιεύτηκε: 29 Μάιος 2002

    «Η δημοκρατία στον τόπο μας ολοκληρώθηκε το 1981 και μετά»
    Χρήστος Πρωτόπαππας, Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, 27 Μαΐου 2002

    Δημοσιεύτηκε: 19 Απρίλιος 2002

    «Κακία δʼ εστί του μεν λογιστικού η αφροσύνη, του δε θυμοειδούς η τε οργιλότης και η δειλία, του δε επιθυμητικού η τε ακολασία και η ακράτεια, όλης δε της ψυχής η τε αδικία και ανελευθεριότης και μικροψυχία»
    Αριστοτέλης, «Περί Αρετών και Κακιών», 1250a

    Δημοσιεύτηκε: 01 Μάρτιος 2002

    Περιοδικό Symbol, ένθετη «προσφορά» της εφημερίδας «Επενδυτής» στους αναγνώστες. Σελίδα 10. 'Αρθρο που φέρει την υπογραφή «Χρήστος Παρίδης». Θέμα «η πλέον αμφιλεγόμενη προσωπικότητα της τέχνης του 20ου αιώνα», ο Marcel Duchamp. Σύμφωνα με τον συντάκτη, ο Marcel Duchamp δεν έπαιρνε καθόλου στα σοβαρά την τέχνη του, αλλά «κάθε του πράξη, κίνηση, δήλωση αποτελούσαν από μόνες τους μανιφέστο, επανάσταση, κοινωνικό όραμα».

    Δημοσιεύτηκε: 28 Φεβρουάριος 2002

    Ίμια, S300, Μαδρίτη, Οτσαλάν, Ελσίνκι, Σαμίνα. Συμφορές, τραγωδίες, αθλιότητες που έπληξαν την χώρα - σαν φυσικές καταστροφές που λυσσομανούν για λίγο και φεύγουν για ν' αφήσουν πίσω τους την τάξη του χάους. Ο Πρόεδρος εκεί. Ακλόνητος. Μειλίχιος. Πράος. Κολλημένος στον θώκο του. Ούτε μία φορά δεν ακούστηκε, δεν γράφτηκε, δεν ... "διέρρευσε" από τους "κύκλους" του πως σκόπευε να παραιτηθεί. Ίσως και ορθά. Όταν ένας Πρόεδρος Δημοκρατίας σκοπεύει να παραιτηθεί δεν το λέει, ούτε το "διαρρέει". Απλά το κάνει. Αν μου επιτρέπεται η μεταφορά, είναι ανάλογη περίπτωση με το φλερτ.

    Δημοσιεύτηκε: 17 Ιανουάριος 2002

    «Τούτο είναι του Θεού το ευμορφώτερον έργον. Αλλά πρέπει να έχη τινάς καθαράν καρδίαν, διά να ευφραίνεται τας ευεργεσίας και χάριτας της ελευθερίας αυτής. Ας εκλαμπρύνωμεν λοιπόν την θυσίαν μας εν τω θυσιαστηρίω της αρετής και ας την λατρεύωμεν πάντοτε, χωρίς να την μιάνωμεν πώποτε».
    Ρήγας Φεραίος, «Εγκόλπιο» (Δημοκρατική Κατήχησις)

    Σελίδες