Oι επαίτες της Ευρώπης

  • Δημοσιεύτηκε: 18 Νοέμβριος 2004

    Ειλικρινά, σαν Έλληνας, αισθάνομαι αμήχανος και ταπεινωμένος από τις ενέργειες των κυβερνήσεών μας τα τελευταία τουλάχιστον οκτώ χρόνια και ιδιαίτερα τώρα που πηγαίνουν να συζητήσουν για την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ στις 17/12/04. Βλέπω έκδηλη την αδυναμία της Ελληνικής Κυβέρνησης να προβάλει τα δίκαια αιτήματά μας και παίρνει τον έναν μετά τον άλλον τους όρους πίσω που επρόκειτο να προβάλει στην Τουρκία και τους οποίους αν η τελευταία δεν δεχόταν, τόσον εμείς όσο και η Κύπρος δεν αποκλείαμε την πιθανότητα του veto.

    Όπως αναφέρεται και σε άρθρο της εφημερίδος "Ναυτεμπορική" (18.11.2004), ο μόνος όρος που θέτουμε πια στην Τουρκία, είναι η αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Εμείς "ξεχάσαμε" εντελώς τις δικές μας αξιώσεις (αναγνώριση εκ μέρους της Τουρκίας των συνόρων μας και της κυριαρχίας μας στο Αιγαίο, ότι είναι αναφαίρετο δικαίωμά μας η επέκταση των χωρικών μας υδάτων μέχρι τα 12 ν.μ., άρση της απειλής πολέμου για την προηγούμενη αξίωσή μας, σεβασμός των προβλεπομένων από την Συνθήκη της Λωζάννης για την Ίμβρο και Τένεδο, επαναλειτουργία της Θ. Σ. Χάλκης κ.ά.), η δε Κύπρος περιόρισε τις δικές της αξιώσεις μόνο στην αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας, παραλείποντας τα περί απόσυρσης των στρατευμάτων κατοχής, επιστροφή των προσφύγων στις πατρογονικές τους εστίες, επαναπατρισμό στην Τουρκία των εποίκων κ.λπ. Τίποτε από όλα αυτά. Ελλάδα και Κύπρος μαζί εκλιπαρούν γονυπετείς την Τουρκία να αναγνωρίσει μόνο την Δημοκρατία της Κύπρου για να της δώσουν το "πράσινο φως" για την ένταξη στην ΕΕ. Και η Τουρκία; Η Τουρκία, σε ένα ρεσιτάλ πρωτοφανούς αδιαλλαξίας υποστηριζόμενο από Ευρωπαίους και Αμερικανούς, αρνείται να συμμορφωθεί ακόμη και με αυτόν τον έναν και μοναδικό πια όρο!!

    Γράφει, συγκεκριμένα η "Ναυτεμπορική": "Ο πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου είπε ότι η χώρα του -που αναλαμβάνει την επόμενη προεδρία της Ε.Ε.- στηρίζει το τουρκικό αίτημα να αρχίσουν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Ε.Ε. το πρώτο εξάμηνο του 2005. Την ίδια περίπου θέση τηρεί και η ολλανδική κυβέρνηση, που ασκεί, μέχρι το τέλος του χρόνου, την Προεδρία".

    Ο Έλλην Υπ.Εξ., κ. Μολυβιάτης, περιδιαβαίνει τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, προφανώς εκλιπαρών για στήριξη, η οποία μάλλον δεν του παρέχεται παρά μόνον εντελώς αορίστως, περιορισμένα (μόνον από την Γαλλία ίσως) και γενικώς απρόθυμα. Πόσο δίκιο είχε ο μεγάλος μας Εθνικός Ποιητής!!

    "Μοναχή το δρόμο επήρες, εξανάλθες μοναχή·
    δεν είν' εύκολες οι θύρες εάν η χρεία τες κουρταλεί
    ".

    Όμως για να αποδεχθεί όλους τους παραπάνω όρους η Τουρκία, θα έπρεπε να "κουρταλεί τες θύρες" η Ελλάς και η Κύπρος ή να είναι αυτονόητο ότι η Ε.Ε. δεν δέχεται να συζητήσει καν την ένταξη στους κόλπους της κράτους, το οποίο:

    • Δεν αναγνωρίζει ένα εκ των κρατών-μελών της (Δημοκρατία της Κύπρου) και επιπλέον κατέχει τμήμα του.
    • Αναγνωρίζει εντός του προηγουμένου την ύπαρξη άλλου κράτους (ψευδοκράτους "Δ.Β.Κ."), μη ανεγνωρισμένου ούτε από την ΕΕ ούτε από τον ΟΗΕ, το οποίο στηρίζει με στρατό κατοχής, η δε ΕΕ αδιαφορεί πλήρως, ωσάν τα "Κατεχόμενα" να μην είναι τώρα ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΕΔΑΦΟΣ.
    • Προβαίνει σε συστηματική παραβίαση των δικαιωμάτων τής εκεί (στην Τουρκία) Ελληνικής (χριστιανικής) μειονότητος, κατά παράβαση της Συνθήκης της Λωζάννης.
    • Έχει ανάγει σε καθημερινή τακτική την παραβίαση του εναερίου χώρου και θαλασσίων υδάτων άλλου κράτου-μέλους (Ελλάδος), πράγμα για το οποίο και πάλι η ΕΕ αδιαφορεί, ωσάν τα εν λόγω σύνορα να μην ήσαν και δικά της.
    • Δεν αναγνωρίζει τα σύνορά της με άλλο κράτος-μέλος της ΕΕ (την Ελλάδα) και προβάλει απειλή πολέμου (casus belli) σε περίπτωση που το εν λόγω κράτος-μέλος κάνει χρήση του από το Διεθνές Ναυτικό Δίκαιο απορρέοντος δικαιώματός του να επεκτείνει τα χωρικά του ύδατα;

    ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΑΣΚΟΠΕΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ!!

    Τα παραπάνω αναφέρονται εκτενέστερα στο άρθρο του Π. Δούμα στην ιστοσελίδα μας, απλώς τα υπενθυμίζω για να καταλήξω στο ότι αυτά και μόνον αρκούν, ώστε η Τουρκία να μη μπορεί να γίνει δεκτή ως μέλος της ΕΕ, εκτός των άλλων (πολιτιστικής, πολιτισμικής και θρησκευτικής διαφοράς, υπέρμετρη αύξηση του πληθυσμού της, η οποία θα την καταστήσει εντός 20αετίας το πολυπληθέστερο κράτος της ΕΕ κ.λπ.). Και όμως η ΕΕ δέχεται να συζητήσει με ένα τέτοιο υποψήφιο! Άρα, εδώ έχουμε να κάνουμε με κακοπιστία όχι μόνο της Τουρκίας (αυτή την δουλειά της κάνει), αλλά της ίδιας της ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΕΩΣ, ένα γεγονός που θα έπρεπε να έχει προβληματίσει σοβαρά την κυβέρνησή μας και όχι να την κάνει να στηρίζει την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας! Και εφ' όσον όλα αυτά δεν προβληματίζουν την κυβέρνηση των Ελλήνων για την ΕΕ, ας προβληματίσουν τουλάχιστον τους Έλληνες για την κυβέρνησή τους και τον δρόμο στον οποίο τους οδηγεί.