Όχι στην συναίνεση!

  • Δημοσιεύτηκε: 05 Αύγουστος 2019

    Η συναίνεση, η ομόνοια, όλα αυτά είναι πολύ ωραίες λέξεις. Και στο αφήγημα της πατριωτικής Δεξιάς κατέχουν ιδιαίτερη θέση, διότι αφήνουν ελπίδες για μεγάλα έργα, για μεγάλες ιδέες και άλλες όμορφες σκέψεις. Στην στυγνή πολιτική πραγματικότητα όμως, αυτού του είδους οι λέξεις συνήθως εξυπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα. Συμφέροντα που θέλουν συγκαλύψεις, συμφέροντα που θέλουν σιωπή. Να το βουλώσουμε όλοι για να ... συναινέσουμε.

    Εγώ δεν θέλω συναίνεση. Θα το εξηγήσω. Τα έτη που πέρασαν, τα έτη της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ είχαμε ένα κεραυνοβόλο πολιτικό πόλεμο κατά της παράδοσης, κατά κάθε τι παραδοσιακού. Θεσμού, συστήματος, όπως θέλετε θέστε το. Η νέα κυβέρνηση ήλθε και ανέτρεψε κάποια από αυτά που επέβαλε η Αριστερά. Κάποια συμβολικά και κάποια πιο ουσιαστικά. Για παράδειγμα του συμβολικού θα χρησιμοποιήσω το θέμα της Σημαίας και του ποιος θα την φέρει στα σχολεία. Για παράδειγμα του ουσιαστικού, θα χρησιμοποιήσω το ζήτημα με την υπουργική Εγκύκλιο για το ΑΜΚΑ των αλλοδαπών.

    Δεν είναι τα μοναδικά προφανώς. Ακόμη και το συμβολικό ζήτημα του σημαιοφόρου, στον χώρο της Παιδείας, έχει από πίσω έναν τεράστιο αριθμό ουσιαστικών ζητημάτων, όπως αυτό της κατάστασης που επικρατεί στα πανεπιστημιακά ιδρύματα της χώρας. Σε όλα αυτά τα ουσιαστικά ζητήματα, δεν μπορεί και δεν πρέπει να υπάρξει καμία απόπειρα συναίνεσης. Πρέπει οι εθνομηδενιστικές, αντιπαραδοσιακές, αριστερίστικες πολιτικές - όχι μόνον του ΣΥΡΙΖΑ - όχι απλά να ανακοπούν, αλλά να αντιστραφεί η κατάσταση.

    Το ζήτημα με το ΑΜΚΑ των αλλοδαπών είναι χαρακτηριστικό. Είναι σαφές, ότι με αυτή την εγκύκλιο εξυπηρετήθηκαν συμφέροντα. Όχι μόνον προσωπικά αλλοδαπών, αλλά κυκλωμάτων τα οποία έβγαλαν χρήμα (αυτό τουλάχιστον κατήγγειλε μέλος της Επιτροπής Υγείας της ΝΔ). Το ίδιο συμβαίνει και με τα κονδύλια για το μεταναστευτικό και την δράση των ΜΚΟ. Δεν αρκεί να περιοριστεί η δράση τους, δεν αρκεί να υπάρξει μια σχετική «ρύθμιση». Πρέπει αυτοί που παρανόμησαν να διωχθούν. Πρέπει η δράση τους - όπου αυτή έρχεται σε αντίθεση με τα εθνικά μας συμφέροντα ή με την εθνική ασφάλεια - να σταματήσει.

    Δεν περιορίζεται φυσικά σε αυτά το ζήτημα. Είναι πολλά τα σημεία στα οποία η Αριστερά επέβαλε την ατζέντα της. Και σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε και δεν πρέπει να τα δεχτούμε ως «τετελεσμένα», δεν μπορεί και δεν πρέπει να τα δώσουμε ως «κεκτημένα» της Αριστεράς. Εάν στο όνομα της «συναίνεσης» δεν συμβεί αυτό, το μοναδικό που θα έχει καταφέρει αυτή η κυβέρνηση θα είναι όχι το να σταματήσει αλλά απλά το να καθυστερήσει τις διαδικασίες κοινωνικής μηχανικής της Αριστεράς. Και αυτό είναι προβληματικό.

    Κατηγορία: