Το ΚΚΕ σκότωνε Έλληνες στην Κατοχή

  • Δημοσιεύτηκε: 25 Ιούλιος 2019

    Η πρώην γ.γ. του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα είπε στη Βουλή: «Ο κ. Κυρανάκης, ένα από τα νεότερα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας και του Κοινοβουλίου, που ψηφίστηκε και ως γραμματεύς, σε κάποια εκπομπή είπε - δεν το άκουσα εγώ προσωπικά, μου ειπώθηκε - ότι δεν μπορούμε να ξεχάσουμε ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας σκότωνε Ελληνες κατά τη διάρκεια της Κατοχής 1941-1944. Μάλλον ο κ. Κυρανάκης μπέρδεψε το ΕΑΜ και το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, τον ΕΛΑΣ με τον Τσαούς Αντών, με τους κουκουλοφόρους που υποδείκνυαν ποιοι κομμουνιστές, ποιοι αντιφασίστες πρέπει να σκοτωθούν. Μπέρδεψε το ΚΚΕ και το ΕΑΜ με τη δράση του ΕΔΕΣ και του Ζέρβα».

    Το ΚΚΕ στην Κατοχή ασχολήθηκε κυρίως με το να προετοιμάζει την επιβολή σταλινικού τύπου τυραννίας στην Ελλάδα αμέσως μετά την απελευθέρωσή της. Για την εξυπηρέτηση αυτού του σχεδίου κατέσφαξε πολλούς Έλληνες και μαυρόντυσε χιλιάδες σπίτια στην πατρίδα μας. Επομένως, για να μην προσβάλλεται η μνήμη των θυμάτων της κόκκινης τρομοκρατίας - και κατά τη διάρκεια των ετών 1943-1944 - θα υπενθυμιστούν στην κ. Παπαρήγα μερικά γεγονότα, που αποδεικνύουν ότι ο βουλευτής της Ν.Δ. Κυρανάκης ορθώς τοποθετήθηκε.

    Δολοφονία συνταγματάρχη Δημητρίου Ψαρρού

    Ο Δημήτριος Ψαρρός (γεννήθηκε το 1893, δολοφονήθηκε 17 Απριλίου 1944) ήταν ήρωας των Βαλκανικών Πολέμων, της ουκρανικής εκστρατείας (1919) και της Μικρασιατικής Εκστρατείας και μια επική μορφή της ελληνικής αντίστασης κατά των Γερμανών, που δολοφονήθηκε από τους Ελασίτες ούτως ώστε να μην «μονοπωλεί» εκείνος και η αντάρτικη ομάδα του (ΕΚΚΑ - 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων) τις δάφνες της αντίστασης κατά των Γερμανών.

    Ο Ψαρρός όσον αφορά τις πολιτικές πεποιθήσεις ήταν βενιζελικός. Το ΚΚΕ δεν ήθελε ο ΕΛΑΣ να έχει «ανταγωνιστές» στον τομέα της αντίστασης. Από τα τέλη του 1942 διαφαινόταν η ήττα των Γερμανών στον Παγκόσμιο Πόλεμο και το κόμμα του εγκλήματος και της προδοσίας, όπως το έχει χαρακτηρίσει ο Γεώργιος Παπανδρέου, δεν ήθελε να αντιμετωπίσει μετά την απελευθέρωση της χώρας ένοπλους και καλά οργανωμένους αντιπάλους στον αγώνα του για την υπαγωγή της Ελλάδας στο σοβιετικό μπλοκ.

    Κόκκινη Τρομοκρατία στην Πελοπόννησο

    Ήδη από το 1943 το ΚΚΕ είχε επιβάλει καθεστώς «κόκκινης τρομοκρατίας» σε πολλές περιοχές της Πελοποννήσου. Στόχος ήταν το ξεπάστρεμα τμήματος του πληθυσμού προς ... σωφρονισμό και παραδειγματισμό των μαζών, αλλά και ως μέρος προληπτικών χτυπημάτων κατά της «αντίδρασης».

    Στο βιβλίο του Ιωάννη Μπουγά με τίτλο «Τα Ανομολόγητα - Η Τρομοκρατία του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ», το οποίο είχε συνοδεύσει έκδοση της εφημερίδας «Δημοκρατία», ο συγγραφέας αναφέρει στη σελίδα 61: «Βασικά χαρακτηριστικά της Κόκκινης Τρομοκρατίας του 1943 ήταν οι συλλήψεις από την ΟΠΛΑ ή τον ΕΛΑΣ, οι ανακρίσεις με ανείπωτη βία, οι φυλακίσεις, τα «λαϊκά δικαστήρια», οι σαδιστικές εκτελέσεις (συνήθως με μαχαίρι) και η εγκατάλειψη των σορών άταφων στην ύπαιθρο.

    Εκτός από μερικές ειδικές περιπτώσεις (π.χ. Μολάοι, αντάρτες Πατριωτικών Οργανώσεων Αντίστασης) από το καλοκαίρι του 1943 μέχρι περίπου τον Απρίλιο του 1944, η τρομοκρατία του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ εναντίον αμάχων στόχευε μεμονωμένα άτομα. Ακόμη, εκείνο το διάστημα ήταν σχεδόν κανόνας για την ΟΠΛΑ να αφήνει τα θύματά της σε κοινή θέα και να απαγορεύει για ημέρες την ταφή τους από συγγενείς ή φίλους. Συχνά, τοποθετούσαν φρουρούς πλησίον των άταφων σωμάτων, ώστε να μην περισυλλεγούν. Προφανώς με εκείνες τις δολοφονίες απέβλεπαν και στον εκφοβισμό του λαού μαζί με την «τιμωρία» των θυμάτων. «Σκότωσε έναν και τρομοκράτησε χίλιους» λέει ένα κινέζικο απόφθεγμα».

    Στο ίδιο βιβλίο ο συγγραφέας παραθέτει απόσπασμα από έκθεση που έγραψε Βρετανός αξιωματικός, σύνδεσμος του Στρατηγείου Μέσης Ανατολής στην Πελοπόννησο το 1943-44, ο οποίος έγραφε: «Η εκστρατεία τρομοκρατίας που διεξήγαγε το ΕΑΜ τον χειμώνα του 1943-1944 δεν περιορίστηκε στην Αργολίδα. Ένα παρόμοιο κύμα δολοφονιών σάρωσε ολόκληρη την Πελοπόννησο εκείνη την εποχή».

    «Καλύτερα ένας αθώος νεκρός παρά ένας προδότης ζωντανός»

    Ο Γιάννης Βούλτεψης ήταν δημοσιογράφος και συγγραφέας. Τον Ιούλιο του 1943 κατατάχθηκε στον ΕΛΑΣ με το ψευδώνυμο «Ακέλας». Πήρε μέρος στα Δεκεμβριανά με το μέρος του ΚΚΕ. Για την δράση του φυλακίστηκε και εξορίστηκε στη Μακρόνησο. Εργάστηκε στον ημερήσιο και τον περιοδικό Τύπο. Από το 1984 και ως το 1993 διατέλεσε διευθυντής του Γραφείου Τύπου της Νέας Δημοκρατίας.

    Διαβάζουμε στο βιβλίο του Γιάννη Βούλτεψη (1923-2010) που τιτλοφορείται «Συναγωνιστής Ακέλας» (Β’ έκδοση - συμπληρωμένη, Αθήνα: 1997, εκδόσεις Αλκυών, σελ. 141): «Γενάρης-Φλεβάρης 1944. Χιόνι, χιόνι, χιόνι. Χειμώνας βαρύς. Στον Αη Βλάση εδρεύει τώρα το I Τάγμα του 2/39 Συντάγματος. Διοικητής, ο Κώστας Παπαγεωργίου. Καπετάνιος, ο Κώστας Αυγούλης. Επιτελής ο Κωταντούλας. «Επιτροπή Διαφώτισης Ανταρτών» ο Ηλίας Παπαγεωργίου (Ανταίος). Ο Λόχος Μηχανημάτων έχει διασπαρεί σε διάφορα τμήματα και μερικά πολυβόλα, που έμειναν στον Αη Βλάση, εντάχθηκαν στο Τάγμα.

    Τότε από πολιτικός έγινα καπετάνιος. Όχι για πολύ. Εδώ βρίσκεται και η Διοίκηση του Συντάγματος. Ο Αναργύρου έχει φύγει, δεν ξέρω για πού. Τώρα διοικητής είναι ο Συνταγματάρχης Κουκουδέας. Έπιασαν κάποιον που έφτασε ως εδώ από το Αγρίνιο. Δεν μπορεί να δικαιολογήσει την παρουσία του. Ο Κουκουδέας λέει, με την ήρεμη, χαμηλή φωνή του: Καλύτερα ένας αθώος νεκρός παρά ένας προδότης που γυρίζει ζωντανός στο Αγρίνιο».

    Ο συγγραφέας ύστερα από αυτή την αναφορά, δεν κάνει καμία μνεία για το τι απέγινε με αυτόν που δεν μπόρεσε να δικαιολογήσει την παρουσία του στην περιοχή όπου βρέθηκαν οι Ελασίτες. Αυτή η σιωπή δεν σημαίνει τίποτε άλλο παρά τον θάνατο του άμοιρου αυτού ανθρώπου. Το κόμμα του «ανθρωπισμού» δεν θέλει να μένει με την αμφιβολία. Δολοφονεί...

    Διάλυση ανταρτικών ομάδων από τον ΕΛΑΣ

    Ακολουθεί απόσπασμα από το βιβλίο που έγραψε ο ταγματάρχης Πυροβολικού Νικόλαος Μουτούσης, Έλληνας αξιωματικός, ήρωας της αντίστασης, που το 1943 έπεσε στα νύχια της συμμορίας Βελουχιώτη. Το βιβλίο εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1959. Τιτλοφορείται «Και διηγώντας τα να κλαις...» και το χωρίο που ακολουθεί βρίσκεται στις σελίδες 11-12.

    «Οι Έλληνες, με το αλάθητο αισθητήριό τους, άρχισαν να αντιλαμβάνονται τους καταχθόνιους σκοπούς του ΕΑΜ και άρχισαν να δείχνουν την δυσπιστία τους σε αυτό. Και σιγά-σιγά στρέφουν την προσοχή τους στις άλλες ομάδες, που έκαναν, δειλά-δειλά, την εμφάνισή τους στα βουνά της Πελοποννήσου και της Ρούμελης, η μια κατόπιν της άλλης.

    Το ΕΑΜ έβλεπε με πολύ ανησυχία την μεταβολή αυτή των διαθέσεων του Λαού. Και αρχίζει την τρομοκρατική δράση του, διαλύοντας ύπουλα και διά των όπλων κάθε εθνική κίνηση. Έπνιξε στο αίμα απ’ την γένεσή της κάθε ομάδα που δεν είχε τις ίδιες μ’ αυτό ιδεολογικές κατευθύνσεις. Έβαλε σαν σκοπό του να μην επιτρέψει την ανάπτυξη άλλων ανταρτικών ομάδων, γιατί έβλεπε σ’ αυτές το μελλοντικό εμπόδιο για την κατάληψη της εξουσίας και την επιβολή της δικτατορίας του Προλεταριάτου στη Χώρα μας.

    Αρχές Ιουνίου 1943. Βρίσκομαι στην Πάτρα, σε επαφή με την Επιτροπή του ΕΔΕΣ Πελοποννήσου, που τα κυριώτερα στελέχη της ήσαν οι: 1) Ανδρέας Μουτούσης, ιατρός, Πρόεδρος, 2) Σωτήριος Σωτηριάδης, συνταγματάρχης, 3) Ανδρέας Παπαγεωργίου, 4) Ιωάννης Βασιλάκης, λοχαγός Στρατιωτικής Δικαιοσύνης, 5) Αθανάσιος Βλάχος και 6) Ν. Παπαλεξανδρόπουλος, δικηγόρος. Η επιτροπή αυτή τον Ιούνιο του 1943 κατόρθωσε να συγκροτήση ολιγομελή ανταρτική ομάδα υπό τον Εμμανουήλ Σεβαστάκη, στην περιοχή Πιτίτσας. Παράλληλα, στην ίδια περιοχή, έδρα και άλλη εθνικιστική ομάδα: ο «Μωρηάς».

    Ο ΕΛΑΣ όμως καραδοκούσε! Αφού στην αρχή έπνιξε στο αίμα, με ύπουλη αιφνιδιαστική επίθεση, την ομάδα «Μωρηάς», κατόπιν πέτυχε και τη διάλυση της ομάδας Σεβαστάκη. Η προδοτική αυτή συμπεριφορά του ΕΛΑΣ, που έγινε γνωστή στην περιοχή, προκάλεσε αναβρασμό στον εθνικόφρονα κόσμο».