Το τέλος του Μιλόσεβιτς

  • Δημοσιεύτηκε: 10 Οκτώβριος 2000

    Κατέρρευσε το κομμουνιστικό καθεστώς Μιλόσεβιτς στην Σερβία, ένα καθεστώς που μόνο δεινά συσσώρευσε στο σερβικό έθνος. Είναι μια καλή ευκαιρία να εξετάσουμε την πορεία του και τα λάθη του και να βγάλουμε χρήσιμα συμπεράσματα. Καταρχάς ο Μιλόσεβιτς ουδέποτε υπήρξε Σέρβος εθνικιστής. Ήταν και είναι ένας κομμουνιστής που το όνειρό του ήταν η πολυφυλετική Γιουγκοσλαβία με αυτόν φυσικά στο τιμόνι της. Όταν όμως διαπίστωσε πως η αφύπνιση των εθνών της Γιουγκοσλαβίας οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια στην διάλυσή της, προσπάθησε να εκμεταλλευθεί τις εθνικές συγκρούσεις, ώστε να παρατείνει την παραμονή του στην εξουσία. Στην πορεία αυτή δεν δίστασε να προδώσει σταδιακά τους Σέρβους εθνικιστές: πρώτα στην Κράινα, μετά στην Βοσνία και τελικά στο Κόσοβο. Τα σύνορα των γιουγκοσλαβικών δημοκρατιών ήταν μακιαβελικά σχεδιασμένα από τον Κροάτη κομμουνιστή δικτάτορα Τίτο, ώστε να αφήνουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερο αριθμό Σέρβων ως μειονότητες σε δημοκρατίες άλλων γιουγκοσλαβικών εθνών, όπως οι Κροάτες και οι Βόσνιοι. Όπου ήταν επικίνδυνο να δημιουργηθούν γιουγκοσλαβικές δημοκρατίες, λόγω των ομοεθνών γειτονικών κρατών, εγκαθιδρύθηκαν αυτόνομες περιοχές, όπως στο Κόσοβο με τους Αλβανούς και στην Βοϊβοδίνα με τους Ούγγρους. Μετά την αναπόφευκτη διάλυση της πολυεθνικής Γιουγκοσλαβίας, οι Σέρβοι της Κροατίας και της Βοσνίας ξεσηκώθηκαν για το στοιχειώδες ανθρώπινο δικαίωμα, την εθνική ελευθερία στην γη των προγόνων τους.

    Αλλά, δυστυχώς για αυτούς, η όποια υποστήριξη του κομμουνιστή Μιλόσεβιτς ήταν μόνο λεκτική και είχε ως στόχο το εκλογικό σώμα στην Σερβία. Ο γιουγκοσλαβικός στρατός, που πολλοί ανέμεναν να τελειώσει νικηφόρα τον πόλεμο σε μία εβδομάδα, αποσύρθηκε στην κυρίως Σερβία και ουδέποτε έλαβε μέρος στις σκληρές μάχες που έδιναν οι ντόπιοι Σέρβοι με τους Κροάτες και τους Βόσνιους. Ποτέ δεν κηρύχθηκε επιστράτευση στην Σερβία και η μόνη βοήθεια που έφθασε στο μέτωπο ήταν οι ελαφρά οπλισμένοι ενθουσιώδεις εθελοντές του Ζέλικο Ραζνάτοβιτς (Αρκάν) και άλλων Σέρβων εθνικιστών. Οι μονάδες του πολυφυλετικού Γιουγκοσλαβικού στρατού εκτός της Σερβίας σύντομα διαλύθηκαν στα έθνη εξ' ων είχαν συντεθεί και ο οπλισμός τους περιήλθε στα χέρια όποιου έθνους κατείχε τις αποθήκες οπλισμού. Αποτελεί στρατιωτικό θαύμα πως οι Σέρβοι της Κροατίας και της Βοσνίας κατόρθωσαν τα έτη 1991-1992 να αποκτήσουν την, δυστυχώς για αυτούς προσωρινή, εθνική τους ελευθερία.

    Στις 5 Αυγούστου 1995 η εξοπλισμένη κατά την διάρκεια της 4ετούς ανακωχής (1991-1995) Κροατία επιτίθεται κατά των Σέρβων της Κράινας, παραβιάζοντας την, υπό την προστασία του ΟΗΕ, ισχύουσα από το 1991, εκεχειρία. Ο Μιλόσεβιτς από το Βελιγράδι παρακολουθεί απαθής την εκδίωξη 200.000 Σέρβων από την Κράινα. Για αυτόν η τραγωδία των χιλιάδων Σέρβων προσφύγων είναι μια σημαντική κομματική νίκη, καθώς ο ηγέτης των Σέρβων της Κράινας Μίλαν Μάρτιτς είναι εθνικιστής. Ο ηγέτης των Σερβοβοσνίων και εθνικιστής Ράντοβαν Κάρατζιτς δεν διστάζει σε επιστολή του στις 9 Αυγούστου 1995 να τον χαρακτηρίσει \προδότη που εγκατέλειψε τους Σέρβους της Κράινας\. Ο ηγέτης των Σέρβων εθνικιστών Βόισλαβ Σέσελι \συμπτωματικώς\ φυλακίζεται κατά την διάρκεια της Κροατικής επίθεσης από το καθεστώς Μιλόσεβιτς. Μετά την αποφυλάκισή του δηλώνει πως \ο Μιλόσεβιτς είναι ο μεγαλύτερος εγκληματίας και προδότης του σερβικού έθνους\.

    Στις 30 Αυγούστου 1995 το ΝΑΤΟ εγκαταλείπει και τυπικώς την ουδετερότητα και βομβαρδίζει, \ανθρωπιστικά\ πάντα, τους Σέρβους της Βοσνίας, οι οποίοι αντιμετωπίζουν ταυτοχρόνως τις επιθέσεις Κροατών και Βοσνίων. Ο Μιλόσεβιτς συμμαχεί με τους Δυτικούς, επιβάλλοντας embargo στην Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας. Το ΝΑΤΟ αρνείται να συμμετάσχουν στις διαπραγματεύσεις για το μέλλον της πατρίδος τους οι ηγέτες των Σερβοβοσνίων και αντί αυτών καλείται ο Μιλόσεβιτς. Στις 14 Δεκεμβρίου 1995 υπογράφει την κατάπτυστη συμφωνία του Dayton, με την οποία η Βοσνία μετατρέπεται σε προτεκτοράτο της Δύσης με ξένο διοικητή και οι αγώνες των Σερβοβοσνίων για ένωση με την Σερβία προδίδονται. Οι ηγέτες των Σερβοβοσνίων χαρακτηρίζονται \εγκληματίες πολέμου\ και εξαπολύεται εναντίον τους ανθρωποκυνηγητό από τα δυτικά στρατεύματα κατοχής.

    Στις 5 Οκτωβρίου 1997 στις προεδρικές εκλογές της Γιουγκοσλαβίας, ο εθνικιστής Βόισλαβ Σέσελι αντιμετωπίζει στον δεύτερο γύρο τον κομμουνιστή Λίλιτς. Τον κερδίζει καθαρά, αλλά οι εκλογές ακυρώνονται με την πρωτοφανή δικαιολογία ότι δεν έλαβε μέρος πάνω από το 50% του πληθυσμού! Η λαλίστατη σε παρόμοιες περιπτώσεις Δύση σιωπά: μετά την συμφωνία του Dayton, ο κομμουνιστής Μιλόσεβιτς είναι ο εκλεκτός της. Οι εκλογές επαναλαμβάνονται στις 21 Δεκεμβρίου 1997, με άλλο (!!) κομμουνιστή υποψήφιο, τον Μίλαν Μιλουτίνοβιτς, ο οποίος \κατορθώνει\ να εκλεγεί πρόεδρος της Γιουγκοσλαβίας.

    Στις 24 Μαρτίου 1999 το ΝΑΤΟ επεμβαίνει στο πλευρό των Αλβανών του Κοσόβου με βομβαρδισμούς, \ανθρωπιστικούς\ πάντα, σε όλη την Γιουγκοσλαβία. Στις 10 Ιουνίου 1999, και ενώ είναι προφανές πως μόνο μετά από αιματηρή χερσαία επέμβαση υπάρχει πιθανότητα να εκδιωχθεί ο σερβικός στρατός από το Κόσοβο, ο Μιλόσεβιτς συμφωνεί με τους όρους που είχε απορρίψει πριν τους βομβαρδισμούς! Το Κόσοβο μετατρέπεται σε προτεκτοράτο της Δύσης με ξένο διοικητή, τον Μπερνάρ Κουσνέρ, τέως πρόεδρο της οργάνωσης \Γιατροί χωρίς σύνορα\. 150.000 Σέρβοι του Κοσόβου αναγκάζονται να φύγουν ως πρόσφυγες, καθώς η συμφωνία του κομμουνιστή Μιλόσεβιτς δεν προβλέπει τίποτα για την προστασία τους από τους Αλβανούς του UCK. Το Ριζοσπαστικό κόμμα των Σέρβων εθνικιστών αποχωρεί αμέσως μετά την υπογραφή της συμφωνίας από την κυβέρνηση \εθνικής σωτηρίας\, που είχε σχηματίσει ο Μιλόσεβιτς πριν αρχίσουν οι βομβαρδισμοί. Ο Αρκάν διαφωνεί με την συμφωνία. Στις 15 Ιανουαρίου 2000 δολοφονείται από άγνωστο στο ξενοδοχείο \Intercontinental\ του Βελιγραδίου.

    Η συνέχεια του κατηφόρου του Μιλόσεβιτς είναι γνωστή. Στις 24 Σεπτεμβρίου 2000 ο Μιλόσεβιτς ηττάται στις πρόωρες εκλογές από τον μετριοπαθή εθνικιστή καθηγητή Κοστουνίτσα, αλλά προσπαθεί να κωλυσιεργήσει, ζητώντας δεύτερο γύρο εκλογών. Στις 5 Οκτωβρίου χιλιάδες οπαδοί της αντιπολίτευσης καταλαμβάνουν το σερβικό κοινοβούλιο και ανακηρύσσουν τον Κοστουνίτσα de facto πρόεδρο της Γιουγκοσλαβίας. Λεπτομέρεια: το άγαλμα του έφιππου Καραγιώργεβιτς στο προαύλιο του κοινοβουλίου δείχνει με τον αντίχειρα την Θεσσαλονίκη μας! Το φορτίο που επωμίζεται ο νέος Γιουγκοσλάβος πρόεδρος είναι πολύ βαρύ και ο χρόνος θα δείξει τι ικανότητες και προθέσεις έχει. Όσο για τον απελθόντα κομμουνιστή Γιουγκοσλάβο πρόεδρο, ένα έχουμε να πούμε:

    ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΝΟΙΑΖΕ ΗΤΑΝ Η ΚΑΡΕΚΛΑ

    Κατηγορία: