Το μαρτύριο του ιρακινού λαού

  • Δημοσιεύτηκε: 26 Οκτώβριος 2014

    Στις 17 Ιανουαρίου 1991 εκδηλωνόταν η αεροπορική επίθεση του διεθνούς συνασπισμού υπό τις διαταγές των ΗΠΑ εναντίον του Ιράκ. Από την μια πλευρά 19 κράτη, εκ των οποίων οι ΗΠΑ, η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία, που συνιστούν έναν πληθυσμό 600 εκατομμυρίων ανθρώπων και διαθέτουν τα πιο σύγχρονα στρατιωτικά μέσα. Από την άλλη, μια μικρή χώρα 17 εκατομμυρίων κατοίκων και ένας στρατός που παρουσιαζόταν για τις ανάγκες της υπόθεσης από τους σύμμαχους, σαν ο τέταρτος του κόσμου.

    Ο αντικειμενικός σκοπός ανακοινώθηκε εννέα ώρες αργότερα από τον πρόεδρο Μπους στο αμερικανικό έθνος: «Δεν θέλουμε παρά να απελευθερώσουμε το Κουβέιτ». Όμως η εξέλιξη των γεγονότων, έδειξε ότι επρόκειτο για τελείως διαφορετική υπόθεση. Το Κουβέιτ, μικροσκοπικό έδαφος, αλλά σημαντικός παραγωγός πετρελαίου, αποσπάστηκε από το οθωμανικό βιλαέτι της Βασόρας από τους Βρετανούς, το 1915.

    Ο παραπλανητικός ρόλος των ΗΠΑ

    Το Ιράκ που διεκδικούσε διαρκώς το Κουβέιτ σαν την 19η επαρχία του, εισέβαλε σε αυτό στις 5 Αυγούστου 1990, προκαλώντας τεράστιο σκάνδαλο στην διεθνή κοινή γνώμη, η οποία πράγματι έχει επιδείξει λιγότερη ευαισθησία σε ανάλογες περιπτώσεις εισβολής σε χώρες που δεν παράγουν πετρέλαιο. Σήμερα φαίνεται ξεκάθαρα ότι ο Σαντάμ Χουσεΐν είχε εξαπατηθεί από το αμερικανικό State Department που τον ενθάρρυνε να επιχειρήσει αυτή την εισβολή, η οποία δικαίωνε στα μάτια του την ιστορία, τα στρατηγικά συμφέροντα της χώρας του και την άρνηση του Κουβέιτ να πληρώσει τα χρέη του.

    Οι ΗΠΑ, των οποίων οι ένοπλες δυνάμεις προετοιμάζονταν αρκετούς μήνες πριν την κρίση να επέμβουν στο Ιράκ, χρησιμοποίησαν μέχρι τέλους το «όπλο» της παραπληροφόρησης, κάνοντας τους Σαουδάραβες να πιστέψουν ότι το Ιράκ επρόκειτο να τους επιτεθεί και να παραπλανηθεί η κοινή γνώμη, λέγοντας ότι οι Ιρακινοί στρατιώτες εκτελούσαν μωρά μέσα στις κλινικές στην πόλη του Κουβέιτ. Δυο ασύστολα ψευδή, που όμως θα επιτρέψουν στην Αμερική, σύμφωνα με ένα συχνά εφαρμοσμένο σενάριο, να αποκρύψει την πρόθεση της να εγκατασταθεί στην περιοχή του Κόλπου, πίσω από το προσωπείο της πάλης για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ειρήνη.

    Η νίκη των σύμμαχων ήταν συντριπτική, σε λίγες εβδομάδες οι αεροπορικοί βομβαρδισμοί (100.000 τόνοι βόμβες) κατέστρεψαν των ιρακινό στρατό, αλλά και πολλούς μη-στρατιωτικούς στόχους, κυρίως οικονομικούς, γυρίζοντας αυτή την χώρα, την πιο σύγχρονη, την πιο κοινωνική, την πιο ανεκτική αυτής της περιοχής του κόσμου, πενήντα χρόνια πίσω. Οι συμμαχικές απώλειες υπήρξαν ελάχιστες: «Νικώντας χωρίς κίνδυνο θριαμβεύεις χωρίς δόξα».

    H στάση του Εθνικού Μετώπου

    Από τις πρώτες μέρες της κρίσης, δηλώνοντας ότι πρόκειται για την πρώτη δράση των δυνάμεων της παγκοσμιοποίησης εναντίον ενός ανεξάρτητου έθνους και που κινδύνευε να έχει καταστροφικές συνέπειες, προσπαθήσαμε να υπερισχύσει η οδός των διαπραγματεύσεων. Αρνηθήκαμε να μπούμε στην λογική της «σταυροφορίας» εναντίον του Ιράκ, που ξεκίνησαν τα ΜΜΕ. Αυτή η πρωτοποριακή θέση πολεμήθηκε έντονα από την «συμμορία των τεσσάρων» και δεν έγινε αντιληπτή από ένα συγκεκριμένο αριθμό εκλογέων μας, θυμάτων της πλύσης εγκέφαλου του συστήματος.

    Αυτή μας επέτρεψε να εξασφαλίσουμε την συμπάθεια του Ιράκ και να παίξουμε έναν ουσιαστικό ρόλο στην απελευθέρωση των Γάλλων όμηρων και κατά την διάρκεια της πρώτης επίσκεψης της αντιπροσωπείας των ευρωβουλευτών μας στην Βαγδάτη, συμφωνήσαμε με τον πρόεδρο Χουσεΐν την απελευθέρωση των υπόλοιπων 60 Ευρωπαίων όμηρων. Η γαλλική κυβέρνηση είχε πολλαπλασιάσει τις ενέργειές της, αρχικά για να καθυστερήσει την αναχώρησή μας και στην επιστροφή, έφτασε στο σημείο να απομακρύνει το αεροπλάνο μας από το Στρασβούργο όπου μας περίμεναν οι οικογένειες των όμηρων και οι δημοσιογράφοι, με αποτέλεσμα να προσγειωθεί στην Μυλούζη όπου μας περίμεναν ένοπλοι αστυνομικοί με την συνοδεία ειδικών σκύλων!

    Δυστυχώς η Γαλλία που διατηρούσε φιλικές σχέσεις με το Ιράκ (όταν λεγόταν ότι ο πρωθυπουργός της χώρας μας ονομάζεται Σ-Ιράκ), ήταν προνομιούχος πελάτης του κατά την διάρκεια της πετρελαϊκής κρίσης το 1974 και σημαντικός προμηθευτής πυρηνικού, στρατιωτικού υλικού και διατροφικών αγαθών, ετέθη υπό τις διαταγές των ΗΠΑ και μαζί με την υπόλοιπη Ευρώπη συμμετείχε στην περιπέτεια του Πόλεμου του Κόλπου. Η αναλογία δυνάμεων ανάμεσα σε αυτή την χώρα των 17 εκατομμυρίων κατοίκων και τα πιο πλούσια και ισχυρά έθνη του κόσμου ήταν 50 έναντι 1 και το Ιράκ κατέρρευσε μέσα σε μερικές εβδομάδες αεροναυτικών επιδρομών και μερικές ημέρες χερσαίων επιχειρήσεων, που ονομάστηκαν «Καταιγίδα της Έρημου».

    Οι 100.000 τόνοι βομβών κατέστρεψαν όχι μόνο τον ιρακινό στρατό, αλλά χτύπησαν σκληρά τον άμαχο πληθυσμό, προκαλώντας τον θάνατο 200.000 ανθρώπων και κατακερμάτισαν συστηματικά όλη την κρατική και οικονομική υποδομή της χώρας, περιφρονώντας τα στοιχειώδη δικαιώματα των λαών. Μόνο η ενότητα της χώρας, η κυβέρνηση του Σαντάμ Χουσεΐν και κάποιες στρατιωτικές μονάδες κατόρθωσαν να επιβιώσουν, ένας μικρός ηρωικός, αλλά κατεστραμμένος λαός. Όλα φαίνονται χαμένα, εκτός από την τιμή.

    Το θανάσιμο εμπάργκο

    Κι όμως, τα χειρότερα ήλθαν στην συνέχεια, ενώ τα όπλα είχαν σωπάσει. Ενώ η αμερικανική και βρετανική αεροπορία συνέχιζαν τις δολοφονικές επιδρομές, το εμπάργκο που διέταξε ο ΟΗΕ με σκοπό «να εγκαταλείψει ο ιρακινός στρατός το Κουβέιτ», διατηρήθηκε και μετετράπη σε έναν θανάσιμο κλοιό. Εδώ και δέκα χρόνια ο ιρακινός λαός λιμοκτονεί, χωρίς ιατρική περίθαλψη, βρίσκεται καταδικασμένος χωρίς καμία εναλλακτική δυνατότητα.

    Αυτό το έγκλημα που διαπράττεται εναντίον της ανθρωπότητας από τα πιο ισχυρά έθνη του κόσμου με την υποκριτική συνέργια της χώρας μας, έχει σκοτώσει, μεταξύ άλλων, περισσότερο από ένα εκατομμύριο παιδιά. Εδώ και αρκετά χρόνια ο σύλλογος SOS - Enfants d'Irak (Παιδιά του Ιράκ), στον οποίο προεδρεύει η Ζανί Λεπέν, έχει αφοσιωθεί, χωρίς να υπολογίζει το κόστος, να απαλύνει τον πόνο και την εξαθλίωση που έχει προκαλέσει το εμπάργκο, προμηθεύοντας ασθενοφόρα και ιατρικό υλικό και εκφράζοντας την γνώμη του υπέρ του ιρακινού λαού.

    Στο πολιτικό επίπεδο, έχουμε καταγγείλει δια μέσου των αντιπροσώπων μας στις διάφορες συνελεύσεις και κυρίως στο Ευρωκοινοβούλιο, με κάθε ευκαιρία, το έγκλημα του οποίου το Ιράκ είναι θύμα. Προσφέραμε σε αυτή την χώρα την ηθική μας υποστήριξη, την φιλία μας και πρόσφατα ακόμα, ένα αεροπλάνο του συνδέσμου SOS - Enfants d'Irak, που εδώ και δέκα χρόνια, έκανε για πρώτη φορά την απευθείας πτήση Παρίσι-Βαγδάτη.

    Επειδή αυτή η 10η επέτειος του πόλεμου αντιστοιχεί με την εκλογή ενός νέου Αμερικανού προέδρου, εκφράζουμε την ελπίδα ότι θα δώσει τέλος σε αυτό το άδικο μαρτύριο που έχει επιβληθεί άδικα, σε αυτό τον μικρό και θαρραλέο λαό. Εμείς, όπως για το λαό μας, όπως για την Κροατία εναντίον του κομμουνισμού, για την Σερβία εναντίον του ΝΑΤΟ, είμαστε πάντα με το μέρος της δικαιοσύνης, της ανθρώπινης συμπόνιας και της αλληλεγγύης των εθνών που μάχονται παθιασμένα για ανεξαρτησία. Αυτό είναι που τιμά το Εθνικό Μέτωπο.


    Το άρθρο μεταφράστηκε από τον Γιάννη Νικολόπουλο και δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του Εθνικού Μετώπου.
    Κατηγορία: