Το δράμα των «τρελών αγελάδων»

  • Δημοσιεύτηκε: 20 Νοέμβριος 2014

    Μετά την τραγική υπόθεση του μολυσμένου αίματος, θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς ότι οι άρχοντες που μας κυβερνούν θα καταλάβαιναν επιτέλους ότι η προνοητικότητα είναι μια από τις βασικές αρετές ενός δημοσίου άνδρα. Δυστυχώς οι δραματικές συνέπειες της ασθένειας των «τρελών αγελάδων» καθιστούν, για ακόμα μια φορά, εμφανείς τις μέγιστες ευθύνες των πολιτικών ανδρών που διαδέχθηκαν στην εξουσία, εδώ και δέκα χρόνια.

    Πράγματι, στην ρίζα της συμφοράς, βρίσκουμε βέβαια τις βρετανικές μεθόδους παραγωγής ζωικών αλεύρων σε χαμηλό κόστος, ξεκινώντας από τους σκελετούς πρόβατων, στα οποία η ασθένεια της «τρεμούλας» είναι επίσης ενδημική. Οι Βρετανοί ελάττωσαν την θερμοκρασία παραγωγής των αλεύρων, με σκοπό να εξοικονομήσουν ενέργεια. Με αυτό τον τρόπο, συγκεκριμένοι φορείς λοιμώξεων δεν εξοντώνονταν ολοκληρωτικά, όπως για παράδειγμα ο ιός BSE, και η επιδημία μετεδίδετο σιγά-σιγά στις αγελάδες. Η εξαγωγή των ζωικών αλεύρων σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο και η μετάδοση της ασθένειας των «τρελών αγελάδων» στον άνθρωπο, επέφεραν την κλιμάκωση της καταστροφής.

    Μια τριπλή ευθύνη

    Από τότε, αφήνεται να εννοηθεί στην κοινή γνώμη ότι οι εισαγωγείς ζωικών αλεύρων και οι παραγωγοί κρεάτων είναι οι μόνοι υπεύθυνοι. Αυτό αποτελεί εξαπάτηση του κόσμου, συνοδευόμενη από μια πρωτοφανή αδιαφορία. Οι πρώτοι υπεύθυνοι είναι οι ευρωκράτες των Βρυξελλών, που στο όνομα ενός αχαλίνωτου «ελευθέρου» ανταγωνισμού, καθιέρωσαν την ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων στην Ευρώπη. Είναι αυτοί οι υπεύθυνοι που, εξαιτίας της ψυχρότητας του ανταγωνισμού, εξανάγκασαν τους κτηνοτρόφους σε μια ξέφρενη παραγωγική διαδικασία, η οποία παραβιάζει τις πιο εγγυημένες μεθόδους παραγωγής όπως οι απαράγραπτοι φυσικοί νόμοι, μετατρέποντας τα φυτοφάγα σε σαρκοφάγα.

    Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι ομοίως υπεύθυνο, καθότι από το Σεπτέμβριο του 1990, ο Jean-Claude Martinez, μέλος της κοινοβουλευτικής μας ομάδας, είχε ενημερώσει τους συνάδελφους του ότι ο παθογενής παράγοντας του BSE είναι ικανός να διατηρήσει το φράγμα του ζωικού είδους και να περάσει στον άνθρωπο. Άρα είναι ένοχο για την αδιαφορία που επέδειξε απέναντι σε εκατομμύρια καταναλωτές που βρίσκονταν σε κίνδυνο, όπως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, που περίμενε τον Ιούνιο του 1994 για να απαγορεύσει την διατροφή των μηρυκαστικών με ζωικές πρωτεΐνες.

    Η αδιαφορία και η απάθεια της δημόσιας εξουσίας στην Γαλλία είναι ομοίως εμφανής, μετά το 1988, ημερομηνία της ολικής τους απαγόρευσης στην Αγγλία, η Γαλλία συνέχισε να εισάγει από το Ηνωμένο Βασίλειο ζωικά άλευρα και οστά, σε μεγάλο βαθμό μολυσμένα, αγνοώντας τους στοιχειώδεις κανόνες της πρόνοιας. Τώρα πια, αυτό που μένει είναι να προχωρήσουν το συντομότερο δυνατό σε μια γενική απαγόρευση της χρήσης των αλεύρων στην ζωική διατροφή. Από τους υπεύθυνους της δημόσιας υγείας και από εκείνους της οικονομίας, περιμέναμε μια θαρραλέα και συνετή στάση, αλλά ο πανικός της δημαγωγίας κυρίευσε τον πρόεδρο όσο και τον πρωθυπουργό της χώρας μας προκείμενου να εξασφαλίσουν πολιτικά οφέλη.

    Τέλος τα μεγάλα ευρωπαϊκά ΜΜΕ φέρουν ένα μεγάλο μέρος των ευθυνών, καθότι δεν ανέφεραν παρά το 1996 τις πραγματικές διαστάσεις της υπόθεσης, παρόλο που από το 1991, μια έκδοση των καταναλωτών, η «Que Choisir», υπενθύμιζε τον κίνδυνο μετάδοσης στον άνθρωπο του ιού BSE, υπό την μορφή μιας παραλλαγής της ασθένειας Kreutz-feld-Jacob. Αλλά η υπάρχουσα ολιγαρχία των Βρυξελλών και τα ΜΜΕ θεωρεί ότι προς το παρόν δεν πρέπει να τεθεί σε κίνδυνο η παραγωγή κρέατος ούτε να πανικοβληθούν οι καταναλωτές. Σήμερα, παύει επιτέλους ο στρουθοκαμηλισμός, αλλά μια οικονομική και φυσική καταστροφή μεγάλου μεγέθους επαπειλείτε και ο φόβος αγγίζει το σύνολο των καταναλωτών.

    Οι πραγματικοί λόγοι της σιωπής

    Στην πραγματικότητα, η ανανδρία που χαρακτηρίζει το σύνολο της πολιτικής εξουσίας συνοδεύεται από έναν μοναδικό κυνισμό. Πράγματι, εάν από το 1990 μέχρι το 1994, δεν έγινε τίποτα το αποτελεσματικό από κανέναν, οφείλεται στο ότι, συμπτωματικά, προετοιμάζονταν η υπογραφή της συνθήκης του Μάαστριχτ (1991), η καθιέρωση του ενιαίου νομίσματος (1992) και το άνοιγμα της μεγάλης ενιαίας αγοράς (1993). Πράγματι, εάν στις 20 Σεπτεμβρίου 1992 οι Γάλλοι εκλογείς ήξεραν την αλήθεια γύρω από τον ιό ΕSB, ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι το αποτέλεσμα των λίγων χιλιάδων ψήφων υπέρ του Μάαστριχ θα ήταν το ίδιο;

    Προς μεγάλο δράμα των παρόντων και μελλοντικών θυμάτων της ασθένειας Kreutz-feld-Jacob, o «ιδεολογικός σκοπός της ευρωπαϊκής οικοδόμησης» δικαιολόγησε την πιο εγκληματική πολιτική απάθεια και την σιωπή των ΜΜΕ απέναντι σε αυτή την νόσο. Οφείλουμε το γρηγορότερο δυνατόν να βρούμε τα μέσα για να επιμεληθούμε τις ανθρώπινες ανάγκες που προκάλεσε ο ιός BSE. Ενώ αντιθέτως, φοβόμαστε ότι ο ιός του «ευρωπαϊσμού» που διακατέχει τους ηγέτες των χωρών μας δεν επιδέχεται καμία φροντίδα!


    Το άρθρο μεταφράστηκε από τον Γιάννη Νικολόπουλο και δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του Εθνικού Μετώπου.
    Κατηγορία: