Το μήνυμα των αμερικανικών ενδιάμεσων εκλογών

  • Δημοσιεύτηκε: 11 Δεκέμβριος 2006

    Στο πρώτο του ταξίδι στο εξωτερικό μετά την «γροθιά» (thumping) των ενδιάμεσων εκλογών, ο πρόεδρος Μπους κατευθύνθηκε προς το Ανόι του Βιετνάμ. Πριν την αναχώρηση, το ετοιμόρροπο Ρεπουμπλικανικό Κογκρέσο του έδωσε μία υπενθύμιση των εκλογών, μία γρήγορη κλωτσιά, απορρίπτοντας την εμπορική συνθήκη με το Βιετνάμ. Είναι ένας προάγγελος των εξελίξεων που έρχονται, και ο Μπους το αντιλαμβάνεται.

    Στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Σιγκαπούρης ο τιμωρημένος πρόεδρος προσπάθησε να αναβιώσει τον μπαμπούλα όλων των Ρεπουμπλικάνων του Μπους: «Ακούμε φωνές που μας καλούν να υποχωρήσουμε από τον κόσμο και να κλείσουμε τις πόρτες μας. Αυτοί είναι οι παλαιοί πειρασμοί του απομονωτισμού και του προστατευτισμού και η Αμερική πρέπει να τους απορρίψει».

    Αλλά σε αντίθεση με τον πατέρα του, ο Μπους δεν προέρχεται από έναν θρίαμβο σαν την «Καταιγίδα της Ερήμου». Είναι ένας αποκηρυγμένος πρόεδρος, με έναν στρατό που βυθίζεται στο χαοτικό ανακάτωμα στο Ιράκ. Και τα εμπορικά ελλείμματα, η βιομηχανική καταστροφή και οι απώλειες θέσεων εργασίας που έχει προκαλέσει η δική του πολιτική «ελεύθερου εμπορίου», μόλις έχουν βοηθήσει να χάσει τον έλεγχο και των δύο σωμάτων του Κογκρέσου (της Βουλής των Αντιπροσώπων και της Γερουσίας).

    Με την άνοδο του Τζέιμς Μπέικερ και του Ρόμπερτ Γκέιτς, οι ειδικοί ανακοινώνουν την νίκη των «ρεαλιστών» του πρεσβύτερου Μπους έναντι των γερακιών και των νεοσυντηρητικών του νεώτερου Μπους. Αλλά έχουν δίκιο μόνο εν μέρει.

    Ο Λιούις «Σκούτερ» Λίμπυ, πρώην προσωπάρχης του αντιπροέδρου Τσένι, προετοιμάζει την απολογία για την δίκη του. Ο Ντάγκλας Φέιθ, ο Πωλ Γούλφοβιτς και ο Ρίτσαρντ Περλ έχουν φύγει. Η υπόλοιπη ομάδα δεν θα επιβιώσει από μία κάθαρση του Πενταγώνου από τον Ρόμπερτ Γκέιτς, ο οποίος θα ξεκαθαρίσει το χαρτοφυλάκιο των υπηρεσιών πληροφοριών από αυτούς που παραπληροφορούσαν, πριν το παραδώσει πίσω στο Λάνγκλεϊ (έδρα της CIA).

    Συνεπώς είμαστε μάρτυρες της ανανέωσης του ρεαλισμού του Τζέιμς Μπέικερ και του Μπρεντ Σκόουκροφτ; Ήταν αυτό για το οποίο ψήφισαν οι Αμερικανοί; Κάθε άλλο. Γιατί οι «ρεαλιστές» είναι υποστηρικτές του «ελευθέρου εμπορίου» της NAFTA και της GATT, ενώ το «ελεύθερο εμπόριο» έφαγε μία «γροθιά» στις εκλογές, τόσο άσχημη όσο και ο Μπους. Επιπλέον ο κόσμος στον οποίον οδηγεί την Αμερική ο νεώτερος Μπους είναι εντελώς διαφορετικός από τον μονοπολικό κόσμο του πρεσβύτερου Μπους, όπου η Αμερική ήταν ο σερίφης, συγκεντρώνοντας και οδηγώντας ομάδες κρατών για να κυνηγήσουν τους «κακούς» του κόσμου.

    Ο πολυπολισμός έχει επιστρέψει. Η Ευρώπη απορρίπτει την ηγεσία των ΗΠΑ. Οι Ρώσοι, έχοντας επιστρέψει στην απολυταρχία, βάζουν υπεράνω όλων την Ρωσία. Η Κίνα έχει μία μεγάλη παγκόσμια αντίπαλος στην Ασία και την Αφρική. Με τους πολέμους στο Ιράκ και στον Λίβανο, η Αμερική ποτέ δεν ήταν τόσο απομονωμένη στην Μέση Ανατολή. Ο Μπους δεν τολμάει καν να επισκεφθεί την περιοχή, όπως έκανε ο Νίξον. Το Ιράν και η Βόρειος Κορέα αψηφούν εμάς και τον ΟΗΕ ανοιχτά. Ο αντιαμερικανισμός οργιάζει στο δυτικό ημισφαίριο και ο νεομαρξιστικός λαϊκισμός έχει θριαμβεύσει στην Βενεζουέλα, την Νικαράγουα και την Βολιβία και ηττήθηκε οριακά στο Μεξικό και το Περού.

    Ο μετα-ψυχροπολεμικός κόσμος του πρεσβύτερου Μπους, όπου η Αμερική οδηγούσε τον κόσμο σε μία διεθνή εποχή «ελεύθερου εμπορίου» και συλλογικής ασφάλειας, είναι πλέον παρελθόν. Ο σημερινός κόσμος μοιάζει περισσότερο στον κόσμο του 1914 από τον κόσμο του 1989.

    Όσο για τις επικρίσεις κατά του «απομονωτισμού» και του «προστατευτισμού», πρόκειται για επιθέσεις σε αχυράνθρωπο. Κανένας δεν υποστηρίζει μία τέτοια θέση. Αλλά η Αμερική με την ψήφο της αποκήρυξε την εμπορική και πολεμική πολιτική του νεώτερου Μπους, όπως ήταν προφανές από την απόρριψη της εμπορικής συμφωνίας με το Ανόι και την σχεδόν ομόφωνη κατακραυγή υπέρ μίας νέας πολιτικής που θα μας βγάλει από το Ιράκ.

    «Κανένα κράτος δεν μπορεί να υποστηρίξει έναν πόλεμο που έχει χάσει την υποστήριξη του λαού του» είπε ο φιλόσοφος Έντμουντ Μπερκ. Ούτε ένα κράτος μπορεί να υποστηρίξει μία εξωτερική πολιτική που έχει χάσει την υποστήριξη του λαού του.

    Ο Χάρυ Τρούμαν έφερε τα «παιδιά» πίσω από την Ευρώπη το 1946, επειδή αυτό ήθελε ο λαός. Ο Τρούμαν τα έστειλε πίσω το 1949 και το 1950, επειδή πάλι αυτό ήθελε ο λαός, έχοντας ξυπνήσει απέναντι στο κακό χαρακτήρα και τις εχθρικές προθέσεις του Στάλιν.

    Αλλά αν ο λαός είναι ο αληθινός «κριτής», τι είπε την 7η Νοεμβρίου 2006; Είπε τα εξής: Θέλουμε τα σύνορά μας ασφαλή, αυτός ο πόλεμος να τελειώσει σύντομα και μία νέα εμπορική πολιτική που θα σταματήσει την εξαγωγή βιομηχανικών θέσεων εργασίας και θα αρχίσει να δημιουργεί νέες θέσεις εδώ στις ΗΠΑ. Θέλουμε οι ηγέτες μας να αρχίσουν προσέχουν την Αμερική και τους Αμερικανούς πρώτα.

    Δεν απαιτεί να «επιστρέψουμε από τον κόσμο και να κλείσουμε τα σύνορά μας». Αλλά ο αμερικανικός λαός βρίσκεται σε αμερικανο-κεντρικές ψυχικές διαθέσεις. Ο «ιδεαλισμός» των νεοσυντηρητικών, όπου οι Αμερικανοί στρατιώτες πηγαίνουν στο εξωτερικό αναζητώντας τέρατα να σκοτώσουν (τέρατα που επιλέγονται από το νεοσυντηρητική δεξαμενή σκέψης American Enterprise Institute) δεν ενδιαφέρει τον αμερικανικό λαό. Ούτε τον ενδιαφέρει η εξάσκηση μίας «αγαθής παγκόσμιας ηγεμονίας» επί όλης της υφηλίου.

    Αν οι κοσμικοί μας κυρίαρχοι σκέφτονται νέες στρατιωτικές περιπέτειες για τα ιδανικά του πρώην Αμερικανού προέδρου Γούντροου Ουίλσον, τότε φλερτάρουν με την επανάσταση. Οι Αμερικανοί θέλουν να έρθουν τα στρατεύματα στο σπίτι, να υπερασπιστούν τις ΗΠΑ και να αφήσουν τα άλλα κράτη να πολεμήσουν τους πολέμους τους και να πληρώνουν τους λογαριασμούς τους.

    Το Ιράκ είναι το Ντιέν Μπεν Φου του νεοσυντηρητισμού. Αλλά η αποκήρυξη του νεοσυντηρητισμού δεν σημαίνει υποστήριξη του διεθνισμού του πρεσβύτερου Μπους. Αυτός είναι παρελθόν. Αλλά αν οι πολιτικοί δεν έχουν πάρει το μήνυμα, θα το ξαναλάβουν το 2008 και σε κάθε εκλογική αναμέτρηση μετά, μέχρι να το καταλάβουν.

    Την 7η Νοεμβρίου 2006, οι Αμερικανοί είπαν: Θέλουμε να απαλλαγούμε από όλες αυτές τις ιδεολογίες: «προοδευτισμό», νεοσυντηρητισμό, παγκοσμιοποίηση και όλα αυτά. Θέλουμε να υπερασπίσουμε τα ζωτικά εθνικά μας συμφέροντα και να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα του δικού μας λαού.

    Όσο για τις σταυροφορίες υπέρ της δημοκρατίας ανά την υφήλιο, αποχαιρετίστε τες για πάντα.